Ujuzi wetu wa ulimwengu mara nyingi huendelea zaidi wakati kitu kisichotarajiwa kinatokea. Ugunduzi wa neutrino ilikuwa moja ya hafla hizo. Pendekezo la uwepo wa chembe hiyo lilisababishwa na utambuzi, uliofanywa na mwishoni mwa miaka ya 1920, kwamba kulikuwa na shida na kuoza kwa mionzi. Uchunguzi wa kuoza kwa beta, ambayo kiini cha atomiki huamua na utoaji wa elektroni, ilionyesha kuwa nishati, kasi na kasi ya angular hazikuhifadhiwa. Wakati sheria hizi za uhifadhi zilijaribiwa vizuri na kudhaniwa kuwa kamili, kitu kingine lazima kiendelee. Ili kutatua tabia hii, Niels Bohr alidokeza kwamba nishati inaweza kuhifadhiwa tu kwa takwimu, ili kuoza kwa mtu yeyote sio lazima kutii kanuni hiyo, lakini mkusanyiko wa wote bado ungehifadhi nishati kwa wastani. Wolfgang Pauli, kwa upande wake, alipendekeza mnamo 1930 kwamba kuoza kwa beta kunaweza kuhusisha chembe nyingine, moja ya malipo ya umeme na kwa misa kidogo sana, ambayo huchukua nguvu na kasi ya angular. Hii ndio neutrino. Miaka minne baadaye, Enrico Fermi aliendeleza nadharia kamili ya kuoza kwa beta kwa kuweka wazo la Pauli la Neutrino, mfano wa Werner Heisenberg wa kiini cha atomiki, na nadharia ya Paul Dirac na ugunduzi wa Carl D Anderson wa mwenzake wa elektroni, positron. Neutrino ilikuwa inakuwa jibu la kushawishi kwa swali la kwanini sheria za uhifadhi zilionekana kuvunjika. Ushuhuda zaidi wa majaribio (haswa, chembe ya nishati ya beta) ilipendelea suluhisho la Pauli na Fermi juu ya Bohr, ikikopesha uzito zaidi kwa wazo kwamba neutrino ilikuwa chembe halisi. Kilichobaki ni kuigundua.