Katika miaka ya tisini ya mapema, kaka yangu José Ramírez IV na mimi tulisafiri kwenda New York ili kutembelea Jumba la Sanaa la Metropolitan na kuona gita likiwa limepigwa mikono na Manuel Ramírez yetu, ambayo alimpa Andrés Segovia na sasa yuko kwenye maonyesho kwenye jumba la kumbukumbu. Tulipewa ofisi katika jumba la kumbukumbu, iliyowekwa ili kutuwezesha kufanya kazi na gita. Tulichukua picha na vipimo, kama nia yetu ya kwanza ilikuwa kutengeneza nakala ya chombo chake cha kihistoria. Tulihamasishwa na, miongoni mwa mambo mengine, udadisi wetu wa kujifunza jinsi gita hili lilivyosikika wakati lilifanywa kwa mara ya kwanza - (gita halijawahi kurekebishwa), - kabla ya kuni kuathiriwa na kupasuka na kutokua - na athari mbaya kwa sauti ya chombo kinachotokana na hali hizi. Walakini, tunaweka mradi huo hadi mwaka wa 2001, wakati niliibadilisha tena kupitia ziara mpya ya Jumba la kumbukumbu la Metropolitan na mmoja wa mafundi kutoka kwa semina yangu na msaidizi wangu. Kwa mara nyingine tena tulitendewa sana na sehemu ya vyombo vya muziki vya jumba la kumbukumbu, ambaye alitupatia habari zote walizopatikana kwenye gita lililotengenezwa na Manuel Ramírez. Tulitumia asubuhi nzima tukichukua vipimo vya kina tena, tukichora muundo wa muundo na kuchukua picha, ili kumaliza kazi ambayo nilianza miaka kabla ya pamoja na kaka yangu. Gita hili, ambalo hapo awali lilikuwa na kamba 11, kama linaweza kugunduliwa kutoka kwa maelezo machache dhahiri katika utengenezaji wake, yalitengenezwa chini ya tume na Manjón, gitaa anayejulikana wa wakati huo ambaye, chombo hicho kilipomalizika, kilianza kupata kosa na kitu kimoja, labda kwa kusudi la kusumbua bei. Hii, kama ni rahisi kufikiria, haikuwa kabisa kwa kupenda kwa Manuel na hakuwa tayari kupunguza bei. Siku moja, Manuel alikuwa katika semina yake katika Mtaa wa Nambari 10 ya Arlabán, akiongea na profesa wa violin kutoka Royal Conservatory, wakati kijana mmoja alipoingia kwenye semina hiyo, akiwa amevalia mavazi ya kupindukia, yaliyofunikwa kwenye cape na kubeba miwa ya kuvutia, ambayo, kama yeye mwenyewe alivyoelezea, walikuja kwa mikono ya waende. Alitaka kujua kama angeweza kukodisha gita kwa tamasha alilopaswa kutoa. Manuel, ambaye, kama ninavyoelewa, alikuwa na ucheshi mkubwa - na vile vile hasira mbaya sana - alipata pendekezo la kukodisha gita likimshtua kabisa, akizingatia sura ya kijana huyo, na, akimhutubia kama "kijana" kwa sauti ya kuuawa ili kumkopesha tukio hilo hali ya hali ya juu, aliamua kufanya kazi na kumkaribisha magitaa. Kile ambacho Manuel na mgeni wake, Profesa wa Violin, alisikika kilikuwa cha kushangaza sana hivi kwamba Manuel alichukua gita kutoka kwa yule kijana, akisema kwamba haikuwa sawa kwake, na kumpa gita la Manjón. Soloist mchanga alishawishiwa sana na gita na akawatendea kwa kupendeza. Athari ilikuwa kwamba Manuel, alivutiwa na kile alichosikia, alitoa gita kama zawadi kwa Andrés Segovia ambaye bado haijulikani, ambaye alitumia kwa miaka mingi katika matamasha yake. Na hii ndio gitaa ile ile ambayo alitoa kwenye Jumba la Sanaa la Metropolitan kabla ya kifo chake, na ambayo sasa tunazalisha tena katika safu ndogo ili kuwezesha wapenzi wa gita kufurahiya sauti ya chombo hiki cha hadithi, kwa kuzingatia pia, kwamba kwa kuzingatia matakwa ya Segovia, gita la asili halipaswi kuchezwa tena. Kulingana na Segovia, gita hili lilitengenezwa na Santos Hernández wakati alikuwa ameajiriwa kama fundi na Manuel Ramírez, na, kwa mujibu wa njia za jadi za semina zilizowekwa kwa vyombo vya mikono, alihitajika kufuata miongozo, mbinu na muundo uliowekwa na Mastersman, katika kesi hii, Manuel Ramíz, Ambaye aliwajibika kwa Idara ya Manuel Ramíz. Paa, kama ilivyo bado katika semina za jadi za vifaa vya mikono. * Anecdote hii imechapishwa mara kadhaa na waandishi tofauti. Toleo ambalo nimeelezea hapa ndilo lililopitishwa kwangu na baba yangu, haswa kama alivyosikia kutoka kwa Andrés Segovia mwenyewe wakati wa mazungumzo yao marefu juu ya mada yao ya kupenda.