Эртең мененки күн тартибин 2 жаштагы баланын көз карашы менен сүрөттөп бергиле
Мен төшөгүмдө жалгыз уктап, караңгыда ойгонуп, коркуп жатам. Мен апамды чакырып, анын менин бөлмөмө келип жатканын укканда кадимкидей жеңилдей түшөм. Ал менин жанымда кучактап жатат, мен болсо өзүмдү бактылуу сезем. Күндүн нуру көзүмө чачырап кайрадан ойгонуп, таң атып калганын сезем. Апамдын дагы деле жанымда уктап жатканын көрдүм. Мен туруп алып, таң атып калганын айтам. Агам чуркап келип, мени оюн бөлмөсүнө ойноого чакырды. Мен оюнчуктарым менен ойноого абдан куштармын! Мен коридордон сүйүктүү табышмактарды тандап алып чуркап жөнөдүм. Агамдан табышмактарды чечүүгө жардам беришин суранам, ал бүтүп калганда сыймыктанам. Мен апамдын төмөндөн бизди чакырып жатканын уктум, ал эртең мененки тамак даяр деп жатат. Менин курсагым ачка болуп жатат, анан мен төмөнкү кабатка түшүп, ашканадагы аралга бардым. Ал жерден ал менин сүйүктүү тамагымды, чоң табак камырды алып келди! Мен тамактанып жатканда, белимде бир нерсе түшкөнүн сезем. Мен муну апама көрсөттүм, ал аны сүлгү менен сүртүп койду. Акыры апам кийинүү керектигин айтат. Мен жардам бергим келет, ошондуктан пижамамды өзүм чечип алам!