ഒരു 2 വയസ്സുകാരന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രഭാത പതിവ് വിവരിക്കുക
ഞാന് ഉണര് ന്നു കിടക്കയില് തനിച്ചാണ്, ഇരുട്ടാണ്, എനിക്ക് പേടിയാണ്. ഞാന് അമ്മയെ വിളിക്കുന്നു, അവളുടെ കാൽ ചുവടുകള് എന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വരുന്ന ശബ്ദം കേള് ക്കുമ്പോള് എനിക്ക് ആശ്വാസം തോന്നുന്നു. അവൾ എന്റെ അരികിൽ ഒതുങ്ങുന്നു, എനിക്ക് സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും തോന്നുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകളിലെ സൂര്യപ്രകാശം കൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും ഉണരുന്നു, സൂര്യൻ ഉദിച്ചതോടെ പ്രഭാതം ആണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ മമ്മി ഇപ്പോഴും എന്റെ അരികിൽ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു ഇരുന്നു രാവിലെ സമയമായി എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ സഹോദരൻ ഓടിവന്ന് എന്നോട് കളിമുറിയിൽ കളിക്കാൻ പറഞ്ഞു. എന് റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി കളിക്കാൻ പോകാന് ഞാന് ആകാംക്ഷയിലാണ്! ഞാന് ഹാളിലൂടെ ഓടി എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പസിൽ എടുക്കുന്നു, അതിന് മഴവില്ലിന്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളും ഉണ്ട്! ഞാൻ എന്റെ സഹോദരനോട് പസിൽ പൂര് ത്തിയാക്കാന് സഹായിക്കാന് ആവശ്യപ്പെട്ടു, അത് പൂര് ത്തിയാകുമ്പോള് എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നുന്നു. താഴെ നിന്ന് അമ്മ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടു, പ്രഭാതഭക്ഷണം റെഡി ആണെന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ വയറു വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു, ഞാൻ താഴേക്ക് പോയി അടുക്കളയിലെ ദ്വീപിലേക്ക് പോയി, അവിടെ അവൾ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു വലിയ പാത്രം കഞ്ഞി കൊണ്ടുവന്നു! ഞാന് കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്, എന്റെ താടിയെല്ല് എന്തോ വീണുകിടക്കുന്നു. ഞാൻ ഇത് അമ്മയുടെ മുന്നില് കാണിച്ചു, അവൾ ഒരു തുണി കൊണ്ട് അത് തുടച്ചു. ഞാൻ കഴിച്ചു തീർന്നപ്പോ, അമ്മ പറഞ്ഞു വസ്ത്രം ധരിക്കാനുള്ള സമയമായി എന്ന്. എനിക്ക് സഹായിക്കണമായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തന്നെ പൈജാമ ഊരിമാറ്റി!