Kial homoj konvertu gazonon kaj ornamajn ĝardenojn al indiĝenaj plantoj?
Kiu ne ŝatas papiliojn? Ili estas bela simbolo de senkulpeco. Sed ĉu vi rimarkis, ke ili malpli kaj malpliiĝas ĉiujare? Kiam mi estis infano, vi ne povis vojaĝi sen havi papiliojn sur la antaŭa vitro de via aŭto. Kial do estas tiom malmultaj kaj kion tio signifas?  Unu el la ĉefaj kialoj estas la uzo de insekticidoj kaj herbicidoj. Tiuj kemiaĵoj estas sendiskriminaj murdistoj. Kaj tio damaĝas la ekvilibron. En mia korto, mi vidis, kiel iom da pacienco redonas la ekvilibron. Mi havis aphidojn, sed mi malrapide trovis, ke aphidoj ĉasas problemon. Mi havis muŝojn pro mia kokinejo, sed dum kelkaj semajnoj mi vidis hirundojn kaj fobiojn eniri por ekspluati la manĝofonton.  La alia kialo, kial ni vidas malpli da papilioj, estas la manĝado de fungoj. La plej multaj papilioj kaj tineoj (aŭ papilioj de la nokto, kiel mi ŝatas nomi ilin) bezonas specialan planton por gastigi siajn raŭpojn. Por monarĥaj papilioj, ĝi estas laktaĵo (Asclepias), kiu estas malfeliĉa nomo por bela planto. Por Pipevine Swallowtails, ĝi estas Pipevine (Aristolochia). Sen tiuj plantoj, la raŭpoj ne havas manĝofonton. Kaj dum urboj kaj antaŭurboj iĝas pavimitaj, ne plu estas loko por tiuj antaŭe abundaj plantoj kreski. Kiam ni rigardas niajn proprajn kortojn, ili enhavas belajn plantojn importitajn el aliaj lokoj. Sed por papilio, niaj kortoj aspektas kiel dezertoj. Eĉ plantoj kiel butelbroso, kiu altiras multe da insektoj por nektar', provizas neniun manĝaĵon por indiĝenaj bebinsektoj. Estas kvazaŭ havi drinkejon por plenkreskuloj, sed ne havi manĝaĵon por nutri siajn infanojn, por ke ankaŭ ili kresku kaj fariĝu plenkreskuloj.  Sed Doug Tallamy el la Universitato de Delavaro diras, ke ni povas helpi. En niaj ĝardenoj kreskas indiĝenaj plantoj, kiuj povas esti manĝaĵo por la papilioj.  Kiam ni pretigis niajn ĝardenojn por ŝanĝi de la ĉiamverdaj ornamaj plantoj al la angla kuireja ĝardeno, io okazis. Ni vidis Doug Tallamy paroli en CNPS Silicon Valley Zoom Meeting. Kaj ni eltrovis ke ni devis ŝanĝi nian rilaton, kaj eklabori kun la indiĝenoj.  Rigardante nian ĝardenon, la ŝlosilo estas ke ni ĵus komencas... Estas granda eksperimento por vidi kio funkcias kie. Kaj jam la ĝardeno parolas al ni. La bluaj okuloj de la herbo transiris la pavimitan vojon al alia parto de la ĝardeno! Ni esperas por pli da movado kaj magio en la estonteco. Jen kelkaj el niaj pensoj pri nia ĝardeno.  Benoj... havi gigantan kverkon en nia korto kaj riveron malantaŭ ni certe donis al ni avantaĝon laŭ manĝaĵo kaj aliro de sovaĝaj bestoj al nia korto.  Malbonŝance... estas multe da ombro. Nur du aŭ tri lokoj de nia ĝardeno ricevas bonan sunbrilon. Do ni trarigardas la pejzaĝon por serĉi plantojn kiuj havas ombron. (Se vi ne renkontis Calscape vi estas en por traktado. Mi esperas, ke vi vivas en Kalifornio tamen...).  Celo... kiel Talamitoj, ni kredas je nutrado de la ekosistemo, kiu komenciĝas per la kultivado de raŭpoj. Do kiel ĝi funkcias? Nu, ni vidis nur unu aŭ du kancerojn ĝis nun. Suspiru. Ĉio ĉi estas eksperimento.  Plej granda efiko... postlasis la folioj de la pasinta jaro. Ni jam povas vidi, ke la grundo pliboniĝas, kaj ĉiufoje kiam ni elverŝas akvon, ni vidas amason da insektoj aperi el la herbejo. Do tio okazas. Malrapide...  Do, ni daŭre anstataŭigas ne-indiĝenojn per indiĝenoj. Pasintan semajnfinon ni forigis Sarcococca kaj Pierris Japonicas kaj anstataŭigis ilin per Coffeeberry (Frangula Californica). Ĉi-semajnfine ni forigis du acerojn kaj anstataŭigis ilin per anemo (Carpenteria Californica). Kaj la venontan semajnfinon ni anstataŭigos nian skatolan barilon per Kojoto-broso (Baccharis pilularis).  Krom la insektoj, ni vidis multajn aliajn grandajn sovaĝajn bestojn en nia korto. En la arbo ĉiujare naskiĝas nova nesto de sciuroj. Kaj ĉi-jare ni estis surprizita de 3 junaj rakunoj moviĝantaj en la arbon (ĝi estas plejparte kava).  Ili estas dolĉaj, timemaj kaj amindaj. Ni ĝuis observi ilin eliri kaj turni la arbon ĉiun nokton por manĝaĵo.