Дар бораи таъсири ғизо ба саломатии инсон сархати кӯтоҳ нависед.
Дар ҳоле ки маълум аст, ки ғизо бояд ба саломатӣ таъсир расонад, парадигмаи тиббии муосир рад кард, ки нақши онро дар саломатии инсон ба назар гирад ё ҳадди аққал кам кунад. Ғизо барои зинда мондан муҳим аст ва ғизои серғизо барои ташаккул ва нигоҳ доштани ҷисму рӯҳи солим шарт аст. Истеъмоли хӯрокҳои нодуруст метавонад ба мубодилаи моддаҳои инсон халал расонад ва бо мурури замон ба ихтилоли гормонҳо, фарбеҳӣ, диабети қанд ва бемориҳои дил оварда расонад. Ҷаҳон аз замони саноатикунонии саноати хӯрокворӣ ва дорусозӣ шоҳиди афзоиши чунин бемориҳо мебошад. Пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ, аз солҳои 1970-ум, мизони пайдоиши бемориҳои дар боло зикршуда якчанд маротиба афзоиш ёфтааст, ки бо истеъмоли афзоиши хӯрокҳои коркардшуда, равғанҳои тухмӣ, шакар ва карбогидратҳо алоқамандии қавӣ доранд, дар ҳоле ки бо истеъмоли равғанҳои сершумор ва гӯшти сурх алоқамандии манфӣ доранд. Ҳамин тариқ, дар ҳоле, ки давомнокии миёнаи умри одамон афзоиш ёфтааст, гарчанде ки дар минтақаҳои гуногуни ҷаҳон бо саҳми афзояндаи таҷрибаи муосири тиббӣ, сифати зиндагӣ барои аксари одамон коҳиш ёфтааст. Мо метавонем гӯем, ки ҷомеаи мо калорияҳои зиёде дорад, аммо ғизоҳои кам дорад, ки ба саломатии аҳолӣ таъсири манфӣ мерасонад.