تاریخچه ناتو را خلاصه کنید
Context:پیمان دنکرک توسط فرانسه و انگلستان در تاریخ 4 مارس 1947 ، پس از جنگ جهانی دوم و آغاز جنگ سرد ، به عنوان پیمان اتحاد و کمک متقابل در صورت حمله احتمالی آلمان یا اتحاد جماهیر شوروی امضا شد. در مارس ۱۹۴۸، این اتحاد در معاهده بروکسل گسترش یافت تا شامل کشورهای بنلوکس شود و سازمان معاهده بروکسل را تشکیل دهد که معمولاً به عنوان اتحادیه غربی شناخته می شود. مذاکرات برای اتحاد نظامی گسترده تر، که می تواند شامل آمریکای شمالی باشد، نیز در همان ماه در ایالات متحده آغاز شد، جایی که سیاست خارجی آنها تحت آموزه ترومن، همبستگی بین المللی را در برابر اقدامات که به عنوان تهاجم کمونیستی دیده می شد، مانند کودتای فوریه 1948 در چکسلواکی، ترویج کرد. این مذاکرات منجر به امضای پیمان آتلانتیک شمالی در 4 آوریل 1949 توسط کشورهای عضو اتحادیه غربی به علاوه ایالات متحده ، کانادا ، پرتغال ، ایتالیا ، نروژ ، دانمارک و ایسلند شد. دیپلمات کانادایی لستر بی پیرسون نویسنده و طراح اصلی این معاهده بود.  یک اتاق مستطیل بلند با چند ردیف از افراد نشسته در هر طرف و پرچم های آویزان در انتهای دور. آلمان غربی در سال ۱۹۵۵ به ناتو پیوست که منجر به تشکیل پیمان ورشو در طول جنگ سرد شد. پیمان آتلانتیک شمالی تا زمانی که جنگ کره راه اندازی ناتو را برای اجرای آن با یک ساختار نظامی یکپارچه آغاز نکرد، تا حد زیادی بی اثر بود. این شامل تشکیل ستاد عالی قدرت های متفقین اروپا (SHAPE) در سال 1951 بود که بسیاری از ساختارهای نظامی و برنامه های اتحادیه غربی را اتخاذ کرد ، از جمله موافقت نامه های آنها در مورد استاندارد سازی تجهیزات و توافق نامه های مستقر در نیروهای نظامی خارجی در کشورهای اروپایی. در سال ۱۹۵۲، پست دبیر کل ناتو به عنوان رئیس غیرنظامی این سازمان ایجاد شد. در همان سال همچنین اولین تمرین دریایی ناتو، تمرین Mainbrace و پیوستن یونان و ترکیه به این سازمان برگزار شد. پس از کنفرانس های لندن و پاریس ، آلمان غربی اجازه داشت تا از نظر نظامی مسلح شود ، زیرا آنها در ماه مه سال 1955 به ناتو پیوستند ، که به نوبه خود عامل اصلی ایجاد پیمان ورشو تحت سلطه شوروی بود ، که دو طرف مخالف جنگ سرد را مشخص می کرد.  ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱، اوج تنش های جنگ سرد را نشان داد، زمانی که ۴۰۰ هزار سرباز آمریکایی در اروپا مستقر بودند. شک و تردید در مورد قدرت رابطه بین کشورهای اروپایی و ایالات متحده، همراه با شک و تردید در مورد اعتبار دفاع ناتو در برابر حمله احتمالی شوروی، شک و تردید هایی که منجر به توسعه بازدارنده هسته ای مستقل فرانسه و خروج فرانسه از ساختار نظامی ناتو در سال 1966 شد. در سال ۱۹۸۲، اسپانیا تازه دموکراتیک به این اتحاد پیوست.  انقلاب های 1989 در اروپا منجر به ارزیابی مجدد استراتژیک هدف، ماهیت، وظایف و تمرکز ناتو در قاره شد. در اکتبر 1990 ، آلمان شرقی به جمهوری فدرال آلمان و اتحاد پیوست و در نوامبر 1990 ، اتحاد با اتحاد جماهیر شوروی معاهده نیروهای مسلح متعارف در اروپا (CFE) را در پاریس امضا کرد. این دستور کاهش نظامی خاص در سراسر قاره را صادر کرد ، که پس از فروپاشی پیمان ورشو در فوریه 1991 و انحلال اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر همان سال ، که دشمنان اصلی ناتو را از بین برد ، ادامه یافت. این شروع به کاهش هزینه های نظامی و تجهیزات در اروپا کرد. معاهده CFE به امضا کنندگان اجازه داد تا 52000 قطعه تسلیحات متعارف را در شانزده سال آینده حذف کنند و به هزینه های نظامی اعضای اروپایی ناتو اجازه داد تا 28 درصد از سال 1990 تا 2015 کاهش یابد. در سال ۱۹۹۰ چندین رهبر غربی به میخائیل گورباچف اطمینان دادند که ناتو بیشتر به شرق گسترش نخواهد یافت، همانطور که یادداشت های مکالمات خصوصی نشان می دهد. با این حال ، متن نهایی معاهده تسویه نهایی در مورد آلمان ، که بعداً در همان سال امضا شد ، هیچ اشاره ای به موضوع گسترش شرق نداشت.  دو بخش بلند بتنی از یک دیوار در یک چمن چمن در مقابل یک ساختمان خمیده با پنجره های شیشه ای آبی. سقوط دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ نقطه عطف در نقش ناتو در اروپا بود و این بخش از دیوار در حال حاضر در خارج از مقر ناتو نمایش داده می شود. در دهه 1990 ، این سازمان فعالیت های خود را به شرایط سیاسی و بشردوستانه که قبلاً از نگرانی های ناتو نبود ، گسترش داد. در طول فروپاشی یوگسلاوی، این سازمان اولین مداخله نظامی خود را در بوسنی از سال 1992 تا 1995 و بعداً در یوگسلاوی در سال 1999 انجام داد. این درگیری ها انگیزه اصلی بازسازی نظامی پس از جنگ سرد را ایجاد کرد. ساختار نظامی ناتو کاهش یافت و دوباره سازماندهی شد، با نیروهای جدید مانند فرماندهی مرکزی نیروهای متفقین در اروپا که به سرعت واکنش نشان می دادند، تاسیس شد.  از نظر سیاسی، این سازمان به دنبال روابط بهتر با کشورهای تازه خودمختار اروپای مرکزی و شرقی بود و در این دوره پس از جنگ سرد، انجمن های دیپلماتیک برای همکاری منطقه ای بین ناتو و همسایگان آن ایجاد شد، از جمله مشارکت برای صلح و ابتکار گفتگو مدیترانه ای در سال 1994، شورای مشارکت اروپایی آتلانتیک در سال 1997 و شورای مشترک دائمی ناتو و روسیه در سال 1998. در اجلاس واشنگتن 1999 ، مجارستان ، لهستان و جمهوری چک به طور رسمی به ناتو پیوستند و این سازمان همچنین دستورالعمل های جدیدی را برای عضویت با "برنامه های اقدام عضویت" فردی صادر کرد. این برنامه ها اضافه شدن بعدی اعضای جدید اتحاد را کنترل می کرد. انتخاب رئیس جمهور فرانسه نیکولا سارکوزی در سال 2007 منجر به اصلاحات عمده ای در موقعیت نظامی فرانسه شد که با بازگشت به عضویت کامل در 4 آوریل 2009 به پایان رسید. این امر همچنین شامل بازگشت فرانسه به ساختار فرماندهی نظامی ناتو بود ، در حالی که یک بازدارنده هسته ای مستقل را حفظ می کرد.  ماده 5 معاهده شمال آتلانتیک، که از کشورهای عضو می خواهد به کمک هر کشور عضو در معرض حمله مسلحانه بیایند، برای اولین و تنها بار پس از حملات 11 سپتامبر مورد استفاده قرار گرفت، که پس از آن سربازان تحت رهبری ناتو به افغانستان اعزام شدند. این سازمان از آن زمان به بعد، نقش های دیگری را انجام داده است، از جمله ارسال مربیان به عراق، کمک به عملیات ضد دزدی دریایی و در سال 2011 اجرای منطقه ممنوعه پرواز بر فراز لیبی مطابق با قطعنامه 1973 شورای امنیت سازمان ملل متحد.  پیوستن کریمه به روسیه منجر به محکومیت شدید همه اعضای ناتو شد و یکی از هفت بار بود که ماده 4 ، که خواستار مشورت بین اعضای ناتو است ، مورد استفاده قرار گرفت. زمان های قبلی شامل جنگ عراق و جنگ داخلی سوریه بود. در اجلاس ولز ۲۰۱۴، رهبران کشورهای عضو ناتو برای اولین بار رسماً متعهد شدند که تا سال ۲۰۲۴ معادل حداقل دو درصد از تولید ناخالص داخلی خود را برای دفاع هزینه کنند، که قبلاً فقط یک دستورالعمل غیررسمی بود. در اجلاس ورشو 2016 ، کشورهای ناتو در مورد ایجاد حضور پیشرفته پیشرفته ناتو توافق کردند که چهار گروه جنگی چند ملیتی به اندازه گردان را در استونی ، لتونی ، لیتوانی و لهستان مستقر کرد. قبل و در طول تهاجم روسیه به اوکراین در سال 2022، چندین کشور ناتو نیروهای زمینی، کشتی های جنگی و هواپیماهای جنگی را برای تقویت جناح شرقی اتحاد فرستادند و چندین کشور مجدداً از ماده 4 استفاده کردند. در مارس 2022، رهبران ناتو در بروکسل برای یک نشست فوق العاده که همچنین شامل رهبران گروه هفت و اتحادیه اروپا بود، گرد هم آمدند. کشورهای عضو ناتو موافقت کردند که چهار گروه جنگی اضافی در بلغارستان، مجارستان، رومانی و اسلواکی ایجاد کنند و عناصر نیروی پاسخگویی ناتو برای اولین بار در تاریخ ناتو فعال شدند.  از ژوئن 2022 ، ناتو 40،000 سرباز را در امتداد 2500 کیلومتر (1,550 مایل) جناح شرقی خود برای جلوگیری از تجاوز روسیه مستقر کرده بود. بیش از نیمی از این تعداد در بلغارستان، رومانی، مجارستان، اسلواکی و لهستان مستقر شده است، که این پنج کشور یک نیروی قابل توجهی از نیروهای سابق ناتو را به 259000 نفر می رسانند. برای تکمیل نیروی هوایی بلغارستان، اسپانیا یورو فایتر تایفون ها را فرستاد، هلند هشت هواپیمای حمله F-35 را فرستاد، و هواپیماهای حمله اضافی فرانسوی و آمریکایی نیز به زودی وارد خواهند شد.  ناتو از حمایت عمومی در سراسر کشورهای عضو برخوردار است.
سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (NATO، فرانسوی: Organisation du traité de l'Atlantique nord) ، یا اتحاد آتلانتیک شمالی، اتحاد آتلانتیک، اتحاد غربی، یک اتحاد نظامی است. این معاهده توسط معاهده شمال آتلانتیک در سال ۱۹۴۹ تاسیس شد و در واشنگتن دی سی ، ایالات متحده ، در ۴ آوریل ۱۹۴۹ امضا شد. اعضای آن در سال 1949 ایالات متحده، بلژیک، هلند، لوکزامبورگ، فرانسه، انگلستان، کانادا، پرتغال، ایتالیا، نروژ، دانمارک و ایسلند بودند. در ۱۸ فوریه ۱۹۵۲، یونان و ترکیه نیز به این اتحادیه پیوستند.  هنگامی که آلمان غربی در 9 مه 1955 به این سازمان پیوست، آن را به عنوان "یک نقطه عطف تعیین کننده در تاریخ قاره ما" توسط هالورد لانگ، وزیر امور خارجه نروژ در آن زمان توصیف کرد. نتیجه پیمان ورشو بود که در 14 مه 1955 توسط اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای ماهواره ای آن به عنوان پاسخ به ناتو امضا شد.  پس از جنگ سرد در سال ۱۹۹۹ سه کشور سابق کمونیستی، مجارستان، جمهوری چک و لهستان به ناتو پیوستند. در 29 مارس 2004 هفت کشور دیگر شمال اروپا و اروپای شرقی به ناتو پیوستند: استونی، لتونی و لیتوانی و همچنین اسلوونی، اسلواکی، بلغارستان و رومانی.  کرواسی و آلبانی در 3 آوریل 2008 دعوت به عضویت در ناتو را دریافت کردند. جمهوری مقدونیه تنها دعوت مشروط را دریافت کرد زیرا به دلیل اختلاف نام با یونان توسط یونان وتو شده بود.  مونته نگرو در 5 ژوئن 2017 پیوست. مقدونیه شمالی پس از تغییر نام خود برای پایان دادن به این اختلاف ، در تاریخ 27 مارس 2020 به ناتو پیوست و 30 عضو آن شد. ایرلند به طور رسمی در تاریخ 8 سپتامبر 2020 به عنوان ناظر به ناتو پیوست.  در آوریل 2023 ، فنلاند به ناتو پیوست ، پس از تلاش برای پیوستن از زمان تهاجم روسیه به اوکراین در سال 2022.