ამ პარაგრაფის გათვალისწინებით ცივი ომის შესახებ, რატომ გამოვიდნენ საბჭოთა კავშირები ავღანეთის ომიდან?
Context:მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, პოტსდამის კონფერენციის თანახმად, აღმოსავლეთ და ცენტრალური ევროპის ნაწილები, მათ შორის აღმოსავლეთ გერმანია და ავსტრიის აღმოსავლეთ ნაწილები, დაიკავა წითელი არმიის მიერ. აღმოსავლეთ ბლოკის სატელიტ სახელმწიფოებში დამკვიდრდა კომუნისტური მთავრობები. მას შემდეგ, რაც საბჭოთა კავშირი გახდა მეორე ბირთვული ძალა მსოფლიოში, მან ჩამოაყალიბა ვარშავის პაქტის ალიანსი და შევიდა ბრძოლაში გლობალური დომინანტობისთვის, რომელიც ცნობილია როგორც ცივი ომი, კონკურენტ შეერთებულ შტატებთან და ნატოსთან. 1953 წელს სტალინის გარდაცვალების შემდეგ და კოლექტიური მმართველობის მოკლე პერიოდის შემდეგ, ახალმა ლიდერმა ნიკიტა ხრუშჩოვმა უარყო სტალინი და დაიწყო დე-სტალინიზაციის პოლიტიკა, გაათავისუფლა მრავალი პოლიტიკური პატიმარი გულაგის შრომის ბანაკებიდან. რეპრესიული პოლიტიკის ზოგადი შემსუბუქება მოგვიანებით ცნობილი გახდა როგორც ხრუშჩოვის გათოვება. ამავე დროს, ცივი ომის დაძაბულობამ პიკს მიაღწია, როდესაც ორი მეტოქე ერთმანეთს დაუპირისპირდა შეერთებული შტატების იუპიტერის რაკეტების განთავსების გამო თურქეთში და საბჭოთა რაკეტები კუბაში.  1957 წელს საბჭოთა კავშირმა მსოფლიოში პირველი ხელოვნური თანამგზავრი, "სპუტნიკი 1" გაუშვა. ამით დაიწყო კოსმოსური ეპოქა. 1961 წლის 12 აპრილს რუსი კოსმონავტი იური გაგარინი გახდა პირველი ადამიანი, რომელმაც დედამიწის ორბიტაზე, კოსმოსურ ხომალდ "ვოსტოკ 1"-ზე მგზავრობა შეძლო. 1964 წელს ხრუშჩოვის გადაყენების შემდეგ, კოლექტიური მმართველობის კიდევ ერთი პერიოდი დაიწყო, სანამ ლიდერი ლეონიდ ბრეჟნევი არ გახდა. 1970-იანი წლები და 1980-იანი წლების დასაწყისი მოგვიანებით სტაგნაციის ეპოქად დასახელდა. 1965 წლის კოსიგინის რეფორმა მიზნად ისახავდა საბჭოთა ეკონომიკის ნაწილობრივ დეცენტრალიზაციას. 1979 წელს, ავღანეთში კომუნისტური რევოლუციის შემდეგ, საბჭოთა ჯარები შეიჭრნენ ქვეყანაში, რაც საბოლოოდ დაიწყო საბჭოთა-აფხაზური ომი. 1988 წლის მაისში, საბჭოთა კავშირმა დაიწყო ავღანეთიდან გასვლა, საერთაშორისო ოპოზიციის, მუდმივი ანტისაბჭოთა პარტიზანული ომის და საბჭოთა მოქალაქეების მხრიდან მხარდაჭერის არარსებობის გამო.  1985 წლიდან საბჭოთა კავშირის უკანასკნელი ლიდერი მიხეილ გორბაჩოვი, რომელიც საბჭოთა სისტემაში ლიბერალური რეფორმების განხორციელებას ცდილობდა, შემოიღო გლასნოსტის (ღია) და პერესტროიკის (რესტრუქტურიზაციის) პოლიტიკა, ეკონომიკური სტაგნაციის პერიოდის დასრულებისა და მთავრობის დემოკრატიზაციის მცდელობით. თუმცა, ამან გამოიწვია ძლიერი ნაციონალისტური და სეპარატისტული მოძრაობების გაღვივება მთელი ქვეყნის მასშტაბით. 1991 წლამდე საბჭოთა კავშირი იყო მსოფლიოში მეორე უმსხვილესი ეკონომიკა, მაგრამ მისი ბოლო წლებში ის კრიზისში შევიდა.  1991 წლისთვის ეკონომიკური და პოლიტიკური არეულობა დაიწყო, როდესაც ბალტიისპირეთის ქვეყნებმა საბჭოთა კავშირიდან გამოყოფა გადაწყვიტეს. 17 მარტს ჩატარდა რეფერენდუმი, რომელშიც მონაწილე მოქალაქეების დიდი უმრავლესობამ მხარი დაუჭირა საბჭოთა კავშირის განახლებულ ფედერაციაში გადაქცევას. 1991 წლის ივნისში, ბორის ელცინი გახდა პირველი პირდაპირი წესით არჩეული პრეზიდენტი რუსეთის ისტორიაში, როდესაც ის აირჩიეს რუსეთის სსფრ-ის პრეზიდენტად. 1991 წლის აგვისტოში, გორბაჩოვის მთავრობის წევრების მიერ სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობამ, რომელიც მიმართული იყო გორბაჩოვის წინააღმდეგ და მიზნად ისახავდა საბჭოთა კავშირის შენარჩუნებას, საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის დასასრულს მიიყვანა. 1991 წლის 25 დეკემბერს, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, თანამედროვე რუსეთთან ერთად, გაჩნდა კიდევ თოთხმეტი პოსტსაბჭოთა სახელმწიფო.
საბჭოთა კავშირი 1988 წლის მაისში დაიწყო საბჭოთა-აფხაზური ომიდან საერთაშორისო ოპოზიციის, მუდმივი ანტისაბჭოთა პარტიზანული ომის და საბჭოთა მოქალაქეების მხრიდან მხარდაჭერის არარსებობის გამო.