Extraktioun vun den Nimm vun den Afloss op d'Poesie vum Ruben Dario
Context:Franséisch Poesie war e entscheedenden Afloss op d'Formatioun vum Darío als Dichter. Als éischt, d'Romantiker, besonnesch de Victor Hugo. Méi spéit gouf den Darío op eng entscheedend Manéier vun de Parnassianer beaflosst: den Théophile Gautier, de Catulle Mendès an de José María de Heredia. Eng aner entscheedend Afloss war de Proza- a Poeteschrëftsteller a Nationalheld vu Kuba, de Jose Martí. Dat lescht definéierend Element vun der Darianescher Ästhetik ass seng Bewonnerung fir d'Symbolisten, besonnesch de Paul Verlaine. De Darío selwer huet säin eegene poetesche Wee am initialen Gedicht vu Cantos de vida y esperanza (1905) resuméiert a synthetiséiert seng Haaptinflësse wann hien bestätegt datt hien "staark mam Hugo a ambigu mat Verlaine" war ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  An der Rubrik "Palabras Liminares" vu Prosas Profanas (1896) huet hien schonn e Paragraph geschriwwen, deen d'Wichtegkeet vun der franséischer Kultur an der Entwécklung vu sengem literaresche Wierk verroden huet:  Den ale Spuenier mat engem wäisse Bart weist op eng Serie vun illustréierte Portréit: "Dëst - seet hien - ass de grousse Miguel de Cervantes Saavedra, eenhändeg Genie; dat ass de Lope de Vega, dat ass de Garcilaso, dat ass de Quintana". Ech froen hien fir de nobelen Gracián, fir d'Teresa vun Ávila, fir de couragéierte Góngora an de stäerkste vun allen, de Francisco de Quevedo y Villegas. Da soen ech: "Shakespeare! Den Dante! Hugo...! (an a mengem Kapp: Verlaine...!) " Dann, wann Dir Iech verabschiedet: "-Alter Mann, et ass wichteg ze soen: meng Fra ass aus mengem Land; meng Frëndin ass aus Paräis".  Los raros ass en illustrativen Deel iwwer literaresche Goût, deen hien am selwechte Joer wéi Prosas profanas publizéiert huet, a gewidmet ass fir kuerz e puer vun de Schrëftsteller an Intellektueller ze glänzen, zu deenen hien déif Bewonnerung gefillt huet. Ënnert deenen am Buch fanne mir Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro a José Martí (de leschten ass deen eenzegen ernimmt deen hir literaresch Wierker op Spuenesch geschriwwen huet). D'Dominanz vun der franséischer Kultur ass méi wéi evident. Den Darío huet geschriwwen: "De Modernismus ass näischt anescht wéi spuenesch Gedichter a Prosa, déi duerch de feine Sieb vum gudde franséische Gedicht an der gudder franséischer Prosa passéiert sinn". Hien huet seng éischt Etapp, virum Azul..., wou seng Poesie vill un déi grouss Nimm vun der spuenescher Poesie vum 19. Joerhonnert, wéi Núñez de Arce a Campoamor, verdankt huet, op d'Säit gesat, an ass e grousse Bewonnerer vum Bécquer. Spuenesch Themen sinn a sengem Wierk gutt representéiert, scho bei Prosas profanas a besonnesch no senger zweeter Rees a Spuenien, am Joer 1899. Bewosst vun der zäitgenëssescher spuenescher Dekadenz an der Politik an der Konscht (eng Suerg, déi hien mat der sougenannter Generatioun vun '98 gedeelt huet), gouf hien dacks vu Personnagen an Elementer aus der Vergaangenheet inspiréiert. Wat d'Autoren an anere Sproochen ugeet, ass et derwäert ze ernimmen datt hien eng déif Bewonnerung fir dräi Schrëftsteller aus den USA gefillt huet: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe a Walt Whitman. [ Zitat gebraucht ]
Victor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès José María de Heredia José Martí Paul Verlaine Edgar Allan Poe Villiers de l'Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio de Castro De Ralph Waldo Emerson Walt Whitman