สรุปประวัติศาสตร์ของ NATO
Context:สัญญาดันเคิร์กถูกลงนามโดยฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักรในวันที่ 4 มีนาคม 1947 ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และการเริ่มต้นของสงครามเย็น เป็นสัญญากลางพันธมิตรและความช่วยเหลือร่วมกันในกรณีที่อาจมีการโจมตีจากเยอรมนีหรือสหภาพโซเวียต ในเดือนมีนาคม ค.ศ. การเจรจาหารือสําหรับพันธมิตรภาพทางการทหารที่กว้างขวาง ซึ่งอาจรวมถึงอเมริกาเหนือก็เริ่มต้นในเดือนนั้นในสหรัฐอเมริกา ซึ่งนโยบายการต่างประเทศของพวกเขาภายใต้ทรูแมน Doctrine ส่งเสริมความสามัคคีระหว่างประเทศต่อต้านการกระทําที่พวกเขาเห็นว่าเป็นความรุนแรงของคอมมิวนิสต์ เช่นการรัฐประหารในเดือนกุมภาพันธ์ 1948 ในเชคโซโลวาเกีย การเจรจาครั้งนี้ส่งผลให้มีการลงนามในสัญญากลางแดนแอตแลนติกเหนือในวันที่ 4 เมษายน 1949 โดยสหรัฐสมาชิกของสหภาพตะวันตกบวกกับสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, โปรตุเกส, อิตาลี, นอร์เวย์, เดนมาร์ก และไอซ์แลนด์. นักการทูตชาวแคนาดาเลสเตอร์ บี พีแอร์สัน เป็นผู้เขียนและผู้ร่างข้อตกลงหลัก  ห้องสี่เหลี่ยมยาว มีคนนั่งหลายแถวในแต่ละด้าน และมีธงที่แขวนอยู่ตรงปลาย เยอรมนีตะวันตกเข้าร่วม NATO ในปี 1955 ซึ่งนําไปสู่การก่อตั้งของคู่แข่ง สัญญาวอร์ซอว์ในช่วงสงครามเย็น สัญญากลมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือยังไม่ได้ดําเนินการ จนกระทั่งสงครามเกาหลีเริ่มการก่อตั้ง NATO เพื่อดําเนินการด้วยโครงสร้างทางทหารที่บูรณาการ ทั้งนี้รวมถึงการก่อตั้งกองบัญชาการสูงสุดสหพันธมิตรในยุโรป (SHAPE) ในปี ค.ศ. 1951 ซึ่งใช้โครงสร้างและแผนกองทัพของสหภาพตะวันตกมากมาย รวมถึงข้อตกลงของพวกเขาเกี่ยวกับการมาตรฐานอุปกรณ์และข้อตกลงเกี่ยวกับการตั้งกําลังทหารต่างประเทศในประเทศยุโรป ในปี ค.ศ. 1952 ตําแหน่งเลขาธิการทั่วไปของ NATO ได้ถูกจัดตั้งให้เป็นหัวหน้าพลเรือนขององค์กร ในปีนั้นยังเห็นการฝึกซ้อมทางทะเลครั้งแรกของ NATO, Exercise Mainbrace และการเข้าร่วมของกรีซและตุรกีในองค์กร หลังจากการประชุมลอนดอนและปารีส เยอรมนีตะวันตกได้รับอนุญาตให้อาวุธใหม่ทางการทหาร เมื่อพวกเขาเข้าร่วม NATO ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1955 ซึ่งเป็นปัจจัยสําคัญในการสร้างสรรค์สหภาพวาร์ซอว์ที่มีสหภาพโซเวียตเป็นหลัก ซึ่งกําหนดขอบเขตสองฝ่ายต่อต้านของสงครามเย็น  การก่อสร้างกําแพงเบอร์ลินในปี 1961 เป็นจุดสูงสุดของความตึงเครียดในสงครามเย็น เมื่อทหารสหรัฐ 400,000 คนตั้งอยู่ที่ยุโรป ความสงสัยเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศยุโรปและสหรัฐอเมริกาลดลงและไหลไปพร้อมกับความสงสัยเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของการป้องกัน NATO ต่อการรุกรานของสหภาพโซเวียตในอนาคต - ความสงสัยที่นําไปสู่การพัฒนาการป้องกันนิวเคลียร์ของฝรั่งเศสที่อิสระและการถอนตัวของฝรั่งเศสจากโครงสร้างทางทหารของ NATO ในปี 1966 ในปี ค.ศ. 1982 สเปน ที่เพิ่งได้รับการประชาธิปไตยเข้าร่วมพันธมิตร  การปฏิวัติของ 1989 ในยุโรปนําไปสู่การประเมินใหม่ทางกลยุทธ์ของเป้าหมาย, ลักษณะ, ภาระงาน, และเน้นใจในทวีปของ NATO. ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1990 เยอรมนีตะวันออกกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐกลางเยอรมนีและพันธมิตร และในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. ค.ศ. มันบังคับให้มีการลดกําลังทหารในทวีป ซึ่งยังคงดําเนินการหลังจากการล่มสลายของพันธมิตรวาร์ซาวาในเดือนกุมภาพันธ์ 1991 และการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในเดือนธันวาคมที่ผ่านมา ซึ่งกําจัดผู้ต่อต้านหลักของ NATO นี้เริ่มต้นการถอนลงของค่าใช้จ่ายและอุปกรณ์ทางทหารในยุโรป สัญญา CFE อนุญาตให้ผู้ลงนามกําจัดอาวุธปกติ 52,000 ชิ้นใน 16 ปีถัดไป และอนุญาตให้การใช้จ่ายทางทหารของสมาชิกยุโรปของ NATO ลดลง 28% จากปี 1990 ถึงปี 2015 ในปี ค.ศ. 1990 มีผู้นําทางตะวันตกหลายคนให้คํามั่นใจกับ มิคาอีล โกเบชอฟ ว่า NATO จะไม่ขยายออกไปทางตะวันออกอีกต่อไป ตามที่เปิดเผยจากบันทึกการสนทนาส่วนตัว อย่างไรก็ตาม ข้อความสุดท้ายของสัญญากลางเกี่ยวกับการแก้ไขอย่างสิ้นเชิงในส่วนของเยอรมนี ที่ลงนามภายหลังในปีนั้น ไม่มีการกล่าวถึงประเด็นของการขยายภาคตะวันออก  สองส่วนคอนกรีตสูงของกําแพงในสนามหญ้าด้านหน้าของอาคารโค้งที่มีหน้าต่างแก้วสีฟ้า การตกของกําแพงเบอร์ลินในปี 1989 เป็นจุดเปลี่ยนในบทบาทของ NATO ในยุโรป และส่วนนี้ของกําแพงตอนนี้แสดงอยู่นอกสํานักงานใหญ่ของ NATO ในทศวรรษ 1990 องค์กรขยายกิจกรรมของตนไปสู่สถานการณ์ทางการเมืองและมนุษยธรรม ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้เป็นความสนใจของ NATO ในระหว่างการแยกแยกยูโกสลาเวีย องค์กรดําเนินการแทรกแซงทางทหารครั้งแรกในบอสเนียตั้งแต่ปี 1992 ถึง 1995 และต่อมาในยูโกสลาเวียในปี 1999 ความขัดแย้งเหล่านี้เป็นแรงจูงใจในการปรับโครงสร้างทหารครั้งใหญ่หลังสงครามเย็น โครงสร้างทางการทหารของ NATO ได้ถูกตัดและจัดตั้งใหม่ โดยมีกําลังใหม่ เช่น กองกําลังปฏิกิริยารวดเร็วยุโรปของกองบัญชาการสหพันธมิตร  ในด้านการเมือง องค์กรได้แสวงหาความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นกับประเทศในยุโรปกลางและตะวันออกที่เพิ่งมีอิสระภาพใหม่ และฟอร์มการทูตเพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาคระหว่าง NATO และประเทศเพื่อนบ้านของมันถูกจัดขึ้นในช่วงหลังสงครามเย็นนี้ รวมถึงความร่วมมือเพื่อสันติภาพและความร่วมมือในการเจรจาในแดนกลางในปี ค.ศ. 1994 สภาความร่วมมือยุโรป-แอตแลนติกในปี ค.ศ. 1997 และสภาร่วมประจํา NATO-รัสเซียในปี ค.ศ. ในประชุมสุดยอดวอชิงตันในปี 1999 ฮังการี โปแลนด์ และสาธารณรัฐเช็ก ได้เข้าร่วม NATO อย่างเป็นทางการ และองค์กรยังได้ออกแนวทางใหม่สําหรับการเป็นสมาชิกด้วย "แผนปฏิบัติการการเป็นสมาชิก" ของแต่ละคน แผนเหล่านี้ปกครองการเพิ่มสมาชิกพันธมิตรใหม่ต่อมา การเลือกตั้งของประธานาธิบดีฝรั่งเศส นิโคลัส ซาร์โคซี่ ในปี 2007 นําไปสู่การปฏิรูปที่สําคัญของตําแหน่งทางทหารของฝรั่งเศส ส่งผลให้ฝรั่งเศสกลับมาเป็นสมาชิกเต็มที่ในวันที่ 4 เมษายน 2009 ซึ่งยังรวมถึงฝรั่งเศสกลับมาเข้าร่วมโครงสร้างการบัญชาการทหารของ NATO ในขณะที่ยังคงมีพลังป้องกันนิวเคลียร์ที่อิสระ  มาตรา 5 ของสัญญากลมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ซึ่งกําหนดให้สมาชิกรัฐช่วยเหลือสมาชิกรัฐใด ๆ ที่ถูกโจมตีด้วยอาวุธ ถูกนํามาใช้เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวหลังจากการโจมตีวันที่ 11 กันยายน หลังจากนั้นทหารถูกส่งไปยังอัฟกานิสถานภายใต้การนําของ NATO ISAF องค์กรได้ดําเนินการในหลายบทบาทเพิ่มเติมตั้งแต่นั้น รวมถึงการส่งผู้ฝึกฝนไปอิรัก, ช่วยในการดําเนินการต่อต้านการโจรสลัด, และในปี 2011 การบังคับใช้เขตห้ามบินเหนือลิเบีย ตามมติของสภาความมั่นคงสหประชาชาติ 1973.  การควบรวมครีมโดยรัสเซียทําให้สมาชิก NATO ทั้งหมดประท้วงอย่างรุนแรง และเป็นหนึ่งในเจ็ดครั้งที่มาตรา 4 ซึ่งเรียกร้องให้มีการปรึกษากับสมาชิก NATO ถูกใช้ ก่อนหน้านี้ รวมถึงในช่วงสงครามอิรักและสงครามกลางเมืองซีเรีย ในการประชุมสุดยอดในประเทศเวลส์ในปี 2014 ผู้นําของสมาชิกสหภาพนาโต้ได้มอบหมายอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกที่จะใช้เงินเทียบเท่าอย่างน้อย 2% ของผลิตภัณฑ์รวมภายในประเทศของตนในการป้องกันภายในปี 2024 ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นเพียงแนวทางไม่เป็นทางการเท่านั้น ในการประชุมสุดยอดที่วาร์ซอว์ในปี 2016 ประเทศของ NATO ได้ตกลงในการสร้าง NATO Enhanced Forward Presence ซึ่งได้จัดตั้ง 4 กลุ่มทหารรบขนาดกองทัพหลายชาติในเอสโตเนีย, ลัตเวีย, ลิทัวเนีย และโปแลนด์ ก่อนและระหว่างการรุกรานยูเครนของรัสเซียในปี 2022 ประเทศหลายประเทศของ NATO ได้ส่งกองทัพทางบก เรือรบ และเครื่องบินรบเพื่อเสริมแกร่งฝั่งตะวันออกของพันธมิตรภาพ และหลายประเทศได้ใช้มาตรา 4 อีกครั้ง ในเดือนมีนาคม 2022, ผู้นํา NATO ได้ประชุมกันที่บรัสเซลส์เพื่อการประชุมสุดยอดพิเศษที่ยังมีผู้นํากลุ่มเจ็ดและสหภาพยุโรปเข้าร่วมด้วย ประเทศสมาชิก NATO ได้ตกลงที่จะก่อตั้ง 4 กลุ่มต่อสู้เพิ่มเติมในบัลแกเรีย, ฮังการี, โรมาเนีย, และสโลวาเกีย, และองค์ประกอบของกองกําลังตอบสนอง NATO ได้ถูกเปิดใช้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของ NATO.  ตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2022, NATO ได้จัดวางทหาร 40,000 คนตามฝั่งตะวันออกยาว 2,500 กิโลเมตร (1,550 ไมล์) เพื่อขัดขวางการทําร้ายของรัสเซีย. กว่าครึ่งหนึ่งของจํานวนนี้ได้ถูกนําไปใช้ในบัลแกเรีย, โรมาเนีย, ฮังการี, สโลวาเกีย, และโปแลนด์, ซึ่งห้าประเทศที่รวบรวมกันเป็นจํานวนมากของอดีตทหาร NATO ของ 259,000 ทหาร. เพื่อเสริมทหารอากาศของบัลแกเรีย สเปนส่ง Eurofighter Typhoon, เนเธอร์แลนด์ส่งเครื่องบินโจมตี F-35 จํานวน 8 เครื่อง และเครื่องบินโจมตีฝรั่งเศสและสหรัฐฯเพิ่มเติมจะมาถึงในเร็วๆ นี้เช่นกัน  NATO ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนทั่วประเทศสมาชิก
องค์การพันธมิตรตะวันตก (NATO, ฝรั่งเศส: Organisation du traité de l'Atlantique nord), หรือพันธมิตรตะวันตก, สหภาพตะวันตก, เป็นพันธมิตรทางการทหาร. มันถูกตั้งขึ้นโดยสัญญากลางแดนแอตแลนติกเหนือในปี 1949 และมันถูกลงนามในวอชิงตัน, ดีซี, สหรัฐอเมริกา, ในวันที่ 4 เมษายน 1949. สมาชิกในปี ค.ศ. 1949 ได้แก่ สหรัฐอเมริกา เบลเยียม เนเธอร์แลนด์ ลักเซมเบิร์ก ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร แคนาดา โปรตุเกส อิตาลี นอร์เวย์ เดนมาร์ก และไอซ์แลนด์ วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 1952 กรีซและตุรกีก็เข้าร่วมด้วย  เมื่อเยอรมนีตะวันตกเข้าร่วมองค์กรเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 มันถูกอธิบายว่าเป็น "จุดเปลี่ยนที่สําคัญในประวัติศาสตร์ของทวีปของเรา" โดย Halvard Lange, รัฐมนตรีการต่างประเทศของนอร์เวย์ในเวลานั้น. ผลคือ สัญญาวอร์ซอว์, ลงนามเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 โดยสหภาพโซเวียตและรัฐดาวเทียมของมันใน การตอบสนองต่อ NATO.  หลังจากสงครามเย็นในปี 1999 สามประเทศอดีตคอมมิวนิสต์, ฮังการี, สาธารณรัฐเช็ก, และโปแลนด์ เข้าร่วม NATO. เมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2004 อีกเจ็ดประเทศในยุโรปเหนือและยุโรปตะวันออกได้เข้าร่วม NATO: เอสโตเนีย, ลัตเวีย และลิทัวเนีย และสโลเวเนีย, สโลวาเกีย, บัลแกเรีย และโรมาเนีย  โครเอเชียและอัลเบเนียได้รับการเชิญเข้าเป็นสมาชิก NATO เมื่อวันที่ 3 เมษายน 2008 สาธารณรัฐเม็กซิโดเนียได้รับการเชิญแบบมีเงื่อนไขเพียงอย่างเดียว เพราะมันถูกเวโต้โดยกรีซ เนื่องจากความขัดแย้งชื่อของมันกับกรีซ  มอนเตเนโกรเข้าร่วมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน 2017 หลังจากเปลี่ยนชื่อเพื่อยุติความขัดแย้ง มาซิโดเนียเหนือเข้าร่วม NATO ในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. ไอร์แลนด์เข้าร่วม NATO อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 8 กันยายน 2020 ในฐานะผู้สังเกตการณ์  ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2023 ฟินแลนด์ได้เข้าร่วมกับ NATO หลังจากความพยายามในการเข้าร่วมตั้งแต่ปี 2022 จากการรุกรานยูเครนของรัสเซีย