Ekstrakti la nomojn de influantoj sur la poezio de Ruben Dario
Context:Franca poezio estis decida influo en la formado de Darío kiel poeto. Unue, la romantikuloj, precipe Victor Hugo. Poste, kaj decide, Dario estis influita de la parnassianoj: Théophile Gautier, Catulle Mendès, kaj José María de Heredia. Alia decida influo estis la verkisto de prozo kaj poezio kaj nacia heroo de Kubo, Jose Martí. La fina difina elemento de la estetiko de Dariano estas lia admiro al la simbolistoj, precipe Paul Verlaine. Resumante sian propran poezian trajektorion en la komenca poemo de Cantos de vida y esperanza (1905) Darío sin sintezigis siajn ĉefajn influojn kiam li asertas, ke li estis "forta kun Hugo kaj ambigua kun Verlaine" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  En la sekcio "Palabras Liminares" de Prosas Profanas (1896) li jam skribis paragrafon, kiu malkaŝas la gravecon de la franca kulturo en la disvolviĝo de lia literatura verko:  La maljuna hispano kun blanka barbo montras al serio de famaj portretoj: "Ĉi tiu - li diras - estas la granda Miguel de Cervantes Saavedra, unu-mana geniulo; ĉi tiu estas Lope de Vega, ĉi tiu estas Garcilaso, ĉi tiu estas Quintana". Mi petas lin por la nobla viro Gracián, por Teresa de Ávila, por la kuraĝa Góngora kaj la plej forta el ĉiuj, Francisco de Quevedo y Villegas. Tiam mi diras: "Ŝekspiro! Danto! Danto! Hugo...! (kaj en mia kapo: Verlaine...!) " Tiam, adiaŭante: - "Old man, it is important to say: mia edzino estas el mia lando; mia amantino estas el Parizo".  Los raros estas ilustra volumo pri literaturaj gustoj, kiun li publikigis en la sama jaro kiel Prosas profanas, kaj dediĉita al mallonga glorigo de iuj el la verkistoj kaj intelektuloj al kiuj li sentis profundan admiron. Inter tiuj en la libro ni trovas Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro kaj José Martí (ĉi-lasta estas la sola menciita kiu skribis sian literaturan laboron en la hispana). La superregado de la franca kulturo estas pli ol evidenta. Darío skribis: "Modernismo estas nenio pli ol hispana poemo kaj prozo trapasita tra la delikata kribrilo de la bona franca poemo kaj la bona franca prozo". Forlasante sian komencan scenejon, antaŭ Azul..., en kiu lia poezio ŝuldas multon al la grandaj nomoj de la hispana poezio de la 19-a jarcento, kiel Núñez de Arce kaj Campoamor, Darío estis granda admiranto de Bécquer. Hispanaj temoj estas bone reprezentitaj en lia laboro, jam en Prosas profanas kaj, aparte, post lia dua vojaĝo al Hispanio, en 1899. Konscia pri la nuntempa hispana dekadenco en la politiko kaj la artoj (prizorgo, kiun li dividis kun la tiel nomata Generacio de 98), li ofte estis inspirita de karakteroj kaj elementoj de la pasinteco. Koncerne aŭtorojn en aliaj lingvoj, indas mencii, ke li sentis profundan admiron al tri verkistoj el Usono: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe kaj Walt Whitman. [ citaĵo bezonis ]
Victor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès José María de Heredia Jose Martí Paul Verlaine Edgar Allan Poe Villiers de l'Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio de Castro Ralph Waldo Emerson Walt Whitman