Extraheren van de namen van invloeden op Ruben Dario's poëzie
Context:De Franse poëzie was een bepalende invloed in Darío's vorming als dichter. In de eerste plaats, de romantici, vooral Victor Hugo. Later werd Darío op een beslissende manier beïnvloed door de parnassiërs: Théophile Gautier, Catulle Mendès en José María de Heredia. Een andere beslissende invloed was de proza- en poëzie schrijver en nationale held van Cuba, Jose Martí. Het definitieve element van de Darianische esthetiek is zijn bewondering voor de symbolisten, vooral Paul Verlaine. In het eerste gedicht van Cantos de vida y esperanza (1905) herhaalt Darío zijn eigen poëtische traject. Daarop synthetiseert hij zijn belangrijkste invloeden als hij beweert dat hij "sterk was met Hugo en dubbelzinnig met Verlaine" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo").  In de rubriek "Palabras Liminares" van Prosas Profanas (1896) had hij al een paragraaf geschreven die het belang van de Franse cultuur in de ontwikkeling van zijn literaire werk onthult:  De oude Spanjaard met een witte baard wijst naar een reeks illustere portretten: "Deze, zegt hij, is de grote Miguel de Cervantes Saavedra, een eenarm genie; deze is Lope de Vega, deze is Garcilaso, deze Quintana". Ik vraag hem voor de nobele man Gracián, voor Teresa van Ávila, voor de dappere Góngora en de sterkste van allemaal, Francisco de Quevedo y Villegas. Dan zeg ik: "Shakespeare! Dante, ik ben hier. Hugo...! (en in mijn hoofd: Verlaine...!) " Dan, bij het afscheid nemen: "Oude man, het is belangrijk om te zeggen: mijn vrouw komt uit mijn land; mijn maîtresse komt uit Parijs".  Los raros is een illustratief boek over literaire smaak, dat hij in hetzelfde jaar publiceerde als Prosas profanas, en gewijd is aan een korte glossing van enkele van de schrijvers en intellectuelen voor wie hij een diepe bewondering voelde. Onder hen in het boek vinden we Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro en José Martí (de laatste is de enige die wordt genoemd die hun literaire werk in het Spaans schreef). De overheersing van de Franse cultuur is meer dan duidelijk. Darío schreef: "Modernisme is niets meer dan Spaans gedicht en proza dat door het fijne zeef van het goede Franse gedicht en het goede Franse proza is gehaald". Afgezien van zijn beginfase, vóór Azul..., waarin zijn poëzie veel te danken heeft aan de grote namen van de Spaanse poëzie uit de 19e eeuw, zoals Núñez de Arce en Campoamor, was Darío een grote bewonderaar van Bécquer. Spaanse thema's zijn goed vertegenwoordigd in zijn werk, al in Prosas profanas en vooral na zijn tweede reis naar Spanje, in 1899. Bewust van de hedendaagse Spaanse decadentie in de politiek en de kunsten (een bezorgdheid die hij deelde met de zogenaamde Generatie van '98), werd hij vaak geïnspireerd door personages en elementen uit het verleden. Met betrekking tot auteurs in andere talen is het vermeldenswaard dat hij een diepe bewondering voelde voor drie schrijvers uit de Verenigde Staten: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe en Walt Whitman. [ nodig citaat ]
Victor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès José María de Heredia José Martí Paul Verlaine Edgar Allan Poe Villiers van het eiland Adam Léon Bloy - Wat is er gebeurd? Eugénio de Castro Ralph Waldo Emerson Walt Whitman