באַשרײַבן אַ מאָרגן רוטינע פֿון אַ צוויי־יאָר־אַלטס פּערספּעקטיוו
איך וועקן זיך אויף און איך בין אַליין אין מײַן בעט, עס איז פינצטער און איך פֿיל זיך דערשראָקן. איך רוף אויס פֿאַר מײַן מאַמי און פֿיל זיך אַזוי דערלויבט, ווען איך הער אירע טריט אין מײַן שלאָפֿצימער. זי ווײַזט זיך אַרײַן בײַ מיר, און איך פֿיל זיך גליקלעך און צופֿרידן. איך וועק זיך ווידער מיט זון־שײַנען אין מײַנע אויגן און ווייס, אַז ס׳איז פֿרימאָרגן, ווען די זון איז אויפֿגעשטאַנען. איך קער זיך איבער און זע, אַז מײַן מאַמע שלאָפֿט נאָך לעבן מיר. איך זעץ זיך אויף און זאָג איר, אַז ס׳איז פֿרימאָרגן. מײַן ברודער איז אַרײַנגעלאָפֿן און האָט מיך געבעטן צו שפּילן אין דער שפּילצימער. איך בין אַזוי יקסייטאַד צו שפּילן מיט מײַנע שפּילערײַ! איך רײַס אַראָפּ אין זאַל און קלייַבן אויס מײַן באַליבסטע רעטעניש, עס האָט אַלע פֿאַרבן פֿון דער רעגנבויגן! איך בעט מײַן ברודער צו העלפֿן מיר צו פֿאַרענדיקן דעם רעטעניש, און איך בין שטאָלץ, ווען עס איז געענדיקט. איך הער מײַן מאַמי רופֿן אונדז פֿון אונטן, זי זאָגט, אַז די פרישטיק איז גרייט. מײַן בויך פֿילט זיך הונגעריק, און איך גיי אַראָפּ און צו דער קיך־אינדזל, וווּ זי ברענגט מײַן באַליבטסטע, אַ גרויסע שיסל פּויער! בשעת איך עסן, פֿיל איך עפּעס פֿאַלן אויף מײַן טשאַין. איך ווײַז דאָס צו מאַמי און זי ווישט עס אויס מיט אַ שטאָף. ווען איך בין געענדיקט, מאַמי זאגט עס ס צייַט צו באַקומען אנגעטאן. איך וויל העלפֿן אַזוי איך נעמען אַוועק מיין פּידזשאַמאַס אַלע דורך זיך!