Lýstu morgunvenju frá sjónarhorni tveggja ára barns
Ég vakna og er einn í rúminu, myrkt og ég er hræddur. Ég kalla á mömmu mína og finnst mér svo létt þegar ég heyri fótspor hennar inn í svefnherbergið mitt. Hún leggur sig viđ hliðina á mér og ég er ánægđ og ánægđ. Ég vakna aftur međ sólskin í augunum og veit ađ ūađ er morgundagur ūegar sólin er komin upp. Ég velti mér og sé mömmu mína enn sofa hjá mér. Ég sit upp og segi henni ađ ūađ sé morgun. Brķđir minn rennur inn og biđur mig um ađ leika sér í leikherbergi. Ég hlakka til ađ leika mér međ leikföngin mín. Ég hlaupa í gegnum salinn og vel uppáhaldsþrautina mína. Hún er í öllum litum regnbogans. Ég bið bróður minn um hjálp til að ljúka ráðgáta og finnst stolt þegar það er gert. Ég heyri mömmu hringja í okkur niđur og segja ađ morgunverđurinn sé tilbúinn. Ég er svangur og fer niđur í eldhúsiđ ūar sem hún kemur međ uppáhaldsmatinn minn, stóra skál af hafragrauti! Ūegar ég er ađ borða, finn ég fyrir einhverju sem fellur á kinnina á mér. Ég benti mömmu á ūetta og hún þurrkađi ūađ međ klút. Ūegar ég er búin segir mamma ađ ūađ sé kominn tími til ađ klæđa sig. Ég vil hjálpa til svo ég tek af mér svefnhlíf allt sjálf!