اسامی افرادی که بر شعر روبن داریو تأثیر گذاشته اند را استخراج کنید
Context:شعر فرانسوی تأثیر تعیین کننده ای در شکل گیری داریو به عنوان یک شاعر داشت. اول از همه، رمانتیک ها، مخصوصاً ویکتور هوگو. بعدها، و به شیوه ای قطعی، داریو تحت تأثیر پارناسیان قرار گرفت: تئوفیل گوتیه، کاتول مندس و خوزه ماریا د هریدیا. یکی دیگر از تأثیرات قاطع، نویسنده نثر و شعر و قهرمان ملی کوبا، خوزه مارتیه. آخرین عنصر تعیین کننده زیبایی شناسی داریان، تحسین او نسبت به سمبولیست ها، به ویژه پل ورلین است. در خلاصه مسیر شاعرانه خود در شعر اولیه Cantos de vida y esperanza (1905) ، خود داریو تأثیرات اصلی خود را ترکیب کرد وقتی تأیید کرد که او "با هوگو قوی و با ورلین مبهم" است ("با هوگو fuerte و با ورلین مبهم است".)  در بخش "Palabras Liminares" از Prosas Profanas (1896) او قبلاً یک پاراگراف نوشته بود که اهمیت فرهنگ فرانسه را در توسعه کار ادبی او نشان می دهد:  اسپانیایی پیر با ریش سفید به سمت مجموعه ای از پرتره های برجسته اشاره می کند: "این یکی - او می گوید - میگوئل د سروانتس ساوادرا بزرگ است، نابغه یک دست؛ این یکی لوپ دی وگا است، این یکی گارسیلاسو است، این یکی کوئنتانا است". من ازش براي مرد نايب گراسيان، براي ترزا از آويلا، براي گونگورا شجاع و قويترين همه، فرانسيسکو دي کيويدو و ويليگاس ميخوام. بعدش میگم: "شیکسپیر! دانته! هوگو...! (و در ذهنم: ورلین...!) " بعد، وقتي که خداحافظي ميکني: "پيرمرد، مهمه که بگي: همسرم از سرزمين من است؛ معشوقه ام از پاريس است".  Los raros یک جلد تصویرگر در مورد سلیقه های ادبی است که او در همان سال به عنوان Prosas profanas منتشر کرد و به طور خلاصه برخی از نویسندگان و روشنفکرانی را که نسبت به آنها تحسین عمیقی داشت ، تقدیم کرد. در میان کسانی که در کتاب ما پیدا ادگار آلن پو، Villiers de l'Isle آدم، لئون Bloy، پل ورلین، Lautréamont، Eugénio د کاسترو و خوزه مارت (این آخرین تنها کسی است که ذکر شده است که کار ادبی خود را به زبان اسپانیایی نوشت.) برتری فرهنگ فرانسه بیش از حد آشکار است. داریو نوشت: "مدرنیسم چیزی جز شعر و نثر اسپانیایی نیست که از میان نثر خوب فرانسوی و نثر خوب فرانسوی عبور کرده است". در کنار مرحله ابتدایی خود ، قبل از Azul... ، که در آن شعر او بسیار به نام های بزرگ شعر اسپانیایی قرن نوزدهم مانند Núñez de Arce و Campoamor مدیون است ، داریو تحسین کننده بزرگ Bécquer بود. تم های اسپانیایی در آثار او به خوبی نشان داده شده است ، از پیش در Prosas profanas و به ویژه پس از دومین سفر او به اسپانیا ، در سال 1899. او با آگاهی از انحطاط معاصر اسپانیا در سیاست و هنر (مهمتی که او با نسل به اصطلاح 98 به اشتراک گذاشت) ، اغلب از شخصیت ها و عناصر گذشته الهام گرفته بود. در مورد نویسندگان زبان های دیگر ، لازم به ذکر است که او تحسین عمیقی نسبت به سه نویسنده از ایالات متحده داشت: رالف والدو امرسون ، ادگار آلن پو و والت ویتمن. [ نیاز به استناد ]
ویکتور هوگو تئوفیل گوتیه کاتول مندس خوزه ماریا د هریدیا خوزه مارتي پل ورلن ادگار آلن پو ویلیرز د ال آیل آدام لئون بلوی لاترامونت اژنیو د کاسترو رالف والدو امرسون والت ویتمن