Чӣ тавр ман дӯсти худро, ки ӯро тарк кардаанд, рӯҳбаланд карда метавонам?
Мебахшед, ки дӯстатон ба наздикӣ тарк шуд. Ман аз онҳо мепурсидам, ки оё онҳо мехоҳанд дар ин бора сӯҳбат кунанд, ё аз он диққати худро дур кунанд. Агар онҳо мехостанд, ки дар ин бора сӯҳбат кунанд, ман ҷои ором ва нӯшокии гарм меҷустам ва гӯш мекардам. Агар онҳо мехоҳанд, ки диққати худро аз он дур созанд, ман як баро ё чорабинии маҳаллии дӯстдоштаи дӯсти шуморо пайдо мекунам ва онҳоро ба он ҷо мебарам. Ба ҳар қадри имкон ба дӯстонатон занг занед ва барои дӯстатон чизҳои фаровон таъмин кунед.