අවුරුදු දෙකක දරුවෙකුගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් උදේ පුරුද්ද විස්තර කරන්න.
මම ඇහැරෙනවා, මම මගේ ඇඳේ තනියම, ඒක අඳුරුයි මට බයයි. මම මගේ අම්මාට කතා කරනවා. මගේ නිදන කාමරයට ඇයගේ පියවර ඇහෙනකොට මට ලොකු සහනයක් දැනෙනවා. ඇය මගේ ළඟට වෙලා ඉන්නකොට මට සතුටක් දැනෙනවා. මම නැවතත් නැගිටිනවා මගේ ඇස් වල හිරු එළිය එක්ක සහ හිරු නැගිටින්නත් එක්කම මම දන්නවා දැන් උදේ වෙලා කියලා. මම හැරිලා බලනකොට මගේ අම්මා තාමත් මගේ ළඟ නිදාගෙන ඉන්නවා. මම නැගිටලා එයාට කිව්වා උදේ වෙලා කියලා. මගේ සහෝදරයා දුවගෙන ඇවිත් මට කිව්වා සෙල්ලම් කාමරේ සෙල්ලම් කරන්න කියලා. මම මගේ සෙල්ලම් බඩු එක්ක සෙල්ලම් කරන්න යන්න හරිම ආසයි! මම ශාලාව දිගේ දිව ගිහින් මගේ ප් රියතම ප් රහේලිකාව තෝරගන්නවා, ඒකේ වැහි වලාකුළේ සියලුම වර්ණ තියෙනවා! මම මගේ සහෝදරයාගෙන් උදව් ඉල්ලුවා ප් රහේලිකාව සම්පූර්ණ කරන්න ඒක ඉවර වුනාම මට ආඩම්බරයි. මට ඇහෙනවා මගේ අම්මා අපිට පහල ඉදන් කතා කරනවා, ඇය කියනවා උදේ කෑම ලෑස්තියි කියලා. මගේ බඩගින්න දැනෙනවා මම පහළට ගිහින් කුස්සියේ දූපතට ගියා ඇය මගේ ප් රියතම දේ ගෙනාවා, ලොකු බෝල් එකක් තක්කාලි! මම කනකොට, මට දැනෙනවා මගේ උඩු රැවුලට යමක් වැටෙනවා. මම මේක අම්මට පෙන්නුවා, එයා මේක රෙද්දකින් පිහදාගත්තා. මම ඉවර වුනාම, අම්මා කියනවා ඇඳුම් ඇඳගන්න වෙලාව කියලා. මට උදව් කරන්න ඕන නිසා මම තනියම පිජාමා එක ගලවනවා!