Er skjønnhet objektiv eller subjektiv?
Meiningar om dette spørsmålet varierer frå person til person. Statistisk sett er det enkelt å sjå eit mønster som viser kva som er vakkert. Eit tydeleg døme på dette fenomenet er ein skjønnhetsstandard for kvinner og menn. Samfunnet verkar vera samd om kva som er vakkert, både fysisk og indre. Skjønnhetsstandarden er òg projisert bortanfor menneske, på dyreraser, til dømes i kattutstillingar. Det ser ut til å eksistere eit samband mellom skjønnhet og kor nært det liknar fullendinga. Til dømes blir ei rose med mange blad og ingen tårer eller riper generelt sett på som vakrere enn ein med færre, synleg øydelagde blad. Men spørsmålet om perfeksjon er òg eit problem, for det er vanskeleg og kanskje umogleg å definere perfeksjon. Skjønnhet tyder ikkje nødvendigvis perfeksjon. Til dømes er store auge statistikkvis rekna som meir attraktive, men i termer av sitt biologiske formål har dei ingen overleg over små auge. Både skjønnhet og fullkommenhet avhenger difor av perspektivet eller føremålet du ser på eit objekt med.  I tillegg bør ein ta med i betrakninga dei tydelege svingingane gjennom århundrar og kulturar på kva som vert sett på som vakkert. Mode-trender og kunststylar, til dømes, endrar seg stadig. I tillegg tyder mangfoldet av meiningar at det ikkje finst noko som alle kan rekna som vakkert, så sjølv om dei fleste ser på eit bestemt objekt eller ei ting som vakker, er skjønnheten subjektiv fordi den er basert på ei stadig skiftende preferanse i staden for den objektive sanninga.