Op Basis vun der folgender Passage beschreift den éischte Feststoffapparat a seng Notzung.
Context:Laang ier d'Wëssen iwwer Elektrizitéit existéiert huet, waren d'Leit sech bewosst vu Schocke vun elektresche Fësch. Alen ägyptesche Texter aus 2750 v. Chr. hunn dës Fësch als "Thunderer of the Nile" bezeechent, a beschriwwen se als "Schützer" vun all anere Fësch. Elektresch Fësch goufen nees dausende vu Joer méi spéit vun antike griicheschen, réimesche an arabesche Naturwëssenschaftler a Dokteren bericht. Verschidde antike Schrëftsteller, wéi zum Beispill de Plinius den Eelsten an de Scribonius Largus, hunn iwwer d'dämperend Wierkung vun elektresche Schocken, déi duerch elektresch Welsch a elektresch Strahlen ausgeléist goufen, geschriwwen, a si woussten, datt esou Schocken laanscht leitend Objeten iwwerdroen kënne ginn. Patienten mat Krankheeten wéi Gicht oder Kappwéi goufen instruéiert elektresch Fësch ze beréieren an der Hoffnung, datt de staarke Schock se kéint heelen. Alen Kulturen ronderëm d'Mëttelmier woussten, datt verschidde Saachen, wéi Stangen aus Bernstein, mat der Pelz vun enger Kaz gerieft kënne ginn, fir liicht Saachen wéi Federen unzezéien. Den Thales vu Milet huet eng Serie vun Observatioune vun der statescher Elektrizitéit ronderëm 600 v. Chr. gemaach, vun deenen hien gegleeft huet, datt d'Reibung Amber magnetesch gemaach huet, am Géigesaz zu Mineralien wéi Magnetit, déi keng Reibung brauch. Thales war falsch ze gleewen datt d'Attraktioun wéinst engem magneteschen Effekt war, awer spéider Wëssenschaft géif e Link tëscht Magnetismus an Elektrizitéit beweisen. No enger kontroverser Theorie, kéinten d'Parthier Wëssen iwwer Elektro-Gebitt hunn, baséiert op der Entdeckung vun der Bagdad Batterie vun 1936, déi enger galvanescher Zell ähnelt, och wann et net sécher ass ob den Artefakt elektresch an der Natur war. D'Elektrizitéit wier bis 1600 net méi wéi eng intellektuell Kuriositéit bliwwen, bis den englesche Wëssenschaftler William Gilbert d'Buch De Magnete geschriwwen huet, an deem hien d'Elektrizitéit an de Magnetismus grëndlech studéiert huet, andeems hien de Lodestone-Effekt vun der statescher Elektrizitéit ënnerscheet, déi duerch d'Reibung vum Bernstein produzéiert gëtt. Hien huet dat neit laténgescht Wuert electricus ("aus Bernstein" oder "wéi Bernstein", elektron, dat griichescht Wuert fir "Bernstein") geprägt, fir sech op d'Eegeschaft ze bezéien kleng Objeten unzezéien nodeems se gerieft goufen. Dës Assoziatioun huet d'englesch Wierder "electric" an "electricity" entstanen, déi hir éischt Erscheinung am Drock an der Pseudodoxia Epidemica vum Thomas Browne vu 1646 gemaach hunn. Weider Aarbechte goufen am 17. a fréien 18. Joerhonnert vum Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray an C. F. du Fay gemaach. Méi spéit am 18. Joerhonnert huet de Benjamin Franklin extensiv Fuerschung iwwer Elektrizitéit gemaach, a säi Besëtz verkaaft fir seng Aarbecht ze finanzéieren. Am Juni 1752 soll hien e Metallschlëssel un d'Bunn vun enger gedämpfter Drachenstreng befestegt hunn an de Drachen an engem Sturm bedrohte Himmel geflogen hunn. Eng Successioun vu Funken, déi aus dem Schlëssel op d'Hänn sprangen, huet gewisen, datt d'Blitz wierklech elektresch war. Hien huet och de scheinbar paradoxe Verhalen vum Leyden Jar als Apparat fir grouss Quantitéite vun elektrescher Ladung ze späicheren an Elektrizitéit aus positiven a negativen Ladungen erkläert Am Joer 1775 huet den Hugh Williamson der Royal Society eng Serie vun Experimenter iwwert d'Schocken, déi vun der elektrescher Aal ausgeliwwert goufen, bericht; datselwecht Joer huet de Chirurg an Anatomer John Hunter d'Struktur vun den elektresche Organer vum Fësch beschriwwen. Am Joer 1791 huet de Luigi Galvani seng Entdeckung vun der Bioelektromagnetik publizéiert, wou hie bewisen huet, datt d'Elektrizitéit d'Mëttel ass, mat deem d'Neuronen d'Signaler un d'Muskelen weiderginn. D'Batterie vum Alessandro Volta aus dem Joer 1800, déi aus alternéierte Schichten Zénk a Kupfer gemaach gouf, huet de Wëssenschaftler eng méi zouverléisseg Quell vun elektrescher Energie ginn, wéi déi elektrostatesch Maschinnen, déi virdru benotzt goufen. D'Unerkennung vum Elektromagnetismus, d'Eenheet vun elektresche a magnetesche Phänomener, ass dem Hans Christian Ørsted an dem André-Marie Ampère am Joer 1819<unk>1820 ze verdanken. De Michael Faraday huet 1821 den Elektromotor erfonnt, an de Georg Ohm huet 1827 de elektresche Schaltkrees mathematesch analyséiert. Elektrizitéit a Magnetismus (an d'Liicht) goufen definitiv vum James Clerk Maxwell verlinkt, besonnesch a sengem "On Physical Lines of Force" am Joer 1861 an 1862. Während de fréien 19te Joerhonnert séier Fortschrëtter an der Elektrowëssenschaft gesinn huet, huet de spéiden 19te Joerhonnert de gréisste Fortschrëtt an der Elektrotechnik gesinn. Duerch Leit wéi den Alexander Graham Bell, den Ottó Bláthy, den Thomas Edison, de Galileo Ferraris, den Oliver Heaviside, den Ányos Jedlik, de William Thomson, den 1. Baron Kelvin, de Charles Algernon Parsons, de Werner von Siemens, de Joseph Swan, de Reginald Fessenden, de Nikola Tesla an de George Westinghouse huet d'Elektrizitéit sech vun enger wëssenschaftlecher Kuriositéit zu engem wesentlechen Instrument fir modernt Liewen entwéckelt. Am Joer 1887 huet den Heinrich Hertz entdeckt, datt Elektroden, déi mat ultraviolettem Liicht beliicht goufen, méi einfach elektresch Funken produzéieren. Am Joer 1905 huet den Albert Einstein en Artikel publizéiert, deen d'Experimenter vum photoelektresche Effekt erkläert huet, als Resultat vun der Liichtenergie, déi an diskreten, quantiséierte Pakete gedroen gëtt, déi d'Elektronen energiespueren. Dës Entdeckung huet zu der Quantenrevolution gefouert. Den Einstein krut 1921 de Nobelpräis an der Physik fir "d'Entdeckung vum Gesetz vum photoelektresche Effekt". De photoelektresche Effekt gëtt och a Fotozellen benotzt, wéi déi, déi a Solarpanneauen fonnt ginn. Den éischte Feststoff-Apparat war de "Katze-Musk-Detektor" deen am Joer 1900 fir d'éischt an Radiosempfänger benotzt gouf. E Wisker-ähnleche Drot gëtt liicht a Kontakt mat engem festen Kristall (wéi zum Beispill engem Germanium Kristall) gesat fir e Radiosignal duerch de Kontaktverbindungseffekt z'entdecken. An enger Feststoffkomponent ass de Stroum op fest Elementer a Verbindungen beschränkt, déi speziell entwéckelt sinn fir ze wiesselen an ze verstäerken. De Stroum kann an zwou Formen verstanen ginn: als negativ gelade Elektronen, an als positiv gelade Elektronenmangel genannt Lächer. Dës Ladungen a Lächer ginn an de Begrëffer vun der Quantenphysik verstanen. De Baumaterial ass meeschtens e kristallinesche Halbleiter. D'Elektronik am festen Zoustand huet sech mat der Entwécklung vun der Transistortechnologie entwéckelt. Den éischte funktionéierende Transistor, e germaniumbaséierte Punktkontakttransistor, gouf vum John Bardeen an dem Walter Houser Brattain am Bell Labs am Joer 1947 erfonnt, gefollegt vum bipolare Junction Transistor am Joer 1948.
Den éischte Feststoff-Apparat war de "Katze-Musk-Detektor" deen am Joer 1900 fir d'éischt an Radiosempfänger benotzt gouf. E Wisker-ähnleche Drot gëtt liicht a Kontakt mat engem festen Kristall (wéi zum Beispill engem Germanium Kristall) gesat fir e Radiosignal duerch de Kontaktverbindungseffekt z'entdecken.