A beleza é obxectiva ou subxectiva?
As opinións sobre esta cuestión varían de persoa a persoa. Estatisticamente, un patrón de preferencia é facilmente visible no que a xente describiría como fermoso. Un exemplo evidente deste fenómeno é un estándar de beleza para mulleres e homes. A sociedade parece estar de acordo en que características, tanto físicas como internas, poden considerar unha persoa fermosa. O estándar de beleza tamén se proxecta máis aló dos humanos, sobre as razas animais, por exemplo, en exposicións de gatos. Parece existir unha relación entre a beleza e o seu parecido coa perfección. Por exemplo, unha rosa con moitos pétalos e sen lágrimas ou arañazos é xeralmente vista como máis fermosa que unha con menos pétalos, visiblemente arruinados. Con todo, a cuestión da perfección tamén levanta un problema xa que é difícil e posiblemente imposible definir a perfección. A beleza non significa necesariamente a perfección. Por exemplo, os ollos grandes son estatisticamente considerados máis atractivos, pero en termos do seu propósito biolóxico non teñen superioridade sobre os ollos pequenos. Polo tanto, a beleza e a perfección dependen da perspectiva ou propósito co que observas un obxecto.  Ademais, tamén se deben ter en conta as claras flutuacións ao longo dos séculos e as culturas sobre o que se considera fermoso. As tendencias da moda e os estilos artísticos, por exemplo, cambian constantemente. Ademais, a diversidade de opinións suxire que non hai nada que sexa considerado fermoso por todos, polo que aínda que a maioría considere un obxecto ou cousa como fermosa, a súa beleza segue sendo subxectiva porque segue baseada nunha preferencia en constante cambio en lugar dunha verdade objetiva.