Kvifor skulle folk trilla ut urtar og hagar til lokale planter?
Kven elskar ikkje sommerfuglar? Dei er eit vakkert symbol på uskyld. Men har du lagt merke til at det er færre og færre kvar år? Då eg var liten kunne du ikkje reise utan å få nokre sommerfuglar på forrutan på bilen din. Så kvifor er det så få, og kva tyder det?  Ein av dei viktigaste grunnane er bruken av plantevernmidler og herbicidar. Desse kjemikaliane kan ta livet av ein. Og dei går over alt dette og skadar i heile ekosystemet. På mitt gard har eg sett kor mykje tolmod gjer at ting kjem tilbake i balanse. Eg hadde eit søkk eller ei røykjesild, men det funkar ikkje. Eg hadde moskar på grunn av kyllinghallen min, men over eit par veker såg eg svelgar og phoebar flytta inn og utnytta fødekjelda.  Den andre grunnen til at me ser færre sommerfuglar er at dei er mat for toalettar. Dei fleste sommerfuglar og motar (eller nattsmørfuglar som eg liker å kalla dei) treng ei særskild plante som vert vert vert vert for larvene sine. For monarkfjellene er det mjølkgress (Asclepias), som er eit uheldig namn for ei vakker plante. For Pipevine Swallowtails er det Pipevine (Aristolochia). Utan desse plantane har larvar ikkje matkjelder. Og ettersom byar og forstæder blir asfaltert, er det ikkje meir rom for desse planteane som var rike på det. Når vi ser på gardene våre, har dei vakre planter som er importerte frå andre stadar. Men for ein sommerfugl er det som om det ikkje finst noko der ute. Sjølv plante som bottlebrush, som tiltrekkjer mange insekter for nektar, gjev ikkje mat til innfødde babyinsekter. Det er litt som å ha ein bar for vaksne som drikk, men ikkje har mat å gje borna sine, slik at dei kan vokse opp til å vere voksne.  Men Doug Tallamy, ein entomolog ved University of Delaware, seier at vi kan hjelpa. Ved å ha nokre lokale planter i hagen vår kan me gje dei maten dei treng for å koma tilbake til jorda.  Då vi var klar for å byggja om hagen vår frå eit sted med grønne planter, til eit engelskt hus med gardiner, skjedde det noko. Me såg Doug Tallamy snakke på eit konferanseprogram i Silicon Valley. Og me fekk på ein måte grepet om at me måtte skifte retning og starte å arbeide i hagen vår med lokale folk.  Når me ser på hagen vår, er det viktig at vi berre byrjar... Det er eit stort eksperiment for å finne ut kva som er best. Og sjølvsagt, hagen talar til oss. Det blåa auga graset har hoppa over den asfalterte gangveggen til ein annan del av hagen! Me ventar på å få meir beveging og magi i framtida. Her er nokre av dei me kan tenke på i hagen vår.  Velsigningar... med eit stort eiketrær i hagen vår, og ein bekk så langt bak oss.  Ulempa er at det er mykje skugge. Det er berre to eller tre stader i hagen vår som har mykje sol. Så me la oss freiste å finne ut kva som helst som kunne stå i skugga. (Dersom du ikkje har møtt Calscape før, er du i for ein traktasjon. Eg vonar du bur i California, men...  Målet vårt er at ein skal kunne ta vare på økosystemet slik at vi kan vere aktive i arbeidet med å dyrka grøne bilar. Og korleis vert ein av desse? Vel, vi har berre sett ein eller to styra så langt. Sigh. Åh, eg veit ikkje. Det er berre eit eksperiment.  Det største problemet var at ho ikkje klarde å legge igjen bladet heile året. Vi kan sjå at jorda har endra seg, og kvar gong me gjer det, ser me at terningen aukar med insektane. Så det er det som skjer. Sakte og greit...  Så me held fram med å erstatte dei med urfolk. Sist helg tok vi ut Sarcococca og Pierris Japonicas og erstatta dei med Coffeeberry (Frangula Californica). Denne helga trekkte vi ut to eske og erstatta dei med buska-anemone (Carpenteria Californica). Og neste helg skal vi bytte ut det med eit nytt par Coyote-egge.  I tillegg til insektane har me sett mange andre dyreverker i hagen vår. Eit nytt reir med unger blir fødd i treet kvart år. Og i år vart vi overraska av at tre små vaskebjørn flytta inn i treet (det er stort sett holt).  Dei er søte, skjemme og søte. Vi har gledt oss til å sjå dei koma ut og vaska trea kvar natt for å finne mat.