ທຣານຊິສເຕີຈະຂະຫຍາຍສັນຍານໄດ້ແນວໃດ?
ທຣານຊິສເຕີແມ່ນວັດສະດຸທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນຈາກວັດສະດຸທີ່ປະຕິບັດຄືກັບ semiconductors - ເຊິ່ງ ຫມາຍ ຄວາມວ່າວັດສະດຸເຫຼົ່ານີ້ ນໍາ ພາກະແສໄຟຟ້າແຕ່ພຽງແຕ່ເມື່ອມີເງື່ອນໄຂສະເພາະໃດ ຫນຶ່ງ. ໂດຍການປະສົມວັດສະດຸເຫລົ່ານີ້ເຂົ້າໄປໃນອຸປະກອນທີ່ເອີ້ນວ່າ transistor ພວກເຮົາສາມາດສ້າງສ່ວນປະກອບເອເລັກໂຕຣນິກທີ່ພຽງແຕ່ຈະ ນໍາ ໃຊ້ໄຟຟ້າເມື່ອກະແສໄຟຟ້າຂະ ຫນາດ ນ້ອຍຖືກ ນໍາ ໃຊ້ໃສ່ທີ່ເອີ້ນວ່າ base pin ຂອງ transistor.  ການນໍາໃຊ້ຫນຶ່ງທີ່ຈະແຈ້ງຂອງພຶດຕິກໍາດັ່ງກ່າວແມ່ນການນໍາໃຊ້ transistor ເປັນ switch - ໂດຍການນໍາໃຊ້ຫຼືການກໍາຈັດໃນປະຈຸບັນກັບ pin ພື້ນຖານພວກເຮົາສາມາດຄວບຄຸມວ່າ transistor conducts ໄຟຟ້າໂດຍຜ່ານການເກັບແລະ emitter pins ຂອງຕົນ. ເມື່ອບໍ່ມີກະແສໄຟຟ້າຢູ່ໃນປິນ Base, transistor ຈະບລັອກການສົ່ງໄຟຟ້າຜ່ານປິນ emitter ແລະ collector ຂອງມັນ.  ເວົ້າໂດຍທົ່ວໄປ, ກະແສໄຟຟ້າທີ່ ຈໍາ ເປັນເພື່ອຄວບຄຸມ transistor ຢູ່ປິນພື້ນຖານແມ່ນນ້ອຍຫຼາຍ. ກະແສໄຟຟ້າທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຫຼາຍສາມາດຖືກໂອນຜ່ານອຸປະກອນໂດຍຜ່ານການເກັບແລະ pins emitter. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ທຣານິສໂຕຣໃຊ້ກະແສໄຟຟ້າເຂົ້າທີ່ນ້ອຍຫຼາຍເພື່ອຄວບຄຸມການໄຫຼຂອງກະແສໄຟຟ້າທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຫຼາຍ.  ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ, ສັນຍານສຽງ ແມ່ນຖືກສົ່ງອອກເປັນກະແສໄຟຟ້າທີ່ມີພະລັງງານຕ່ໍາຫຼາຍ-- ໃນຮູບແບບຕົ້ນສະບັບຂອງມັນ ມັນນ້ອຍເກີນໄປທີ່ຈະສາມາດຂັບລົດ ລໍາ ໂພງເພື່ອເຮັດໃຫ້ມີສຽງທີ່ສາມາດຟັງໄດ້ກັບຫູຂອງມະນຸດ. ເພື່ອຂະຫຍາຍສັນຍານນີ້ໃຫ້ສາມາດໃຊ້ໄດ້ໃນການຫຼິ້ນສຽງ ພວກເຮົາສາມາດໃຊ້ສັນຍານສຽງໃສ່ປິນພື້ນຖານຂອງທຣານຊິສເຕີ - ນີ້ຈະອະນຸຍາດໃຫ້ກະແສໄຟຟ້າທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຫຼາຍໄຫຼລະຫວ່າງປິນ emitter ແລະ collector ແລະຜ່ານທຣານຊິສເຕີ. ເນື່ອງຈາກວ່າການໄຫຼຂອງກະແສໄຟຟ້າຂະຫນາດໃຫຍ່ນີ້ ຈະສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນກະແສໄຟຟ້າທີ່ນ້ອຍກວ່າຫຼາຍ ຂອງສັນຍານສຽງ ພວກເຮົາຈະໄດ້ສ້າງສັນຍານເຂົ້າທີ່ເຂັ້ມແຂງກວ່າເກົ່າ