Тасаввур кунед, ки шумо бояд як ҳафта дар ҷазираи беназир бимонед. Кадом панҷ чизро шумо бо худ меоред ва чаро?
Агар ман як ҳафта дар ҷазираи беодам монда бошам, аввалин чизе, ки ба даст меорам, ҳифзи офтоб аст! Ман аз ҳама бештар метарсидам, ки ҳангоми ҷустуҷӯи ғизо, сохтани паноҳгоҳ ва таҳияи нақшаи наҷоти худ ба ҳаво дучор шавам. Мавзӯи дуюми ман ягон намуди асбоби моҳигирӣ хоҳад буд, ман гумон мекунам, ки осонтарин чизе, ки дар миёнаи уқёнус сайд кардан мумкин аст, моҳӣ аст. Ман дар сандуқи асбобҳоям басанда гарм ва ҷомаҳои сунъӣ мебурдам. Ва чизи сеюмро, ки ман ҳатман меандозам, як сӯзони оташ аст. Ман инро ба ҷои шишаҳои оташфишон интихоб мекунам, чунки шишаҳои оташфишон дар ҳолати намӣ кор мекунанд, дар ҳоле ки шишаҳои оташфишон дар ҳолати намӣ зуд бефоида мешаванд. Чорум чизе, ки ман меорам, гитара аст, дар бораи мусиқӣ чизе хеле оромкунанда ва осоишта аст, вақте ки шумо танҳо ҳастед ва ман тасаввур мекунам, ки ин ба гузаронидани вақт кӯмак мекунад. Охирин чизе, ки ман меовардам, акси оилаи ман буд. Ин ба ман кӯмак мекунад, ки ҳатто дар замони душвор зиндагӣ кунам. Вақте ки моҳӣ намехӯрад ё ҳаво хуб нест, донистани он ки ман оилаи зебое дорам, ки ба хона баргаштан лозим аст, тамоми ҳавасмандиро дар ҷаҳон барои идомаи мубориза таъмин мекунад!