Ekstrakton emrat e personave me ndikim në poezinë e Ruben Dario
Context:Poezi franceze ishte një ndikim përcaktues në formimin e Dario si poet. Në radhë të parë, romantikët, sidomos Victor Hugo. Më vonë, dhe në mënyrë vendimtare, Dario u ndikua nga parnassianët: Théophile Gautier, Catulle Mendès dhe José María de Heredia. Një tjetër ndikim vendimtar ishte shkrimtari i prozës dhe i poezisë dhe heroi kombëtar i Kubës, Jose Marti. Elementi përfundimtar përcaktues i estetikës Darianiane është admirimi i tij ndaj simbolistëve, veçanërisht Paul Verlaine. Duke përmbledhur trajektoren e tij poetike në poemën fillestare të Cantos de vida y esperanza (1905) vetë Darío sintetizoi ndikimet e tij kryesore kur ai pohon se ai ishte "i fortë me Hugo dhe i paqartë me Verlaine" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  Në seksionin "Palabras Liminares" të Prosas Profanas (1896) ai kishte shkruar tashmë një paragraf që zbulon rëndësinë e kulturës franceze në zhvillimin e veprës së tij letrare:  Spanjolli i vjetër me mjekër të bardhë tregon një seri portretesh të shquara: "Ky - thotë ai - është Miguel de Cervantes Saavedra i madh, gjeni me një dorë; ky është Lope de Vega, ky është Garcilaso, ky Quintana". Unë i kërkoj atij për njeriun fisnik Gracián, për Teresa e Avila, për Góngora të guximshëm dhe më të fortët nga të gjithë, Francisco de Quevedo y Villegas. Pastaj unë them: "Shakespeare! Dante! Hugo...! (dhe në kokën time: Verlaine...!) " Pastaj, kur të thuash lamtumirë: - "Vajzëri, është e rëndësishme të thuash: gruaja ime është nga toka ime; dashnorja ime është nga Parisi".  Los raros është një vëllim ilustrativ në lidhje me shijet letrare, të cilat ai i publikoi në të njëjtin vit si Prosas profanas, dhe i dedikuar për të shndritur shkurtimisht disa nga shkrimtarët dhe intelektualët ndaj të cilëve ai ndjeu admirim të thellë. Midis atyre në libër gjejmë Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro dhe José Martí (i fundit është i vetmi i përmendur që shkroi veprën e tyre letrare në spanjisht). Dominanca e kulturës franceze është më shumë se e dukshme. Dario shkroi: "Modernizmi nuk është asgjë tjetër veçse poezi dhe prozë spanjolle të përpunuara në një filt të mirë të poezisë së mirë franceze dhe të prozës së mirë franceze". Duke lënë mënjanë fazën e tij fillestare, para Azul..., në të cilën poezia e tij i detyrohet shumë emrave të mëdhenj të poezisë spanjolle të shekullit të 19-të, të tilla si Núñez de Arce dhe Campoamor, Darío ishte një admirues i madh i Bécquer. Temat spanjolle janë të përfaqësuara mirë në punën e tij, tashmë në Prosas profanas dhe, veçanërisht, pas udhëtimit të tij të dytë në Spanjë, në vitin 1899. I vetëdijshëm për dekadencën bashkëkohore spanjolle në politikë dhe arte (një shqetësim që ai ndau me të ashtuquajturin "Gjeneratë e vitit '98"), ai shpesh u frymëzua nga personazhet dhe elementët e së kaluarës. Lidhur me autorët në gjuhë të tjera, ia vlen të përmendet se ai ndjeu një admirim të thellë ndaj tre shkrimtarëve nga Shtetet e Bashkuara: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe dhe Walt Whitman. [ citim i nevojshëm ]
Victor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès José María de Heredia Jose Marti Paul Verlaine Edgar Allan Poe Villiers de l'Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio de Castro Ralph Waldo Emerson Walt Whitman