Samenvatting van de geschiedenis van de NAVO
Context:Het Verdrag van Duinkerken werd ondertekend door Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk op 4 maart 1947, tijdens de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en het begin van de Koude Oorlog, als een Verdrag van Alliantie en Wederzijdse Hulp in het geval van mogelijke aanvallen door Duitsland of de Sovjet-Unie. In maart 1948 werd deze alliantie uitgebreid met het Verdrag van Brussel om de Benelux-landen op te nemen, waardoor de Organisatie van het Verdrag van Brussel, algemeen bekend als de Westelijke Unie, werd gevormd. De gesprekken over een bredere militaire alliantie, die Noord-Amerika zou kunnen omvatten, begonnen ook die maand in de Verenigde Staten, waar hun buitenlands beleid onder de Truman-doctrine internationale solidariteit bevorderde tegen acties die zij als communistische agressie zagen, zoals de staatsgreep van februari 1948 in Tsjecho-Slowakije. Deze besprekingen resulteerden in de ondertekening van het Noord-Atlantisch Verdrag op 4 april 1949 door de lidstaten van de Westelijke Unie plus de Verenigde Staten, Canada, Portugal, Italië, Noorwegen, Denemarken en IJsland. De Canadese diplomaat Lester B. Pearson was een belangrijke auteur en opsteller van het verdrag.  Een lange rechthoekige zaal met meerdere rijen aan beide zijden, en vlaggen aan het andere uiteinde. West-Duitsland trad in 1955 toe tot de NAVO, wat leidde tot de vorming van het rivaliserende Warschaupact tijdens de Koude Oorlog. Het Noord-Atlantisch Verdrag was grotendeels slapend totdat de Koreaanse Oorlog de oprichting van de NAVO initieerde om het met een geïntegreerde militaire structuur te implementeren. Dit omvatte de oprichting van het Supreme Headquarters Allied Powers Europe (SHAPE) in 1951, dat veel van de militaire structuren en plannen van de Western Union aannam, inclusief hun overeenkomsten over het standaardiseren van apparatuur en overeenkomsten over het stationeren van buitenlandse militaire troepen in Europese landen. In 1952 werd de functie van secretaris-generaal van de NAVO ingesteld als de belangrijkste burger van de organisatie. In dat jaar vonden ook de eerste grote NAVO-maritieme oefeningen plaats, de oefening Mainbrace, en werden Griekenland en Turkije lid van de organisatie. Na de conferenties van Londen en Parijs kreeg West-Duitsland toestemming om zich militair te herbewapenen, omdat ze in mei 1955 lid werden van de NAVO, wat op zijn beurt een belangrijke factor was in de oprichting van het door de Sovjets gedomineerde Warschaupact, dat de twee tegenovergestelde kanten van de Koude Oorlog afbakende.  De bouw van de Berlijnse Muur in 1961 markeerde een hoogtepunt in de spanningen van de Koude Oorlog, toen 400.000 Amerikaanse troepen in Europa waren gestationeerd. De twijfels over de sterkte van de betrekkingen tussen de Europese staten en de Verenigde Staten kwamen en gingen, evenals de twijfels over de geloofwaardigheid van de NAVO-verdediging tegen een mogelijke Sovjet-invasie - twijfels die leidden tot de ontwikkeling van het onafhankelijke Franse nucleaire afschrikkingsmiddel en de terugtrekking van Frankrijk uit de militaire structuur van de NAVO in 1966. In 1982 trad het pas democratische Spanje toe tot de alliantie.  De revoluties van 1989 in Europa leidden tot een strategische herbeoordeling van het doel, de aard, de taken en de focus van de NAVO op het continent. In oktober 1990 werd Oost-Duitsland onderdeel van de Bondsrepubliek Duitsland en de alliantie, en in november 1990 ondertekende de alliantie het Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa (CFE) in Parijs met de Sovjet-Unie. Het mandaat voor specifieke militaire reducties over het hele continent, die voortgezet na de ineenstorting van het Warschaupact in februari 1991 en de ontbinding van de Sovjet-Unie in december, die de de facto belangrijkste tegenstanders van de NAVO verwijderd. Dit was het begin van een terugtrekking van de militaire uitgaven en uitrusting in Europa. Het CFE-verdrag stelde de ondertekenaars in staat om 52.000 stuks conventionele wapens in de volgende zestien jaar te verwijderen, en liet de militaire uitgaven van de Europese NAVO-leden tussen 1990 en 2015 met 28 procent dalen. In 1990 gaven verscheidene Westerse leiders Michail Gorbatsjov de verzekering dat de NAVO zich niet verder naar het oosten zou uitbreiden, zoals blijkt uit memoranda van privégesprekken. De definitieve tekst van het Verdrag betreffende de definitieve regeling met betrekking tot Duitsland, dat later dat jaar werd ondertekend, bevatte echter geen enkele vermelding van de kwestie van de uitbreiding naar het oosten.  Twee hoge betonnen delen van een muur in een gras grasveld voor een gebogen gebouw met blauw glas ramen. De val van de Berlijnse Muur in 1989 betekende een keerpunt in de rol van de NAVO in Europa, en dit deel van de muur is nu tentoongesteld buiten het NAVO-hoofdkwartier. In de jaren negentig breidde de organisatie haar activiteiten uit tot politieke en humanitaire situaties die voorheen geen NAVO-aangelegenheden waren. Tijdens het uiteenvallen van Joegoslavië voerde de organisatie haar eerste militaire interventies uit in Bosnië van 1992 tot 1995 en later Joegoslavië in 1999. Deze conflicten hebben geleid tot een belangrijke herstructurering van het leger na de Koude Oorlog. De militaire structuur van de NAVO werd teruggedrongen en gereorganiseerd, met nieuwe krachten zoals het hoofdkwartier van het Allied Command Europe Rapid Reaction Corps.  Op politiek gebied streefde de organisatie naar betere betrekkingen met de nieuwe autonome staten in Midden- en Oost-Europa, en tijdens deze periode na de Koude Oorlog werden diplomatieke fora voor regionale samenwerking tussen de NAVO en haar buren opgericht, waaronder het initiatief Partnerschap voor Vrede en de Middellandse Zeedialoog in 1994, de Euro-Atlantische Partnerschapsraad in 1997 en de Permanente Gezamenlijke Raad NAVO-Rusland in 1998. Tijdens de top in Washington in 1999 zijn Hongarije, Polen en Tsjechië officieel tot de NAVO toegetreden, en de organisatie heeft ook nieuwe richtlijnen voor het lidmaatschap uitgegeven met geïndividualiseerde "lidmaatschaps-actieplannen". Deze plannen regelen de latere toevoeging van nieuwe alliantieleden. De verkiezing van de Franse president Nicolas Sarkozy in 2007 leidde tot een belangrijke hervorming van de militaire positie van Frankrijk, die culmineerde met de terugkeer naar het volledige lidmaatschap op 4 april 2009, waarbij Frankrijk ook opnieuw lid werd van de militaire commandostructuur van de NAVO, terwijl een onafhankelijk nucleair afschrikkingselement werd gehandhaafd.  Artikel 5 van het Noord-Atlantisch Verdrag, dat de lidstaten verplicht om een lidstaat te helpen die onder een gewapende aanval valt, werd voor de eerste en enige keer na de aanslagen van 11 september ingeroepen, waarna troepen werden ingezet in Afghanistan onder de door de NAVO geleide ISAF. De organisatie heeft sindsdien een reeks extra functies vervuld, waaronder het sturen van trainers naar Irak, het helpen bij antipiraterijoperaties en in 2011 het handhaven van een no-fly zone over Libië in overeenstemming met Resolutie 1973 van de VN-Veiligheidsraad.  De Russische annexatie van de Krim leidde tot een krachtige veroordeling door alle NAVO-leden en was een van de zeven keren dat artikel 4, dat oproept tot overleg tussen NAVO-leden, is ingeroepen. Voorgaande tijden inclusief tijdens de oorlog in Irak en de Syrische burgeroorlog. Tijdens de top in Wales in 2014 hebben de leiders van de NAVO-lidstaten zich voor het eerst formeel verbonden om tegen 2024 ten minste twee procent van hun bruto binnenlands product aan defensie te besteden, wat voorheen slechts een informele richtlijn was. Tijdens de top van Warschau in 2016 stemden de NAVO-landen in met de oprichting van de NAVO Enhanced Forward Presence, die vier multinationale bataljongrote slaggroepen in Estland, Letland, Litouwen en Polen inzette. Voor en tijdens de Russische invasie van Oekraïne in 2022 stuurden verschillende NAVO-landen grondtroepen, oorlogsschepen en gevechtsvliegtuigen om de oostelijke flank van de alliantie te versterken, en meerdere landen riepen opnieuw artikel 4 aan. In maart 2022 kwamen de NAVO-leiders in Brussel bijeen voor een buitengewone top waar ook de leiders van de Groep van Zeven en de Europese Unie aan deelnamen. De NAVO-lidstaten stemden ermee in om vier extra slaggroepen op te richten in Bulgarije, Hongarije, Roemenië en Slowakije, en voor het eerst in de geschiedenis van de NAVO werden elementen van de NAVO-reactieve kracht geactiveerd.  In juni 2022 had de NAVO 40.000 troepen ingezet langs de 2.500 kilometer lange oostelijke flank om Russische agressie af te schrikken. Meer dan de helft van dit aantal is ingezet in Bulgarije, Roemenië, Hongarije, Slowakije en Polen, die vijf landen hebben een aanzienlijke gecombineerde ex-NAVO-macht van 259.000 troepen. Om de Bulgaarse luchtmacht aan te vullen, stuurde Spanje Eurofighter Typhoons, Nederland stuurde acht F-35 aanvalsvliegtuigen, en extra Franse en Amerikaanse aanvalsvliegtuigen zouden binnenkort ook aankomen.  De NAVO geniet de steun van het publiek in al haar lidstaten.
De Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO, Frans: Organisation du traité de l'Atlantique nord), of Noord-Atlantische Alliantie, de Atlantische Alliantie, de Westelijke Alliantie, is een militair bondgenootschap. Het werd opgericht door het Noord-Atlantisch Verdrag in 1949 en het werd ondertekend in Washington, DC, Verenigde Staten, op 4 april 1949. In 1949 waren de lidstaten de Verenigde Staten, België, Nederland, Luxemburg, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Canada, Portugal, Italië, Noorwegen, Denemarken en IJsland. Op 18 februari 1952 traden Griekenland en Turkije ook toe.  De toetreding van West-Duitsland tot de organisatie op 9 mei 1955 werd door Halvard Lange, toenmalig minister van Buitenlandse Zaken van Noorwegen, omschreven als "een beslissend keerpunt in de geschiedenis van ons continent". Het resultaat was het Warschaupact, dat op 14 mei 1955 door de Sovjet-Unie en haar satellietstaten werd ondertekend als antwoord op de NAVO.  Na de Koude Oorlog in 1999 sloten drie voormalige communistische landen, Hongarije, de Tsjechische Republiek en Polen, zich bij de NAVO aan. Op 29 maart 2004 sloten nog eens zeven Noord- en Oost-Europese landen zich aan bij de NAVO: Estland, Letland en Litouwen en ook Slovenië, Slowakije, Bulgarije en Roemenië.  Kroatië en Albanië zijn op 3 april 2008 uitgenodigd tot toetreding tot de NAVO. De Republiek Macedonië kreeg de enige voorwaardelijke uitnodiging omdat Griekenland zijn veto had uitgeoefend wegens het geschil over de naam met Griekenland.  Montenegro is op 5 juni 2017 toegetreden. Na zijn naam te hebben veranderd om het geschil te beëindigen, trad Noord-Macedonië op 27 maart 2020 toe tot de NAVO en werd het dertigste lid. Ierland is op 8 september 2020 officieel tot de NAVO toegetreden als waarnemer.  In april 2023 trad Finland toe tot de NAVO, na inspanningen om toe te treden sinds de Russische invasie van Oekraïne in 2022.