Escribe un ensaio sobre se as medidas da política de corona son beneficiosas para a sociedade ou non
Despois de case dous anos de pandemia de COVID-19 e outro bloqueo, moitas persoas en todo os Países Baixos están cada vez máis inquietas e fartas das restricións. Segundo o Rijksoverheid, un récord de 74.000 casos foi confirmado nos Países Baixos o 28 de xaneiro, con só dez hospitalizacións ou mortes relacionadas coa UCI relacionadas coa corona (<unk>Infeccións - Casos confirmados<unk>, 2022). Isto suscita o debate: o goberno debe continuar a aplicar estas medidas ou non? Para formular unha resposta, primeiro hai que entender o virus e como se propaga, e despois considerar o debate desde perspectivas políticas, éticas, sociais e económicas. O primeiro caso reportado de SARS-CoV-2, que causa a enfermidade COVID-19, foi o 31 de decembro de 2019 ("enfermidade por coronavirus", 2022), e desencadeou unha reacción en cadea de inestabilidade política en todo o mundo. O que comezou como unha epidemia dentro de China alcanzou a case todos os países do mundo en poucos meses. Nos últimos 20 anos, moitos países foron afectados por virus relacionados co COVID-19, como o SARS. Debido á experiencia anterior, tomaron inmediatamente as medidas apropiadas. Por exemplo, China non tivo máis de 110.000 casos desde o inicio da pandemia, aínda que ten unha poboación de case 1.500 millóns (Worldometer, 2022). Con todo, un país menos estable politicamente, como Turquía, estaba menos preparado e sufriu 12 millóns de casos, aínda que ten unha poboación de 85 millóns. O virus espállase moi rapidamente debido ao seu mecanismo de transmisión por vía aérea. Se está preto dunha persoa infectada, a exhalación do portador pode transportar o virus e pode ser inhalado por individuos sans. O uso de máscaras e a mantemento da distancia axudan a evitar que as persoas infectadas transmitan partículas do virus nas proximidades das persoas sanas. Con todo, nos países onde non se aplicaron as medidas, houbo un gran aumento nas mortes excesivas. A nova variante omicron está a demostrar que se estende polo menos 20 veces máis rápido que a cepa orixinal debido ás súas 30 mutacións (Grossman e Stahel, 2022). Afortunadamente, tamén é moito menos letal porque non ataca o tecido pulmonar nas súas fases iniciais (Zimmer e Ghorayshi, 2021). Tamén se poden analizar as restricións de coronavirus desde unha perspectiva ética: ¿deberíamos reducir as medidas de corona aínda que facelo poida poñer en risco máis vidas? A partir do 28 de xaneiro de 2021, o coronavirus ten unha taxa de mortalidade do 0,51%. Isto é relativamente alto en comparación con outros virus respiratorios como a gripe, que ten unha taxa de mortalidade do 0,01%. COVID-19 afecta desproporcionadamente aos grupos vulnerables, como os que teñen condicións de saúde subxacentes como a diabetes, a obesidade ou as enfermidades autoinmunes. Isto é especialmente certo nos anciáns, debido ao aumento da cantidade de condicións de saúde, así como un sistema inmunitario deteriorado coa idade. O coronavirus infecta o tracto respiratorio superior, incluídos os pulmóns. Entra nas células e ordena que creen copias do virus. A célula rompe e envía novas copias do virus a outras células. Finalmente, se non hai unha resposta inmune efectiva, o paciente perecerá debido ao dano pulmonar, especialmente coas cepas de COVID-19 anteriores á variante Omicron. Durante un bloqueo, hai un contacto humano mínimo, o que retarda a propagación do virus. Con todo, evitar o contacto social ten os seus propios efectos devastadores. Por exemplo, durante o bloqueo había máis de 2,5 millóns de nenos en risco de atraso no aprendizaxe (<unk>Jongeren<unk> 2021') ("Educación e COVID-19", 2022). Ademais, segundo OSF Healthcare, "A media de visitas semanais ao departamento de emerxencia por sospeitas de intentos de suicidio entre as nenas aumentou máis do 50% en comparación co mesmo período do ano anterior" (OSF Health Care, 2021). Así, aínda que se poñan en xogo máis vidas, tomando medidas adicionais para os do grupo de risco, pódese reabrir a sociedade con seguridade e evitar suicidios e dificultades de aprendizaxe nos mozos. Ademais, as vacinas poden evitar que se produzan danos graves aos tecidos. Desde unha perspectiva social, o coronavirus demostrou ser un "problema de fragmentación", empurrando a algunhas persoas á negación da vacina. Moitos cidadáns abstéñense de vacinarse sen comprender realmente as consecuencias. Existen dous tipos de vacinas: ARNm e vector viral. A vacina de ARNm COVID-19 foi a primeira vacina de ARNm que se utilizou no público en xeral. As vacinas de ARNm teñen ARN dentro dos lípidos que axudan ao ARN a entrar na célula. Os ribosomas leen o ARN e instruen ás células para facer as mesmas proteínas de picos que o SARS-CoV-2. O corpo recoñece entón que as proteínas do pico Corona son invasores e crea anticorpos para destruílas. En comparación, as vacinas de vectores virais inseren unha copia inofensiva do virus co mesmo ADN da proteína de picos, causando que o sistema inmunitario o ataque e o recorde. Para ambos tipos de vacinas, as células B de memoria seguirán creando anticorpos no caso de que a persoa estea exposta ao virus real no futuro. Segundo o Dr. Stahel, <unk>Omicron mutou tanto que ten menos afinidade en termos de anticorpos da vacina que o recoñecen, polo que, polo tanto, a resposta é a vacina de refuerzo, porque abrumará o virus coa cantidade da resposta inmune aínda que non haxa unha correspondencia perfecta<unk> (Grossman e Stahel, 2022). Así, as doses orixinais da vacina e, máis recentemente, a vacina de refuerzo xogan un papel importante na prevención de infeccións, pero máis importante na redución da probabilidade de enfermidade grave e morte. Con todo, novos estudos demostraron que a inmunidade efectiva pode desaparecer dentro de seis meses, o que fai necesario recibir doses anuais, semellantes á gripe (Doucleff). O 13,6% da poboación de máis de 18 anos rexeita vacinarse, principalmente por desconfianza no goberno (Vacunacións COVID-19 vacinacións, 2022). Isto limita os efectos da inmunidade colectiva, un concepto no que se se vacina a unha cantidade suficiente de persoas, o virus xa non poderá propagarse debido a que todos os obxectivos son inmunes. Finalmente, hai que considerar as implicacións económicas dun bloqueo. O bloqueo causou un desemprego colosal, especialmente para os que traballaban na industria de viaxes. Por exemplo, segundo o foro económico mundial, 114 millóns de persoas perderon o seu emprego durante 2020 (Richter, 2021). Ademais, os bloqueos en todo o mundo tamén causaron unha perda estimada de 3,2 billóns de euros en ingresos laborais. Mesmo cos devastadores efectos económicos, hai que considerar o feito de que as vidas están en xogo cando non se toman as medidas adecuadas de corona. Segundo a NPR, habería aproximadamente 488 veces o número de casos en China se se tomasen medidas insuficientes, salvando así millóns de vidas. En conclusión, ao considerar COVID-19 desde unha lente política, ética, social e económica, conclúo que aínda que o virus é altamente contaxioso e fatal para certos grupos, os bloqueos son só solucións temporais. Un bloqueo só é beneficioso para a nosa sociedade unha vez que a mortalidade excesiva comeza a aumentar. Polo tanto, tomando medidas desde o principio, os países poden limitar a propagación do virus. Por exemplo, levouse seis meses antes de que o uso de máscaras fose visto como unha medida viable. Como se viu no primeiro bloqueo, decenas de miles de persoas perderon os seus empregos e máis de 2,5 millóns de nenos tiveron que facer aprendizaxe a distancia nos Países Baixos ("Jongeren", 2021). Así, tomando medidas a tempo e estando preparado, non é necesario entrar en bloqueo. Con todo, se as mortes comezan a ser excesivas, paga a pena aplicar unha cantidade proporcional de medidas de corona.