Baseado na seguinte pasaxe, describa o primeiro dispositivo de estado sólido e o seu uso.
Context:Moito antes de que existise o coñecemento da electricidade, a xente era consciente dos choques dos peixes eléctricos. Os textos antigos exipcios que datan do 2750 a.C. refírense a estes peixes como o "Tondador do Nilo", e describiunos como os "protectores" de todos os outros peixes. Os peixes eléctricos foron de novo reportados milenios máis tarde polos antigos naturalistas e médicos gregos, romanos e árabes. Varios escritores antigos, como Plinio o Vello e Scribonius Largus, atestiguaron o efecto adormecedor dos choques eléctricos emitidos por peixes gatos eléctricos e raios eléctricos, e sabían que tales choques podían viaxar ao longo de obxectos condutores. Os pacientes con enfermidades como a gota ou a dor de cabeza foron dirixidos a tocar peixes eléctricos na esperanza de que a poderosa sacudida puidese curalos. As culturas antigas do Mediterráneo sabían que certos obxectos, como as varas de ámbar, podían ser esfregadas co pelo do gato para atraer obxectos lixeiros como plumas. Tales de Mileto fixo unha serie de observacións sobre a electricidade estática ao redor do ano 600 a.C., a partir das cales cría que a fricción facía que o ámbar fose magnético, en contraste cos minerais como a magnetita, que non precisaban de fricción. Tales estaba equivocado ao crer que a atracción era debido a un efecto magnético, pero máis tarde a ciencia probaría unha relación entre o magnetismo e a electricidade. Segundo unha teoría controvertida, os partos puideron ter coñecemento da galvanoplastia, baseado no descubrimento en 1936 da batería de Bagdad, que se asemexa a unha célula galvánica, aínda que non está seguro se o artefacto era eléctrico de natureza. A electricidade permanecería pouco máis que unha curiosidade intelectual durante milenios ata 1600, cando o científico inglés William Gilbert escribiu De Magnete, no que fixo un estudo coidadoso da electricidade e o magnetismo, distinguindo o efecto lodestone da electricidade estática producida por esfregar ámbar. El acuñou a nova palabra latina electricus ("de ámbar" ou "como ámbar", elektron, a palabra grega para "ámbar") para referirse á propiedade de atraer pequenos obxectos despois de ser frotado. Esta asociación deu orixe ás palabras inglesas "electric" e "electricity", que fixeron a súa primeira aparición en papel na Pseudodoxia Epidemica de Thomas Browne de 1646. Outros traballos foron realizados nos séculos XVII e principios do XVIII por Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray e C. F. du Fay. Máis tarde, no século XVIII, Benjamin Franklin realizou extensas investigacións en electricidade, vendendo os seus bens para financiar o seu traballo. En xuño de 1752 ten a fama de ter unido unha chave de metal ao fondo dunha corda de cometa humedecida e voou a cometa nun ceo ameazado por tormentas. Unha sucesión de chispas saltando da chave para a parte de atrás da súa man mostrou que o raio era de feito eléctrico na natureza. Tamén explicou o aparentemente paradoxal comportamento do frasco de Leyden como un dispositivo para almacenar grandes cantidades de carga eléctrica en termos de electricidade consistente en cargas positivas e negativas. En 1775, Hugh Williamson informou á Royal Society dunha serie de experimentos sobre os choques emitidos pola anguila eléctrica; ese mesmo ano o cirurxián e anatomista John Hunter describiu a estrutura dos órganos eléctricos do peixe. En 1791, Luigi Galvani publicou o seu descubrimento da bioelectromagnetismo, demostrando que a electricidade era o medio polo que as neuronas transmitían sinais aos músculos. A batería de Alessandro Volta, ou pila voltaica, de 1800, feita de capas alternadas de cinc e cobre, proporcionou aos científicos unha fonte de enerxía eléctrica máis fiable que as máquinas electrostáticas usadas anteriormente. O recoñecemento do electromagnetismo, a unidade dos fenómenos eléctricos e magnéticos, débese a Hans Christian Ørsted e André-Marie Ampère en 1819-1820. Michael Faraday inventou o motor eléctrico en 1821, e Georg Ohm analizou matematicamente o circuíto eléctrico en 1827. A electricidade e o magnetismo (e a luz) foron definitivamente unidos por James Clerk Maxwell, en particular na súa obra "Sobre liñas físicas de forza" en 1861 e 1862. Mentres que o inicio do século XIX viu un rápido progreso na ciencia eléctrica, o final do século XIX vería o maior progreso na enxeñaría eléctrica. A través de persoas como Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, 1o Barón Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla e George Westinghouse, a electricidade converteuse dunha curiosidade científica nunha ferramenta esencial para a vida moderna. En 1887, Heinrich Hertz descubriu que os electrodos iluminados con luz ultravioleta crean chispas eléctricas máis facilmente. En 1905, Albert Einstein publicou un artigo que explicaba os datos experimentais do efecto fotoeléctrico como sendo o resultado da enerxía luminosa transportada en paquetes cuánticos discretos, energizando electróns. Este descubrimento levou á revolución cuántica. Einstein foi galardoado co Premio Nobel de Física en 1921 polo seu descubrimento da lei do efecto fotoeléctrico. O efecto fotoeléctrico tamén se emprega en fotocélulas como as que se poden atopar en paneis solares. O primeiro dispositivo de estado sólido foi o "detector de bigotes de gato" usado por primeira vez nos anos 1900 en receptores de radio. Un fío de forma de bigode é colocado lixeiramente en contacto cun cristal sólido (como un cristal de xermanio) para detectar un sinal de radio polo efecto de unión de contacto. Nun compoñente de estado sólido, a corrente está confinada a elementos e compostos sólidos deseñados especificamente para conmutalo e amplificalo. O fluxo de corrente pódese entender en dúas formas: como electróns cargados negativamente, e como deficiencias de electróns cargados positivamente chamados buracos. Estas cargas e buracos enténdense en termos de física cuántica. O material de construción adoita ser un semicondutor cristalino. A electrónica de estado sólido fíxose popular coa aparición da tecnoloxía de transistores. O primeiro transistor de traballo, un transistor de contacto de punto baseado en xermanio, foi inventado por John Bardeen e Walter Houser Brattain en Bell Labs en 1947, seguido polo transistor de unión bipolar en 1948.
O primeiro dispositivo de estado sólido foi o "detector de bigotes de gato" usado por primeira vez nos anos 1900 en receptores de radio. Un fío de forma de bigode é colocado lixeiramente en contacto cun cristal sólido (como un cristal de xermanio) para detectar un sinal de radio polo efecto de unión de contacto.