សង្ខេបប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ NATO
Context:សន្ធិសញ្ញា Dunkirk ត្រូវបានចុះហត្ថលេខាលើដោយប្រទេសបារាំង និងចក្រភពអង់គ្លេសនៅថ្ងៃទី ៤ ខែមីនា ឆ្នាំ ១៩៤៧ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី ២ និងការចាប់ផ្តើមនៃសង្គ្រាមត្រជាក់ជាសន្ធិសញ្ញាសម្ព័ន្ធភាពនិងជំនួយគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងករណីមានការវាយប្រហារដែលអាចកើតឡើងដោយប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ឬសហភាពសូវៀត។ នៅខែមីនាឆ្នាំ១៩៤៨ សម្ព័ន្ធភាពនេះត្រូវបានពង្រីកនៅក្នុងសន្ធិសញ្ញាទីក្រុងប្រ៊ុចសែល ដើម្បីរួមបញ្ចូលប្រទេស Benelux ដែលបង្កើតបានអង្គការសន្ធិសញ្ញាទីក្រុងប្រ៊ុចសែល ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថា Western Union ។ ការចរចាសម្រាប់សម្ព័ន្ធភាពយោធាដ៏ទូលំទូលាយមួយដែលអាចរួមបញ្ចូលអាមេរិកខាងជើងក៏បានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងខែនោះដែរ នៅសហរដ្ឋអាមេរិកដែលគោលនយោបាយការបរទេសរបស់ពួកគេនៅក្រោមគោលការណ៍ Truman បានជំរុញសាមគ្គីភាពអន្តរជាតិប្រឆាំងនឹងសកម្មភាពដែលពួកគេបានឃើញថាជាការវាយប្រហារកុម្មុយនិស្តដូចជារដ្ឋប្រហារនៅខែកុម្ភៈឆ្នាំ ១៩៤៨ នៅប្រទេសឆេកូស្លូវ៉ាគី។ កិច្ចចរចាទាំងនេះបានបញ្ចប់ទៅដោយការចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាអាត្លង់ទិកខាងជើងនៅថ្ងៃទី ៤ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៤៩ ដោយប្រទេសសមាជិកនៃសហភាពខាងលិចរួមទាំងសហរដ្ឋអាមេរិក កាណាដា ព័រទុយហ្គាល់ អ៊ីតាលី ន័រវែស ដាណឺម៉ាក និងអ៊ីស្លង់។ ការទូតកាណាដា Lester B. Pearson គឺជាអ្នកនិពន្ធនិងអ្នករៀបចំសន្ធិសញ្ញា។  បន្ទប់ទទឹងទទឹងមួយដែលមានមនុស្សអង្គុយច្រើនជួរនៅគ្រប់ផ្នែកនិងទង់ជាតិដែលចងក្រងនៅចុងក្រោយ។ ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ខាងលិចបានចូលរួមជាមួយអង្គការសហប្រជាជាតិ (NATO) នៅឆ្នាំ១៩៥៥ ដែលនាំឱ្យមានការបង្កើតសម្ព័ន្ធមិត្តសង្រ្គាមវ៉ាសូវ៉ា (Warsaw Pact) ដែលជាគូប្រកួតប្រជែងក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមត្រជាក់។ សន្ធិសញ្ញា អាត្លង់ទិច ខាងជើង ភាគច្រើន ស្ងប់ស្ងាត់ រហូតដល់ សង្គ្រាម កូរ៉េ ផ្តើម ការបង្កើត អង្គការ អូតង់ ដើម្បី អនុវត្ត វា ជាមួយនឹង រចនាសម្ព័ន្ធ យោធា ដែល មាន សមាហរណកម្ម ។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងការបង្កើតមជ្ឈមណ្ឌលកំពូលនៃប្រទេសសម្ព័ន្ធមិត្តនៅអឺរ៉ុប (SHAPE) នៅឆ្នាំ ១៩៥១ ដែលបានទទួលយករចនាសម្ព័ន្ធនិងផែនការយោធាជាច្រើនរបស់ Western Union រួមទាំងកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់ពួកគេអំពីការស្តង់ដារឧបករណ៍និងកិច្ចព្រមព្រៀងអំពីការចងចាំកងកម្លាំងយោធាបរទេសនៅប្រទេសអឺរ៉ុប។ នៅឆ្នាំ១៩៥២ តំណែងអគ្គលេខាធិការនៃអង្គការសហប្រជាជាតិត្រូវបានបង្កើតឡើងជាអាជ្ញាធរស៊ីវិលរបស់អង្គការ។ ក្នុងឆ្នាំនោះក៏បានឃើញការធ្វើសមយុទ្ធសមុទ្រធំដំបូងរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិអូតង់ Exercise Mainbrace និងការចូលរួមរបស់ប្រទេសក្រិក និងតួកគីទៅក្នុងអង្គការនេះ។ បន្ទាប់ពីសន្និសីទទីក្រុងឡុងដ៍ និងទីក្រុងប៉ារីស អាល្លឺម៉ង់ខាងលិចត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបំពាក់អាវុធឡើងវិញជាយោធា នៅពេលដែលពួកគេបានចូលរួមជាមួយអង្គការសហប្រជាជាតិអូតង់នៅខែឧសភាឆ្នាំ ១៩៥៥ ដែលជាកត្តាសំខាន់ក្នុងការបង្កើតសម្ព័ន្ធភាពវ៉ាសាវ៉ា ដែលគ្រប់គ្រងដោយសូវៀត ដែលកំណត់ពីភាគីប្រឆាំងពីរនៃសង្គ្រាមត្រជាក់។  ការកសាងជញ្ជាំងប៊ែរឡាំងនៅឆ្នាំ១៩៦១ បានបង្ហាញពីកំពូលភាពតានតឹងក្នុងសង្គ្រាមត្រជាក់ នៅពេលដែលទាហានអាមេរិក ៤០០.០០០ នាក់បានចតនៅអឺរ៉ុប។ ការសង្ស័យអំពីភាពរឹងមាំនៃទំនាក់ទំនងរវាងប្រទេសអឺរ៉ុប និងសហរដ្ឋអាមេរិកបានធ្លាក់ចុះនិងហូរចូលរួមជាមួយការសង្ស័យអំពីភាពជឿទុកចិត្តនៃការការពារ NATO ប្រឆាំងនឹងការឈ្លានពានរុស្ស៊ីដែលអាចនឹងកើតឡើង - ការសង្ស័យដែលនាំឱ្យមានការអភិវឌ្ឍន៍នូវការរារាំងអាវុធនុយក្លេអ៊ែររបស់បារាំងឯករាជ្យ និងការដកខ្លួនរបស់បារាំងចេញពីរចនាសម្ព័ន្ធយោធារបស់ NATO នៅឆ្នាំ ១៩៦៦ ។ នៅឆ្នាំ ១៩៨២ អេស្ប៉ាញដែលទើបតែមានប្រជាធិបតេយ្យបានចូលរួមជាមួយសម្ព័ន្ធភាពនេះ។  បដិវត្តន៍ឆ្នាំ ១៩៨៩ នៅអឺរ៉ុបបាននាំឱ្យមានការវាយតម្លៃឡើងវិញនូវគោលបំណង យុទ្ធសាស្រ្តរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ (NATO) ធម្មជាតិ ភារកិច្ច និងការផ្តោតលើទ្វីប។ នៅខែតុលាឆ្នាំ១៩៩០ អាល្លឺម៉ង់ខាងកើតបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃសាធារណរដ្ឋសហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់ និងសម្ព័ន្ធមិត្ត ហើយនៅខែវិច្ឆិកាឆ្នាំ១៩៩០ សម្ព័ន្ធមិត្តបានចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញាស្តីពីកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធធម្មតានៅអឺរ៉ុប (CFE) នៅទីក្រុងប៉ារីសជាមួយសហភាពសូវៀត។ វាបានបញ្ជាឱ្យមានការកាត់បន្ថយយោធាជាក់លាក់នៅទូទាំងទ្វីបអាហ្វ្រិក ដែលបានបន្តបន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃសន្ធិសញ្ញាវ៉ាសាវ៉ានៅខែកុម្ភៈឆ្នាំ ១៩៩១ និងការរំលាយរបស់សហភាពសូវៀតនៅខែធ្នូឆ្នាំនោះ ដែលបានលុបបំបាត់គូប្រជែងសំខាន់របស់ NATO ។ នេះជាការចាប់ផ្តើមនៃការកាត់បន្ថយការចំណាយយោធា និងឧបករណ៍នៅអឺរ៉ុប។ សន្ធិសញ្ញា CFE បានអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកចុះហត្ថលេខាដកហូតអាវុធធម្មតាចំនួន 52,000 ក្នុងរយៈពេល ១៦ឆ្នាំបន្ទាប់មក និងអនុញ្ញាតឱ្យការចំណាយយោធាដោយសមាជិកអឺរ៉ុបរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិធ្លាក់ចុះ ២៨ ភាគរយពីឆ្នាំ ១៩៩០ ដល់ឆ្នាំ ២០១៥ ។ នៅឆ្នាំ១៩៩០ មេដឹកនាំខាងលិចជាច្រើនបានផ្តល់ការធានាដល់លោក Mikhail Gorbachev ថា NATO នឹងមិនពង្រីកទៅខាងកើតទៀតទេ ដូចដែលបានបង្ហាញដោយសារសារសារព័ត៌មាននៃការសន្ទនាឯកជន។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្លឹមសារចុងក្រោយនៃសន្ធិសញ្ញាស្តីពីការដោះស្រាយចុងក្រោយចំពោះប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដែលបានចុះហត្ថលេខានៅចុងឆ្នាំនោះ មិនមានចែងអំពីបញ្ហានៃការពង្រីកទៅខាងកើតទេ។  ផ្នែកបេតុងខ្ពស់ពីរនៃជញ្ជាំងមួយនៅក្នុងរោងចក្រស្លឹកឈើនៅខាងមុខនៃអគារ curved ជាមួយចង្ក្រានពណ៌ខៀវ។ ការដួលរលំ នៃ ជញ្ជាំង ប៊ែរឡាំង នៅឆ្នាំ ១៩៨៩ បានធ្វើអោយមាន ការប្រែប្រួល ក្នុង តួនាទី របស់ អង្គការ អូតង់ នៅ អឺរ៉ុប ហើយ ផ្នែក នៃ ជញ្ជាំង នេះ ឥឡូវនេះ ត្រូវបាន បង្ហាញ នៅ ខាងក្រៅ ទីស្នាក់ការ កណ្តាល របស់ អង្គការ អូតង់ ។ ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៩០ អង្គការនេះបានពង្រីកសកម្មភាពរបស់ខ្លួនទៅក្នុងស្ថានភាពនយោបាយ និងមនុស្សធម៌ដែលមិនធ្លាប់ជាក្តីបារម្ភរបស់ NATO ។ ក្នុងអំឡុងពេលការបែកបាក់ប្រទេសយូហ្គោស្លាវី អង្គការនេះបានធ្វើអន្តរាគមន៍យោធាដំបូងរបស់ខ្លួននៅក្នុងប្រទេសបូស្នីពីឆ្នាំ១៩៩២ ដល់ឆ្នាំ១៩៩៥ និងក្រោយមកនៅប្រទេសយូហ្គោស្លាវីក្នុងឆ្នាំ១៩៩៩។ ជម្លោះទាំងនេះបានជំរុញឱ្យមានការរៀបចំឡើងវិញយោធាធំមួយបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមត្រជាក់។ រចនា សម្ព័ន្ធ យោធា របស់ អង្គការ អូតង់ ត្រូវ បាន កាត់ បន្ថយ និង រៀប ចំ ឡើង វិញ ដោយ មាន កង កម្លាំង ថ្មី ដូចជា កង កម្លាំង ប្រតិកម្ម រហ័ស របស់ កង កម្លាំង ប្រដាប់ អាវុធ សម្ព័ន្ធ នៅ អឺរ៉ុប។  ក្នុងវិស័យនយោបាយ អង្គការនេះបានស្វែងរកទំនាក់ទំនងល្អប្រសើរជាមួយរដ្ឋអឺរ៉ុបកណ្តាល និងអឺរ៉ុបខាងកើតដែលទើបតែមានអធិបតេយ្យភាពថ្មី ហើយវេទិកាការទូតសម្រាប់កិច្ចសហប្រតិបត្តិការក្នុងតំបន់រវាងអង្គការសហប្រជាជាតិនិងប្រទេសជិតខាងត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលនេះបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមត្រជាក់រួមទាំងភាពជាដៃគូសម្រាប់សន្តិភាព និងគំនិតផ្តួចផ្តើមសន្ទនានៅតំបន់មេឌីទែរ៉ាណេក្នុងឆ្នាំ១៩៩៤ ក្រុមប្រឹក្សាភាពជាដៃគូអឺរ៉ូអាត្លង់ទិកក្នុងឆ្នាំ១៩៩៧ និងក្រុមប្រឹក្សាចម្រុះអចិន្ត្រៃយ៍ NATO-Russia ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៨។ នៅឯកិច្ចប្រជុំកំពូលទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនឆ្នាំ ១៩៩៩ ប្រទេសហុងគ្រី ប៉ូឡូញ និងសាធារណរដ្ឋឆេក បានចូលរួមជាផ្លូវការជាមួយអង្គការណាតូ ហើយអង្គការនេះក៏បានចេញនូវគោលការណ៍ណែនាំថ្មីសម្រាប់សមាជិកភាពជាមួយ "ផែនការសកម្មភាពសមាជិកភាព" ។ ផែនការទាំងនេះបានគ្រប់គ្រងការបន្ថែមសមាជិកសម្ព័ន្ធភាពថ្មីបន្ទាប់មក។ ការបោះឆ្នោតប្រធានាធិបតីបារាំងលោក Nicolas Sarkozy នៅឆ្នាំ ២០០៧ បាននាំឱ្យមានកំណែទម្រង់ធំមួយនៃជំហរយោធារបស់បារាំង ដែលបានបញ្ចប់ដោយការវិលត្រឡប់មកកាន់សមាជិកភាពពេញលេញនៅថ្ងៃទី ៤ ខែមេសា ឆ្នាំ ២០០៩ ដែលរួមបញ្ចូលទាំងប្រទេសបារាំងចូលរួមជាថ្មីក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធបញ្ជាកងទ័ពរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិអូតង់ ខណៈដែលរក្សាបាននូវការរារាំងនុយក្លេអ៊ែរឯករាជ្យ។  មាត្រា ៥ នៃ សន្ធិសញ្ញា អាត្លង់ទិច ខាងជើង ដែល តម្រូវ ឲ្យ រដ្ឋ សមាជិក ជួយ ដល់ រដ្ឋ សមាជិក ណា ដែល រង ការ វាយប្រហារ ដោយ អាវុធ ត្រូវ បាន គេ ប្រើប្រាស់ ជា លើក ដំបូង និង ជា លើក តែ មួយ គត់ បន្ទាប់ ពី ការ វាយប្រហារ ថ្ងៃ ទី ១១ ខែ កញ្ញា បន្ទាប់ មក កងទ័ព ត្រូវ បាន ដាក់ ពង្រាយ នៅ ក្នុង ប្រទេស អាហ្វហ្គានីស្ថាន ក្រោម ការ ដឹកនាំ របស់ អង្គការ អូតង់ ISAF ។ អង្គការនេះបានប្រតិបត្តិការតួនាទីបន្ថែមជាច្រើនចាប់តាំងពីពេលនោះមករួមទាំងការបញ្ជូនអ្នកបង្ហាត់បង្រៀនទៅប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់, ជួយក្នុងការប្រតិបត្តិការប្រឆាំងការជួញដូរមនុស្ស និងក្នុងឆ្នាំ 2011 ការអនុវត្តតំបន់ហាមឃាត់ការហោះហើរលើលីប៊ីស្របតាមសេចក្តីសម្រេចចិត្តរបស់ក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិឆ្នាំ 1973 ។  ការរំលាយកោះ Crimea របស់រុស្ស៊ី បាននាំឱ្យមានការថ្កោលទោសយ៉ាងខ្លាំងពីសមាជិកទាំងអស់នៃអង្គការសហប្រជាជាតិ ហើយជាលើកទីមួយ ក្នុងចំណោមលើកទីប្រាំពីរ ដែលមាត្រា ៤ ដែលអំពាវនាវឱ្យមានកិច្ចពិគ្រោះយោបល់រវាងសមាជិកនៃអង្គការសហប្រជាជាតិ ត្រូវបានប្រើ។ កាល ពី ពេល មុន រួម មាន ក្នុង អំឡុង សង្គ្រាម អ៊ីរ៉ាក់ និង សង្គ្រាម ស៊ីវិល ស៊ីរី។ នៅ ក្នុង កិច្ច ប្រជុំ កំពូល នៅ ប្រទេស វ៉េ ល ស៍ ឆ្នាំ ២០១៤ មេដឹកនាំ នៃ ប្រទេស ជា សមាជិក អូតង់ បាន ប្តេជ្ញា ជា ផ្លូវការ ជា លើក ដំបូង ក្នុង ការ ចំណាយ ស្មើ នឹង យ៉ាង ហោច ណាស់ ២ ភាគរយ នៃ ផលិតផល ក្នុង ស្រុក សរុប របស់ ពួកគេ សម្រាប់ ការ ការពារ ជាតិ នៅ ត្រឹម ឆ្នាំ ២០២៤ ដែល មុន នេះ វា គ្រាន់តែ ជា គោលការណ៍ ណែនាំ ក្រៅ ផ្លូវការ ប៉ុណ្ណោះ ។ នៅឯកិច្ចប្រជុំកំពូលទីក្រុងវ៉ាសាវាឆ្នាំ ២០១៦ ប្រទេស NATO បានយល់ព្រមលើការបង្កើត NATO Enhanced Forward Presence ដែលបានដាក់ពង្រាយក្រុមប្រយុទ្ធចំនួនបួននៅអេស្តូនី ឡាតវី លីទុយអានី និងប៉ូឡូញ។ មុននិងក្នុងអំឡុងពេលការវាយលុករបស់រុស្ស៊ីទៅលើប្រទេសអ៊ុយក្រែននៅឆ្នាំ ២០២២ ប្រទេសជាច្រើនរបស់ NATO បានបញ្ជូនកងទ័ពជើងទឹក នាវាចម្បាំង និងយន្តហោះចម្បាំងដើម្បីពង្រឹងផ្នែកខាងកើតនៃសម្ព័ន្ធមិត្ត ហើយប្រទេសជាច្រើនបានលើកឡើងជាថ្មីម្តងទៀតនូវមាត្រា ៤ ។ នៅក្នុងខែមីនាឆ្នាំ ២០២២ មេដឹកនាំ NATO បានជួបប្រជុំគ្នានៅទីក្រុងប្រ៊ុចសែលសម្រាប់កិច្ចប្រជុំកំពូលមិនធម្មតាមួយ ដែលក៏មានការចូលរួមពីមេដឹកនាំក្រុមទាំងប្រាំពីរ និងសហភាពអឺរ៉ុបផងដែរ។ ប្រទេសជាសមាជិក NATO បានយល់ព្រមបង្កើតក្រុមប្រយុទ្ធបន្ថែមចំនួនបួននៅប្រទេសប៊ុលហ្គារី ហុងគ្រី រ៉ូម៉ានី និងស្លូវ៉ាគី ហើយផ្នែកនៃកងកម្លាំងឆ្លើយតប NATO ត្រូវបានដំណើរការជាលើកដំបូងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ NATO ។  គិតត្រឹមខែមិថុនាឆ្នាំ ២០២២ អង្គការអូតង់បានដាក់ពង្រាយទាហានចំនួន ៤០.០០០ នាក់នៅតាមបណ្តោយទិសខាងកើតវែង ២.៥០០ គីឡូម៉ែត្រ ដើម្បីរារាំងការវាយប្រហាររបស់រុស្ស៊ី។ ជាង ពាក់កណ្តាល នៃ ចំនួន នេះ ត្រូវ បាន ដាក់ ពង្រាយ នៅ ប្រទេស ប៊ុលហ្គារី រ៉ូម៉ានី ហុងគ្រី ស្លូវ៉ាគី និង ប៉ូឡូញ ដែល ប្រទេស ទាំង ៥ នេះ មាន កងកម្លាំង អតីត អង្គការ អូតង់ រួម គ្នា ដ៏ ច្រើន សន្ធឹកសន្ធាប់ ចំនួន ២៥៩.០០០ នាក់ ។ ដើម្បី បំពេញ កងទ័ព អាកាស របស់ ប្រទេស ប៊ុលហ្គារី អេស្ប៉ាញ បាន បញ្ជូន យន្តហោះ Eurofighter Typhoon ប្រទេស ហូឡង់ បាន បញ្ជូន យន្តហោះ វាយប្រហារ F-35 ចំនួន ៨ គ្រឿង ហើយ យន្តហោះ វាយប្រហារ បន្ថែម ទៀត របស់ បារាំង និង អាមេរិក នឹង មក ដល់ ក្នុង ពេល ឆាប់ៗ  អង្គការសហប្រជាជាតិមានការគាំទ្រពីសាធារណជននៅទូទាំងប្រទេសជាសមាជិករបស់ខ្លួន។
អង្គការ សន្ធិសញ្ញា អាត្លង់ទិក ខាងជើង (NATO, បារាំង: Organisation du traité de l'Atlantique nord), ឬ សម្ព័ន្ធភាព អាត្លង់ទិក ខាងជើង, សម្ព័ន្ធភាព អាត្លង់ទិក, សម្ព័ន្ធភាព ខាងលិច, គឺជា សម្ព័ន្ធភាព យោធា មួយ ។ អង្គការនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសន្ធិសញ្ញាអាត្លង់ទិកខាងជើងនៅឆ្នាំ ១៩៤៩ ហើយវាត្រូវបានចុះហត្ថលេខាលើនៅរដ្ឋធានីវ៉ាស៊ីនតោន សហរដ្ឋអាមេរិកនៅថ្ងៃទី ៤ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៤៩ ។ សមាជិករបស់វាក្នុងឆ្នាំ១៩៤៩គឺសហរដ្ឋអាមេរិក បែលហ្ស៊ិក ហូឡង់ លុចសំបួរ បារាំង ចក្រភពអង់គ្លេស កាណាដា ព័រទុយហ្គាល់ អ៊ីតាលី ន័រវែស ដាណឺម៉ាក និងអ៊ីស្លង់។ នៅថ្ងៃទី១៨ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ១៩៥២ ប្រទេសក្រិក និងតួកគីក៏បានចូលរួមផងដែរ។  នៅពេលដែលប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ខាងលិចបានចូលរួមក្នុងអង្គការនេះនៅថ្ងៃទី៩ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៥៥ លោក Halvard Lange រដ្ឋមន្រ្តីការបរទេសនៃប្រទេសណ័រវែសបានពណ៌នាថាជា "ចំណុចសំខាន់មួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃទ្វីបរបស់យើង" ។ លទ្ធផលគឺសន្ធិសញ្ញា Warsaw ដែលបានចុះហត្ថលេខានៅថ្ងៃទី ១៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៥៥ ដោយសហភាពសូវៀតនិងរដ្ឋសកម្មជនរបស់វាជាការឆ្លើយតបទៅនឹងអង្គការ NATO ។  ក្រោយ សង្គ្រាម ត្រជាក់ នៅ ឆ្នាំ ១៩៩៩ ប្រទេស អតីត កុម្មុយនិស្ត ៣ គឺ ហុងគ្រី សាធារណរដ្ឋ ឆែក និង ប៉ូឡូញ បាន ចូលរួម ជាមួយ អង្គការ អូតង់ ។ នៅថ្ងៃទី ២៩ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០០៤ ប្រទេសអឺរ៉ុបខាងជើងនិងអឺរ៉ុបខាងកើតចំនួន ៧ បានចូលរួមជាមួយអង្គការសហប្រជាជាតិអូតង់គឺអេស្តូនី ឡាតវី និងលីទុយអានី ព្រមទាំងស្លូវ៉ាគី ប៊ុលហ្គារី និងរ៉ូម៉ានី។  ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង និងអាល់បានី បានទទួលការអញ្ជើញចូលជាសមាជិក NATO នៅថ្ងៃទី ៣ ខែមេសា ឆ្នាំ ២០០៨ ។ សាធារណរដ្ឋម៉ាសេដូន ទទួលបានការអញ្ជើញមានលក្ខខណ្ឌតែមួយគត់ ដោយសារតែវាត្រូវបានគេហាមឃាត់ដោយប្រទេសក្រិកដោយសារតែជម្លោះឈ្មោះជាមួយប្រទេសក្រិក។  Montenegro បានចូលរួមនៅថ្ងៃទី ៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៧។ បន្ទាប់ពីបានផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះរបស់ខ្លួនដើម្បីបញ្ចប់ជម្លោះនោះ ប្រទេសម៉ាសេដូនខាងជើងបានចូលរួមជាមួយអង្គការសហប្រជាជាតិអូតង់នៅថ្ងៃទី ២៧ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០២០ ហើយបានក្លាយជាសមាជិកទី ៣០ របស់ខ្លួន។ ប្រទេសអៀរឡង់បានចូលរួមជាផ្លូវការជាមួយ NATO នៅថ្ងៃទី 8 ខែកញ្ញាឆ្នាំ 2020 ក្នុងនាមជាអ្នកសង្កេតការណ៍។  នៅខែមេសាឆ្នាំ ២០២៣ ប្រទេសហ្វីលីពីនបានចូលរួមជាមួយអង្គការសហប្រជាជាតិអូតង់បន្ទាប់ពីកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីចូលរួមចាប់តាំងពីឆ្នាំ ២០២២ ការវាយលុករបស់រុស្ស៊ីទៅលើប្រទេសអ៊ុយក្រែន។