Со оглед на овој параграф за Студената војна, зошто Советите се повлекоа од војната во Авганистан?
Context:По Втората светска војна, делови од Источна и Централна Европа, вклучувајќи ја Источна Германија и источните делови на Австрија биле окупирани од Црвената армија според Потсдамската конференција. Во сателитските држави на Источниот блок биле инсталирани зависни комунистички влади. Откако стана втора нуклеарна сила во светот, Советскиот Сојуз го основал сојузот Варшавски пакт и влегол во борба за глобална доминација, позната како Студена војна, со ривалските САД и НАТО. По смртта на Сталин во 1953 година и краток период на колективна власт, новиот лидер Никита Хрушчов го осудил Сталин и ја започнал политиката на десталинизација, ослободувајќи многу политички затвореници од трудовите во ГУЛАГ. Општото олеснување на репресивните политики подоцна станало познато како Хрушчовското одмрзнување. Во исто време, тензиите од Студената војна го достигнале својот врв кога двата ривали се судираа за распоредувањето на ракети на САД во Турција и советските ракети на Куба.  Во 1957 година, Советскиот Сојуз го лансирал првиот вештачки сателит во светот, Спутник 1, со што започнала вселенската ера. Рускиот космонавт Јури Гагарин станал првиот човек кој орбитирал околу Земјата, на 12 април 1961 година, на бордот на вселенскиот брод Восток 1. По отстранувањето на Хрушчов во 1964 година, следел уште еден период на колективна власт, додека Леонид Брежнев не станал лидер. Ерата од 1970-тите и раните 1980-ти подоцна беше означена како Ера на стагнација. Реформата Косигин од 1965 година имаше за цел делумна децентрализација на советската економија. Во 1979 година, по револуцијата водена од комунистите во Авганистан, советските сили ја нападнаа земјата, што на крајот ја започна советско-афганската војна. Во мај 1988 година, Советите почнаа да се повлекуваат од Авганистан, поради меѓународното противење, упорната анти-советска герилска војна и недостатокот на поддршка од советските граѓани.  Од 1985 година натаму, последниот советски лидер Михаил Горбачов, кој се обиде да донесе либерални реформи во советскиот систем, ги воведе политиките на гласноста (отвореност) и перестројка (реструктуирање) во обид да се стави крај на периодот на економска стагнација и да се демократизира владата. Ова, сепак, доведе до пораст на силни националистички и сепаратистички движења низ целата земја. Пред 1991 година, советската економија била втора по големина во светот, но во текот на последните години, таа влегла во криза.  До 1991 година, економските и политичките немири почнаа да се шират кога балтичките држави одлучија да се одвојат од Советскиот Сојуз. На 17 март, се одржа референдум, на кој огромното мнозинство од учесниците гласале за промена на Советскиот Сојуз во обновена федерација. Во јуни 1991 година, Борис Елцин стана првиот директно избран претседател во руската историја кога беше избран за претседател на Руската СФСР. Во август 1991 година, обид за државен удар од страна на членовите на владата на Горбачов, насочен против Горбачов и со цел зачувување на Советскиот Сојуз, наместо тоа доведе до крајот на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз. На 25 декември 1991 година, по распаѓањето на Советскиот Сојуз, заедно со современата Русија, се појавиле четиринаесет други пост-советски држави.
Советите се повлекоа од советско-афганската војна која започна во мај 1988 година поради меѓународното противење, упорната анти-советска герилска војна и недостатокот на поддршка од советските граѓани.