Gebaseer op die volgende gedeelte, beskryf die eerste soliede toestel en die gebruik daarvan.
Context:Lank voordat enige kennis van elektrisiteit bestaan het, was mense bewus van skokke van elektriese visse. Antieke Egiptiese tekste wat dateer uit 2750 v.C. verwys na hierdie visse as die "Donder van die Nyl", en beskryf hulle as die "beskermers" van alle ander visse. Elektriese visse is weer duisende jare later deur antieke Griekse, Romeinse en Arabiese natuurkundiges en dokters gerapporteer. Verskeie ou skrywers, soos Plinius die Ouere en Scribonius Largus, het getuig van die verdoofende uitwerking van elektriese skokke wat deur elektriese katvisse en elektriese strale veroorsaak word, en hulle het geweet dat sulke skokke langs geleidende voorwerpe kan beweeg. Pasiënte met siektes soos jicht of hoofpyn is aangesê om elektriese visse aan te raak in die hoop dat die kragtige skok hulle sou genees. Antieke kulture rondom die Middellandse See het geweet dat sekere voorwerpe, soos amberstawe, met kattevel gesmeer kon word om ligte voorwerpe soos vere te lok. Thales van Mileto het omstreeks 600 v.C. 'n reeks waarnemings oor statiese elektrisiteit gemaak, waaruit hy geglo het dat wrywing amber magneties gemaak het, in teenstelling met minerale soos magnetit, wat nie gesmeer moes word nie. Thales was verkeerd om te glo dat die aantrekkingskrag te wyte was aan 'n magnetiese effek, maar later sou die wetenskap 'n verband tussen magnetisme en elektrisiteit bewys. Volgens 'n omstrede teorie het die Partheërs moontlik kennis gehad van galvanisering, gebaseer op die ontdekking van die Bagdad-battery in 1936, wat soos 'n galvaniese sel lyk, hoewel dit onseker is of die artefak elektriese aard gehad het. Elektrisiteit sou duisende jare lank min meer as 'n intellektuele nuuskierigheid bly totdat die Engelse wetenskaplike William Gilbert in 1600 De Magnete geskryf het, waarin hy 'n noukeurige studie van elektrisiteit en magnetisme gedoen het en die lodestone-effek onderskei het van statiese elektrisiteit wat deur die vryf van amber geproduseer word. Hy het die Nuwe Latynse woord electricus ("van amber" of "soos amber", elektron, die Griekse woord vir "amber") geskep om te verwys na die eienskap om klein voorwerpe te trek nadat dit gevryf is. Hierdie assosiasie het aanleiding gegee tot die Engelse woorde "electric" en "electricity", wat die eerste keer in druk verskyn het in Thomas Browne se Pseudodoxia Epidemica van 1646. Verdere werk is in die 17de en vroeë 18de eeu gedoen deur Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray en C. F. du Fay. Later in die 18de eeu het Benjamin Franklin uitgebreide navorsing oor elektrisiteit gedoen en sy besittings verkoop om sy werk te finansier. Daar word beweer dat hy in Junie 1752 'n metaal sleutel aan die onderkant van 'n gedempte vlieërstring vasgemaak het en die vlieër in 'n storm gedreigende lug gevlieg het. 'n Reeks vonke wat van die sleutel na die agterkant van sy hand gespring het, het getoon dat weerlig inderdaad van elektriese aard was. Hy het ook die skynbaar paradoksale gedrag van die Leyden-kruik as 'n toestel vir die berging van groot hoeveelhede elektriese lading in terme van elektrisiteit wat bestaan uit beide positiewe en negatiewe ladings verduidelik In 1775 het Hugh Williamson 'n reeks eksperimente aan die Royal Society gerapporteer oor die skokke wat deur die elektriese aal gelewer word; dieselfde jaar het die chirurg en anatom John Hunter die struktuur van die vis se elektriese organe beskryf. In 1791 het Luigi Galvani sy ontdekking van bio-elektromagnetiek gepubliseer en getoon dat elektrisiteit die medium is waardeur neurone seine na die spiere stuur. Alessandro Volta se battery, of voltaïese stapel, van 1800, wat van afwisselende lae sink en koper gemaak is, het wetenskaplikes 'n betroubaarder bron van elektriese energie voorsien as die elektrostatiese masjiene wat voorheen gebruik is. Die erkenning van elektromagnetisme, die eenheid van elektriese en magnetiese verskynsels, is te danke aan Hans Christian Ørsted en André-Marie Ampère in 1819-1820. Michael Faraday het die elektriese motor in 1821 uitgevind, en Georg Ohm het die elektriese stroombaan in 1827 wiskundig ontleed. Elektrisiteit en magnetisme (en lig) is definitief deur James Clerk Maxwell verbind, veral in sy "On Physical Lines of Force" in 1861 en 1862. Terwyl die vroeë 19de eeu vinnige vooruitgang in elektriese wetenskap gesien het, sou die laat 19de eeu die grootste vooruitgang in elektriese ingenieurswese sien. Deur mense soos Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, 1ste Baron Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla en George Westinghouse, het elektrisiteit van 'n wetenskaplike nuuskierigheid verander in 'n noodsaaklike hulpmiddel vir die moderne lewe. In 1887 het Heinrich Hertz ontdek dat elektrodes wat met ultravioletlig verlig word, elektriese vonke makliker skep. In 1905 het Albert Einstein 'n artikel gepubliseer wat eksperimentele data van die foto-elektriese effek verduidelik het as die gevolg van ligenergie wat in diskrete kwantiese pakkies gedra word, wat elektrone energie gee. Hierdie ontdekking het tot die kwantumrevolusie gelei. Einstein het die Nobelprys vir Fisika in 1921 ontvang vir "sy ontdekking van die wet van die foto-elektriese effek". Die foto-elektriese effek word ook gebruik in fotoselle soos wat in sonpanele gevind kan word. Die eerste soliede toestel was die "kattebaard-detektor" wat die eerste keer in die 1900's in radio-ontvangers gebruik is. 'n Whisker-agtige draad word lig in kontak geplaas met 'n soliede kristal (soos 'n germaniumkristal) om 'n radiosignaal deur die kontakverbindingseffek op te spoor. In 'n vaste komponent is die stroom beperk tot vaste elemente en verbindings wat spesifiek ontwerp is om dit te skakel en te versterk. Stroomvloei kan in twee vorme verstaan word: as negatief gelaaide elektrone, en as positief gelaaide elektron tekortkominge genoem gate. Hierdie ladings en gate word in terme van kwantumfisika verstaan. Die boumateriaal is meestal 'n kristallyne halfgeleier. Solidstate-elektronika het sy eie geword met die opkoms van transistortegnologie. Die eerste werkende transistor, 'n germanium-gebaseerde punt-kontak transistor, is uitgevind deur John Bardeen en Walter Houser Brattain by Bell Labs in 1947, gevolg deur die bipolêre aansluiting transistor in 1948.
Die eerste soliede toestel was die "kattebaard-detektor" wat die eerste keer in die 1900's in radio-ontvangers gebruik is. 'n Whisker-agtige draad word lig in kontak geplaas met 'n soliede kristal (soos 'n germanium kristal) om 'n radiosignaal deur die kontakverbindingseffek op te spoor.