Ta ut namn på folk som har hatt innverknad på Ruben Darios poesi
Context:Fransk poesi hadde ein avgjørende innverknad på Darío som diktar. For det første dei romantiske, særleg Victor Hugo. Seinare, og på ein avgjørende måte, blei Darío påverka av parnassianarane: Théophile Gautier, Catulle Mendès og José María de Heredia. Ein annan avgjørende påverknad var den cubanske nasjonshelten Jose Martí, som skreiv prosa og dikt. Det siste elementet som definerer estetikken til Darius er hans beundring for symbolistane, særleg Paul Verlaine. Ved å rekapitulere sin eigen poetiske bane i det innledande diktet til Cantos de vida y esperanza (1905) synteserte Darío sjølv hovudinnverknadane sine når han hevdar at han var "sterk med Hugo og tvetydig med Verlaine" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  I avsnittet "Palabras Liminares" i Prosas Profanas (1896) hadde han allereie skrive ein paragraf som viser viktigheten av den franske kulturen i utviklinga av det litterære verket hans:  Den gamle spanjaren med det kvite skjegget peikar mot ei rekkje framtredande portrett: "Dette er den store Miguel de Cervantes Saavedra, han sa, han er eit einarkt geni; dette er Lope de Vega, dette er Garcilaso, dette er Quintana". Eg bed han gje meg den edle Gracián, Teresa av Ávila, den modige Góngora og den sterkaste av dei alle, Francisco de Quevedo y Villegas. Då seier eg: "Shakespeare! Dante! Det er Dante! Hugo...! (og i hovudet mitt: Verlaine...!) " Så, når du seier farvel: "Gamle mann, det er viktig å seia: kona mi er frå landet mitt; kjæresten min er frå Paris".  Los raros er eit illustrativt volum om litterære smaker, som han gav ut på same år som Prosas profanas, og dedikerte til å kort glossa nokre av forfattarane og intellektuelle han følde djup beundring for. Blant dei i boka finn vi Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro og José Martí (den siste er den einaste som er nemnd som skreiv sitt litterære verk på spansk). Fransk kultur er overvektig. Darío skreiv: "Modernismen er ikkje meir enn spansk dikt og prosa som er sett gjennom det fine sivet av det gode franske dikt og den gode franske prosa". Han la til side den første fasen, før Azul..., der dikta hans skulda mykje til dei store namnene i spansk poesi på 1800-talet, som Núñez de Arce og Campoamor, og var ein stor beundrar av Bécquer. Spanske tema er godt representert i hans arbeid, allereie i Prosas profanas og særleg etter hans andre reise til Spania i 1899. Han var medviten om den samtidige spanske dekadensen i politikk og kunst (ein preoccupasjon han delte med den såkalla Generation of '98), og han var ofte inspirert av karakterar og element frå fortida. Når det gjeld forfattarar på andre språk, er det verdt å nevna at han følde ei djup beundring for tre forfattarar frå USA: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe og Walt Whitman. [ treng referanse ]
Victor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès José María de Heredia Jose Martí Paul Verlaine Edgar Allan Poe, ein av dei Villiers av Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio de Castro Ralph Waldo Emerson Walt Whitman, ein av dei