ການສະກັດເອົາຊື່ຂອງຜູ້ມີອິດທິພົນຕໍ່ວັນນະຄະດີຂອງ Ruben Dario
Context:ການກະວີຂອງຝຣັ່ງແມ່ນອິດທິພົນທີ່ຕັດສິນໃຈໃນການສ້າງ Darío ເປັນນັກກະວີ. ໃນອັນດັບທໍາອິດ, ຄົນຮັກ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນ Victor Hugo. ຕໍ່ມາ, ແລະໃນຮູບແບບທີ່ຕັດສິນໃຈ, Darío ໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກ parnassians: Théophile Gautier, Catulle Mendès, ແລະ José María de Heredia. ການ ສົ່ງ ຜົນ ກະ ທົບ ທີ່ ຕັດ ສິນ ໃຈ ອີກ ຄົນ ຫນຶ່ງ ແມ່ນ ນັກ ຂຽນ ຄໍາ ສັບ ແລະ ວັນນະ ກອນ ແລະ ວິລະ ຊົນ ແຫ່ງ ຊາດ ຂອງ ຄິວ ບາ, ທ່ານ ໂຮ ເຊ ມາ ຕີ. ອົງປະກອບທີ່ ກໍາ ນົດສຸດທ້າຍຂອງຄວາມງາມ Darianian ແມ່ນຄວາມຊົມເຊີຍຂອງລາວຕໍ່ນັກສັນຍາລັກ, ໂດຍສະເພາະ Paul Verlaine. ການສະຫລຸບເສັ້ນທາງກະວີຂອງຕົນເອງໃນບົດກະວີເບື້ອງຕົ້ນຂອງ Cantos de vida y esperanza (1905) Darío ເອງໄດ້ສັງລວມອິດທິພົນຕົ້ນຕໍຂອງລາວເມື່ອລາວຢືນຢັນວ່າລາວ" ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງກັບ Hugo ແລະມີຄວາມສັບສົນກັບ Verlaine" ("ກັບ Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  ໃນພາກ "Palabras Liminares" ຂອງ Prosas Profanas (1896) ລາວໄດ້ຂຽນຂໍ້ຄວາມທີ່ເປີດເຜີຍຄວາມ ສໍາ ຄັນຂອງວັດທະນະ ທໍາ ຝຣັ່ງໃນການພັດທະນາວຽກງານວັນນະຄະດີຂອງລາວ:  ຊາວສະເປນຜູ້ສູງອາຍຸທີ່ມີຄາງຂາວຊີ້ໄປຫາຊຸດຂອງຮູບແຕ້ມທີ່ມີຊື່ສຽງ: "ຄົນນີ້ - ລາວເວົ້າວ່າ - ແມ່ນ Miguel de Cervantes Saavedra ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ເປັນພອນສະຫວັນທີ່ມີມືດຽວ; ນີ້ແມ່ນ Lope de Vega, ນີ້ແມ່ນ Garcilaso, ນີ້ແມ່ນ Quintana". ຂ້າພະເຈົ້າຂໍໃຫ້ລາວສໍາລັບຜູ້ຊາຍທີ່ສະຫງ່າລາສີ Gracián, ສໍາລັບ Teresa ຂອງ Ávila, ສໍາລັບ Góngora ກ້າຫານແລະທີ່ເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດຂອງທັງຫມົດ, Francisco de Quevedo y Villegas. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າວ່າ: "Shakespeare! ດານເຕ! Hugo...! (ແລະໃນຫົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: Verlaine...!) " ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໃນເວລາທີ່ເວົ້າວ່າ goodbye: "-Old man, ມັນເປັນສິ່ງສໍາຄັນທີ່ຈະເວົ້າວ່າ: ພັນລະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຈາກດິນແດນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; mistress ຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຈາກປາຣີ. "  Los raros ແມ່ນປະລິມານທີ່ສະແດງກ່ຽວກັບລົດຊາດດ້ານວັນນະຄະດີ, ເຊິ່ງລາວໄດ້ເຜີຍແຜ່ໃນປີດຽວກັນກັບ Prosas profanas, ແລະອຸທິດໃຫ້ແກ່ນັກຂຽນແລະປັນຍາຊົນບາງຄົນທີ່ລາວຮູ້ສຶກຊື່ນຊົມຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນປື້ມທີ່ພວກເຮົາພົບເຫັນ Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro ແລະ José Martí (ຄົນສຸດທ້າຍແມ່ນຜູ້ດຽວທີ່ກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ຂຽນຜົນງານວັນນະຄະດີຂອງພວກເຂົາໃນພາສາສະເປນ.) ການຄອບງໍາຂອງວັດທະນະທໍາຝຣັ່ງ ແມ່ນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນກວ່າ. ທ່ານ Darío ຂຽນ ວ່າ: "ຄວາມ ເປັນ ຄົນ ທັນ ສະ ໄຫມ ບໍ່ ແມ່ນ ຫຍັງ ນອກ ຈາກ ບົດ ກະວີ ແລະ ບົດ ກະວີ ພາສາ ແອສປາໂຍນ ທີ່ ໄດ້ ຜ່ານ ການ ກັ່ນ ກັ່ນ ຂອງ ບົດ ກະວີ ພາສາ ຝຣັ່ງ ທີ່ ດີ ແລະ ບົດ ກະວີ ພາສາ ຝຣັ່ງ ທີ່ ດີ". ຍົກເວັ້ນຂັ້ນຕອນຕົ້ນຂອງລາວ, ກ່ອນ Azul..., ໃນນັ້ນກະວີຂອງລາວເປັນ ຫນີ້ ຫຼາຍຕໍ່ຊື່ໃຫຍ່ຂອງກະວີສະເປນໃນສະຕະວັດທີ 19, ເຊັ່ນ Núñez de Arce ແລະ Campoamor, Darío ແມ່ນຜູ້ຊົມເຊີຍ Bécquer ຫຼາຍ. ຫົວຂໍ້ສະເປນໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນດີໃນຜົນງານຂອງລາວ, ແລ້ວໃນ Prosas profanas ແລະ, ໂດຍສະເພາະ, ຫຼັງຈາກການເດີນທາງຄັ້ງທີສອງຂອງລາວໄປປະເທດສະເປນ, ໃນປີ 1899. ໂດຍມີສະຕິຂອງຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງປະເທດສະເປນໃນເວລານັ້ນໃນດ້ານການເມືອງແລະສິລະປະ (ຄວາມສົນໃຈທີ່ລາວໄດ້ແບ່ງປັນກັບສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ Generation of '98), ລາວມັກຈະໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກຕົວລະຄອນແລະອົງປະກອບຂອງອະດີດ. ກ່ຽວກັບຜູ້ຂຽນໃນພາສາອື່ນໆ, ມັນຄວນຈະກ່າວເຖິງວ່າລາວມີຄວາມຮູ້ສຶກຊົມເຊີຍຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ນັກຂຽນສາມຄົນຈາກສະຫະລັດ: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe ແລະ Walt Whitman. [ ຈໍາ ເປັນ ການອ້າງອີງ ]
ວິກເຕີ ຮູໂກ ທຽວໂຟລີ ກາວເຕຍ Catulle Mendès ໂຮເຊ ມາເຣຍ ເດິ ເຮເຣດຢາ ໂຮເຊ ມາຕີ ໂປລ ເວີເລນ Edgar Allan Poe Villiers de l'Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio de Castro ທ່ານ Ralph Waldo Emerson ວອລທ໌ ວິດແມນ