Ertalabki tartibni ikki yoshli bola nuqtai nazaridan tasvirlab bering
Men uyg'onaman va to'shakda yolg'izman, qorong'i va qo'rqaman. Men onamni chaqiraman va uning qadamlarini eshitganimda ko'nglim taskin topadi. U yonimda o'tiradi va men o'zimni baxtli va mamnun his qilaman. Men yana ko'zlarimda quyosh nurlari bilan uyg'onaman va quyosh chiqqanida ertalab ekanligini bilaman. O'zimni o'girib qarasam, onam hali ham yonimda uxlayapti. Men o'tirib unga ertalabki vaqtni aytdim. Akam yugurib kelib, o'yin xonasida o'ynashni so'raydi. Men o'yinchoqlarim bilan o'ynashni juda xohlayman! Men koridor bo'ylab yuguraman va eng sevimli jumboqimni tanlayman, u yomg'ir toshining barcha ranglariga ega! Men ukamdan jumboqni to'ldirishda yordam so'rayman va u bajarilganda faxrlanaman. Men oyimning pastdan chaqirganini eshitdim, u ertalabki nonushta tayyorligini aytdi. Mening qornim och va men pastga tushaman va oshxona oroliga boraman, u erda u mening sevimli, katta idish bilan oshqozon olib keladi! Ovqatlanayotganimda, bo'ynimga bir narsa tushganini his qilaman. Men buni onamga ko'rsatdim va u uni mato bilan o'chirib tashladi. Ishlab bo'lgach, onam kiyinish vaqti kelganini aytdi. Men yordam berishni istayman, shuning uchun pijamalarimni o'zim yechaman!