तीन बुलेट प्वाइन्ट वा कममा मात्रात्मक सहजताको वर्णन गर्नुहोस्।
Context:क्वांटिटेटिभ इज्यासिङ (QE) एक मौद्रिक नीति कार्य हो जहाँ केन्द्रीय बैंकले आर्थिक गतिविधिलाई प्रोत्साहित गर्न पूर्वनिर्धारित मात्रामा सरकारी ऋणपत्र वा अन्य वित्तीय सम्पत्तिहरू खरीद गर्दछ। २००७-२००८ को वित्तीय संकटपछि व्यापक रूपमा प्रयोगमा आएको मौद्रिक नीतिको एउटा नयाँ रूप हो 'क्वांटिटेटिभ इज्याजिङ' । यसको उद्देश्य आर्थिक मन्दीलाई कम गर्नु हो जब मुद्रास्फीति धेरै कम वा नकारात्मक हुन्छ, जसले सामान्य मौद्रिक नीतिलाई अप्रभावी बनाउँछ। मात्रात्मक कडाई (क्यूटी) ले यसको विपरित प्रभाव पार्छ, जहाँ मौद्रिक नीति कारणहरूले गर्दा केन्द्रीय बैंकले सरकारी ऋणपत्र वा अन्य वित्तीय सम्पत्तिहरूको केही अंश बेच्दछ।  मौद्रिक नीति कार्यान्वयन गर्न प्रयोग गरिने परम्परागत खुला बजार सञ्चालनहरू जस्तै केन्द्रीय बैंकले वाणिज्य बैंकहरू र अन्य वित्तीय संस्थाहरूबाट वित्तीय सम्पत्तिहरू खरिद गरेर मात्रात्मक सहजता लागू गर्दछ, जसले गर्दा ती वित्तीय सम्पत्तिको मूल्य बढ्छ र तिनीहरूको उपज कम हुन्छ, जबकि एकै साथ पैसा आपूर्ति बढ्छ। तथापि, सामान्य नीति भन्दा फरक, मात्रात्मक सहजतामा सामान्यतया पूर्व प्रतिबद्ध अवधिमा ठूलो मात्रामा पूर्व निर्धारित रकमको जोखिमपूर्ण वा लामो अवधिको सम्पत्ति (छोटो अवधिको सरकारी ऋणपत्रको सट्टा) को खरीद समावेश हुन्छ।  केन्द्रीय बैंकहरूले सामान्यतया आफ्नो नाममात्र ब्याज दर लक्ष्य शून्य नजिक पुग्दा वा पुग्दा मात्रात्मक सहजताको सहारा लिन्छन्। धेरै कम ब्याज दरले तरलता जाल निम्त्याउँछ, यस्तो अवस्था जहाँ मानिसहरूले नगद वा धेरै तरल सम्पत्तिहरू राख्न रुचाउँछन्, अन्य वित्तीय सम्पत्तिहरूमा कम प्रतिफल दिईएको छ। यसले ब्याजदर शून्यभन्दा तल जान कठिन बनाउँछ; मौद्रिक अधिकारीहरूले ब्याज दरलाई थप कम गर्ने प्रयास गर्नुको सट्टा अर्थतन्त्रलाई थप उत्प्रेरित गर्न मात्रात्मक सहजताको प्रयोग गर्न सक्छन्।  क्वांटिटेटिभ इज्यासिङले अर्थतन्त्रलाई मन्दीबाट बाहिर ल्याउन र मुद्रास्फीति केन्द्रीय बैंकको मुद्रास्फीति लक्ष्यभन्दा कम नहोस् भन्ने सुनिश्चित गर्न मद्दत गर्न सक्छ। तथापि, क्वांटिटी इज कार्यक्रमहरू पनि उनीहरूको साइड इफेक्ट र जोखिमहरूको लागि आलोचना गरिन्छ, जसमा नीति डिफ्लेसन विरुद्ध कार्य गर्नको लागि उद्देश्य भन्दा बढी प्रभावकारी हुन्छ (जुन लामो अवधिमा उच्च मुद्रास्फीतिमा पुर्याउँछ), वा पर्याप्त प्रभावकारी हुँदैन यदि बैंकहरू ऋण दिन अनिच्छुक छन् र सम्भावित उधारकर्ताहरू उधार लिन इच्छुक छैनन्। वित्तीय सम्पत्तिको मूल्य बढाउने र असमानता बढाउने कुराको लागि मात्रात्मक सहजताको पनि आलोचना गरिएको छ। २००७-०८ को विश्वव्यापी वित्तीय संकट पछि र फेरि कोभिड-१९ महामारीको प्रतिक्रियामा विश्वभरका केही प्रमुख केन्द्रीय बैंकहरूले मात्रात्मक सहजता अपनाएका थिए।
१. क्वांटिटेटिभ इज्यासिङ (QE) एक मौद्रिक नीति कार्य हो जसमा सरकारले अर्थतन्त्रलाई प्रोत्साहित गर्न दीर्घकालीन ब्याजदर कम राख्नका लागि ऋणपत्र र अन्य सम्पत्तिहरू खरीद गर्दछ।  यो सन् २००८ को ठूलो वित्तीय संकट (जीएफसी) पछि लागू गरिएको थियो।  3- यसले वित्तीय सम्पत्ति बढाएर असमानतामा योगदान पुर्याउँछ।