Onttrek die name van beïnvloeders op Ruben Dario se poësie
Context:Franse poësie was 'n bepalende invloed in Darío se vorming as digter. In die eerste plek die romantici, veral Victor Hugo. Later, en op 'n beslissende manier, is Darío deur die Parnassiërs beïnvloed: Théophile Gautier, Catulle Mendès en José María de Heredia. Nog 'n beslissende invloed was die prozaskrywer en digter en nasionale held van Kuba, Jose Martí. Die finale bepalende element van Darianiese estetika is sy bewondering vir die simboliste, veral Paul Verlaine. Deur sy eie poëtiese baan in die aanvanklike gedig van Cantos de vida y esperanza (1905) te herhaal, het Darío self sy belangrikste invloede gesintetiseer toe hy bevestig dat hy "sterk met Hugo en dubbelsinnig met Verlaine" was ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  In die afdeling "Palabras Liminares" van Prosas Profanas (1896) het hy reeds 'n paragraaf geskryf wat die belangrikheid van die Franse kultuur in die ontwikkeling van sy literêre werk openbaar:  Die ou Spanjaard met 'n wit baard wys na 'n reeks illustere portrette: "Hierdie een - sê hy - is die groot Miguel de Cervantes Saavedra, een-handed genie; hierdie een is Lope de Vega, hierdie een is Garcilaso, hierdie een Quintana". Ek vra hom vir die edele man Gracián, vir Teresa van Ávila, vir die dapper Góngora en die sterkste van almal, Francisco de Quevedo y Villegas. Toe sê ek: "Shakespeare! Dante! Ek het dit! Hugo...! (en in my kop: Verlaine...!) " Wanneer jy dan totsiens sê: "Ou man, dit is belangrik om te sê: my vrou is van my land; my minnares is van Parys".  Los raros is 'n illustratiewe boek oor literêre smaak, wat hy in dieselfde jaar as Prosas profanas gepubliseer het, en toegewy aan die kort verligting van sommige van die skrywers en intellektuele teenoor wie hy diep bewondering gehad het. Onder diegene in die boek vind ons Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro en José Martí (laasgenoemde is die enigste een wat genoem word wat hul literêre werk in Spaans geskryf het). Die oorheersing van die Franse kultuur is meer as duidelik. Darío het geskryf: "Modernisme is niks meer as Spaanse gedigte en prosa wat deur die fyn sif van goeie Franse gedigte en goeie Franse prosa gesweef is nie". Darío het sy aanvanklike stadium, voor Azul..., waarin sy poësie baie te danke het aan die groot name van die 19de-eeuse Spaanse poësie, soos Núñez de Arce en Campoamor, ter syde gestel, was 'n groot bewonderaar van Bécquer. Spaanse temas is goed verteenwoordig in sy werk, reeds in Prosas profanas en veral na sy tweede reis na Spanje, in 1899. Hy was bewus van die hedendaagse Spaanse dekadensie in die politiek en die kunste ('n besorgdheid wat hy gedeel het met die sogenaamde Generasie van '98), en is hy dikwels geïnspireer deur karakters en elemente van die verlede. Wat skrywers in ander tale betref, is dit die moeite werd om te noem dat hy 'n diep bewondering vir drie skrywers uit die Verenigde State gehad het: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe en Walt Whitman. [ aanhaling benodig ]
Victor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès José María van Heredia Jose Martí Paul Verlaine Edgar Allan Poe Villiers de l'Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio van Castro Ralph Waldo Emerson Walt Whitman