โดยใช้บทความต่อไปนี้ อธิบายอุปกรณ์สภาพแข็งครั้งแรกและการใช้งานของมัน
Context:นานก่อนที่จะมีความรู้เรื่องไฟฟ้า คนก็เคยรู้เรื่องการกระแทกจากปลาไฟฟ้า ข้อความของอียิปต์โบราณ ตั้งแต่ปี 2750 ก่อนคริสตกาล ได้อ้างถึงปลาเหล่านี้ว่า "ผู้ส่งเสียงรําไห้ของแม่น้ํานิล" และได้อธิบายว่าเป็น "ผู้ปกป้อง" ของปลาอื่น ๆ ทั้งหมด ปลาไฟฟ้าถูกรายงานอีกครั้งหลายพันปีต่อมา โดยนักธรรมชาติและแพทย์กรีก โรมัน และอาหรับโบราณ นักเขียนโบราณหลายคน เช่น พลินี ผู้ใหญ่ และ สกริบอนิอุส ลาร์กัส ยืนยันถึงผลที่ทําให้สับสน จากการกระแทกไฟฟ้า ที่ส่งออกมาโดยปลาแมวไฟฟ้าและรังสีไฟฟ้า และรู้ว่าการกระแทกไฟฟ้าดังกล่าวสามารถเดินทางไปตามวัตถุที่นําไฟฟ้า ผู้ป่วยที่มีอาการ เช่น โรคไกท์หรือปวดหัว ถูกสั่งให้สัมผัสปลาไฟฟ้า ในความหวังว่าแรงกระแทกที่แรงจะรักษาพวกเขา วัฒนธรรมโบราณรอบๆทะเลเมดิเตอร์เรเนียน รู้ดีว่าสิ่งของบางชนิด เช่นไม้กางเขน สามารถถูกลูกกับขนแมว เพื่อดึงดูดสิ่งของเบาๆ เช่นขนนก Thales ของ Miletus ทําการสังเกตการณ์ต่อเนื่องเกี่ยวกับไฟฟ้าคงที่ประมาณ 600 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเขาเชื่อว่าการขัดแย้งทําให้แอมเบอร์เป็นแม่เหล็ก ซึ่งแตกต่างจากแร่ธาตุ เช่น แม็กเนติต ซึ่งไม่จําเป็นต้องขัด ธาเลสไม่ถูกต้องในการเชื่อว่าความดึงดูดเป็นเพราะอิทธิพลของแม่เหล็ก แต่ภายหลังวิทยาศาสตร์จะพิสูจน์ความเชื่อมโยงระหว่างความแม่เหล็กและไฟฟ้า ตามทฤษฎีที่น่าขัดแย้ง คนพาร์ธีอาจมีความรู้เกี่ยวกับการเคลือบไฟฟ้า จากการค้นพบของแบตเตอรี่แบกแดดในปี 1936 ซึ่งคล้ายกับเซลล์แกลวานิค ถึงแม้ว่าจะไม่แน่ใจว่าวัตถุนั้นเป็นไฟฟ้าหรือไม่ ไฟฟ้าจะยังคงมีน้อยมากกว่าความอยากรู้ทางปัญญาเป็นพันปีจนถึง 1600 เมื่อนักวิทยาศาสตร์อังกฤษ วิลเลียม กิลเบิร์ต เขียน De Magnete ซึ่งเขาทําการศึกษาอย่างรอบคอบของไฟฟ้าและแม่เหล็ก, การจําแนกผลกระทบ lodestone จากไฟฟ้าสแตนติกที่ผลิตโดยการขัดอัมเบอร์. เขาสร้างคําลาตินใหม่ electricus ("ของแอมเบอร์" หรือ "เหมือนแอมเบอร์", อีเลคตรอน, คํากรีกสําหรับ "แอมเบอร์") เพื่ออ้างอิงถึงทรัพย์สินของการดึงดูดวัตถุเล็ก ๆ หลังถูกขัด. การ เชื่อมโยง นี้ ได้ สร้าง คํา อังกฤษ "ไฟฟ้า" และ "ไฟฟ้า" ซึ่ง ได้ ปรากฏ ขึ้น ใน ฉบับ พิมพ์ ครั้ง แรก ใน หนังสือ Pseudodoxia Epidemica ของ โธมัส บราวน์ ใน ปี 1646 การทํางานต่อไปนี้ถูกดําเนินการในศตวรรษที่ 17 และต้นศตวรรษที่ 18 โดย ออโต้ ฟอน เกอริค, โรเบิร์ต โบลล์, สตีเฟ่น เกรย์ และ ซีเอฟ ดู เฟย์. ต่อมาในศตวรรษที่ 18 เบนจามิน แฟรงคลิน ได้ดําเนินการวิจัยอย่างกว้างขวางในเรื่องของไฟฟ้า ขายทรัพย์สินของเขาเพื่อทุนในการทํางานของเขา ในเดือนมิถุนายน 1752 เขามีชื่อเสียงที่ติดกุญแจโลหะที่ด้านล่างของสายหุ่นยนต์เปียก และบินหุ่นยนต์ในท้องฟ้าที่มีภัยพายุ การต่อเนื่องของ sparks กระโดดจากกุญแจที่หลังของมือของเขาแสดงให้เห็นว่าฟ้าผ่าเป็นจริงไฟฟ้าในธรรมชาติ เขายังอธิบายถึงพฤติกรรมที่ดูเหมือนจะขัดแย้งของกระป๋อง Leyden เป็นอุปกรณ์สําหรับการเก็บเก็บจํานวนมากของค่าไฟฟ้า ในแง่ของไฟฟ้าประกอบด้วยทั้งค่าบวกและค่าลบ ในปี ค.ศ. 1775 ฮิว วิลเลียมสัน ได้รายงานการทดลองหลายครั้งให้กับสมาคมราชอาณาจักร เกี่ยวกับการกระแทกที่ส่งโดยกอปลาไฟฟ้า ในปีเดียวกัน ศัลยแพทย์และนักวิชาการร่างกาย จอห์น ฮันเตอร์ ได้อธิบายโครงสร้างของอวัยวะไฟฟ้าของปลา ในปี ค.ศ. 1791 ลูจิ กัลวานี ได้ตีพิมพ์การค้นพบของชีวไฟฟ้าแม่เหล็ก โดยแสดงให้เห็นว่า ไฟฟ้าเป็นสื่อที่เซลล์ประสาทส่งสัญญาณไปยังกล้ามเนื้อ แบตเตอรี่ ของ อเลสซานโดร โวลต้า หรือ โวลต้า ไพล์ ใน ปี 1800 ที่ ทํา จาก ซิงค์ และ ทองแดง แปลง แปลง ให้ นัก วิทยาศาสตร์ มี แหล่ง พลังงาน ไฟฟ้า ที่ น่า เชื่อถือ มาก กว่า เครื่อง เครื่อง ที่ ใช้ ไฟฟ้า สแตตติก ที่ ใช้ ใน สมัย ก่อนหน้า การยอมรับของไฟฟ้าแม่เหล็ก, ความสามัคคีของปรากฏการณ์ไฟฟ้าและแม่เหล็กเป็นเพราะ Hans Christian Ørsted และ André-Marie Ampère ใน 1819-1820. ไมเคิล ฟาราเดย์ ประดิษฐ์มอเตอร์ไฟฟ้าในปี 1821 และจอร์จ โอม วิเคราะห์วงจรไฟฟ้าทางคณิตศาสตร์ในปี 1827 ไฟฟ้าและแม่เหล็ก (และแสง) ถูกเชื่อมโยงอย่างแน่นอนโดยเจมส์ คลาร์ค แม็กซ์เวล โดยเฉพาะในงานของเขา "On Physical Lines of Force" ในปี 1861 และ 1862 ในขณะที่ช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ได้เห็นความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในวิทยาศาสตร์ไฟฟ้า ช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จะเห็นความก้าวหน้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวิศวกรรมไฟฟ้า ผ่านคนอย่าง อเล็กซานเดอร์ แกรฮัม เบลล์, ออโต้ บลาธี, โธมัส เอดิสัน, กาลิเลโอ เฟอร์ราริส, โอลิเวอร์ เฮวิไซด์, อานิอส เจดลิค, วิลเลียม ทอมสัน, บารอน เคลวิน คนที่ 1, ชาร์ลส์ อัลเจอร์นอน พาร์สัน, เวอร์เนอร์ ฟอน ซีเมนส์, โจเซฟ สวอน, เรจินาลด์ เฟสเซนเดน, นิโกลา เทสลา และ จอร์จ เวสติ้งเฮ้าส์, ไฟฟ้าเปลี่ยนจากความอยากรู้ทางวิทยาศาสตร์เป็นเครื่องมือที่จําเป็นสําหรับชีวิตสมัยใหม่. ในปี ค.ศ. 1887 เฮนริช เฮิร์ตซ์ พบว่า ไฟฟ้าที่ได้รับแสงจากแสงอุตรยูวีโอเลท สร้างกระแสไฟฟ้าได้ง่ายขึ้น ในปี ค.ศ. 1905 อัลเบิร์ต อินสไตน์ ได้ตีพิมพ์บทความที่อธิบายข้อมูลการทดลองจากอิทธิพลไฟฟ้าแสง ว่าเป็นผลของพลังงานแสง ที่ถูกนําไปในแพ็คเก็ตที่แยกแยะกัน โดยให้พลังงานกับอิเล็กตรอน การค้นพบนี้นําไปสู่การปฏิวัติควอนตัม อินสไตน์ได้รับรางวัลโนเบลในฟิสิกส์ในปี 1921 สําหรับ "การค้นพบกฎของผลไฟฟ้าแสง" ผลกระทบ photoelectric ยังถูกใช้ใน photocells เช่นที่สามารถพบได้ในแผงแสงอาทิตย์. อุปกรณ์สภาพแข็งครั้งแรกคือ "เครื่องตรวจจับหนวดแมว" ที่ใช้ครั้งแรกในยุค 1900 ในเครื่องรับวิทยุ สายลักษณะเหมือนขนนหอกถูกวางเข้าสัมผัสอย่างเบา ๆ กับคริสตัลแข็ง (เช่นคริสตัลเจอร์มาเนียม) เพื่อตรวจจับสัญญาณวิทยุโดยอิทธิพลการเชื่อมสัมผัส ในองค์ประกอบของภาวะแข็ง กระแสไฟฟ้าถูกจํากัดไว้ในองค์ประกอบและสารประกอบแข็ง ที่ถูกออกแบบโดยเฉพาะเพื่อเปลี่ยนและขยายมัน การไหลของกระแสไฟฟ้าสามารถเข้าใจได้ในสองรูปแบบ: เป็นอิเล็กตรอนที่มีการชาร์จเชิงลบ และเป็นอิเล็กตรอนที่มีการชาร์จเชิงบวกที่เรียกว่ารู ค่าประจุและหลุมเหล่านี้ถูกเข้าใจในแง่ของฟิสิกส์ควอนตัม วัสดุที่ใช้ในการก่อสร้างมักจะเป็นครึ่งตัวนําอย่างคริสตัล เครื่องอิเล็กทรอนิกส์แบบซอลิดสเตท ได้มาเป็นของตัวเองด้วยการปรากฏตัวของเทคโนโลยีทรานซิสเตอร์ ทรานซิสเตอร์ที่ใช้งานครั้งแรก คือ ทรานซิสเตอร์จุดสัมผัสที่ใช้เจอร์มาเนียม ถูกประดิษฐ์โดย จอห์น บาร์ดีน และ วอลเตอร์ ฮาวเซอร์ บราเทน ที่ เบลแล็บส์ ในปี 1947 ต่อมาคือ ทรานซิสเตอร์แยกไบโพลาร์ ในปี 1948
อุปกรณ์สภาพแข็งแรกคือ "เครื่องตรวจจับหนวดแมว" ที่ใช้ครั้งแรกในปี 1900 ในเครื่องรับวิทยุ สายลักษณะเหมือนขนนหอกถูกวางเข้าสัมผัสอย่างเบา ๆ กับคริสตัลแข็ง (เช่นคริสตัลเจอร์มาเนียม) เพื่อตรวจจับสัญญาณวิทยุโดยอิทธิพลการเชื่อมสัมผัส