Ռուբեն Դարիոյի բանաստեղծության վրա ազդեցություն ունեցողների անունները
Context:Ֆրանսիական բանաստեղծությունը որոշիչ ազդեցություն ունեցավ Դարիոյի՝ որպես բանաստեղծի ձեւավորման վրա: Առաջին հերթին, ռոմանտիկները, հատկապես Վիկտոր Հյուգոն: Հետագայում Դարիոն որոշիչ կերպով ազդել է պառնասյանների՝ Թեոֆիլ Գաուտիեի, Կատուլ Մենդեսի եւ Խոսե Մարիա դե Հերեդիայի վրա։ Կուբայի ազգային հերոս Խոսե Մարտին եւս որոշիչ ազդեցություն ունեցավ գրողի եւ բանաստեղծի վրա։ Դարյանական էսթետիկայի վերջնական որոշիչ տարրը նրա հիացմունքն է սիմվոլիստների, հատկապես Պոլ Վերլենի նկատմամբ: Վերահիշելով իր սեփական բանաստեղծական ուղին Cantos de vida y esperanza (1905) բանաստեղծության սկզբնական բանաստեղծության մեջ, Դարիոն ինքն է սինթեզել իր հիմնական ազդեցությունները, երբ հաստատում է, որ նա "ուժեղ է Հյուգոյի հետ եւ երկիմաստ է Վերլեյնի հետ" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo") ։  Prosas Profanas- ի (1896) "Palabras Liminares" բաժնում նա արդեն գրել էր մի պարբերություն, որը բացահայտում է ֆրանսիական մշակույթի կարեւորությունը իր գրական ստեղծագործության զարգացման մեջ.  Սպիտակ մորուքով հին իսպանացին մատնանշում է մի շարք նշանավոր դիմանկարներ. "Նա ասում է, որ սա մեծ Միգել դե Սերվանտես Սավեդրան է, մի ձեռքով հանճարը, սա Լոպե դե Վեգան է, սա Գարսիլասոն է, սա Քինտանան է": Ես նրան խնդրում եմ հանուն ազնվական Գրասիանի, հանուն Թերեզա Ավիլայի, հանուն խիզախ Գոնգորայի եւ ամենաուժեղի՝ Ֆրանցիսկո դե Քեւեդո եւ Վիլեգասի: Այնուհետեւ ես ասում եմ. "Շեքսպիր: Դանտե! Հյուգո... (եւ իմ գլխում՝ Վերլեյն) ։ Այնուհետեւ, հրաժեշտ տալիս. "Հին մարդ, կարեւոր է ասել. "Իմ կինը իմ երկրից է, իմ սիրուհին Փարիզից է":  Los raros- ը գրական ճաշակի վերաբերյալ նկարագրական հատոր է, որը նա հրատարակել է Prosas profanas- ի նույն տարում եւ նվիրված է մի քանի գրողների եւ մտավորականների կարճ ժամանակահատվածում, որոնց նկատմամբ նա խորը հիացմունք է զգացել: Գրքում ներառված են Էդգար Ալան Փոեն, Վիլյերս դե լ'Իսլ Ադամը, Լեոն Բլոյը, Փոլ Վերլեյնը, Լաուտրեամոնտը, Էյջենիո դե Կաստրոն եւ Խոսե Մարտին (վերջինս միակն է, ով հիշատակվում է որպես իսպաներեն գրող): Ֆրանսիական մշակույթի գերակայությունը ավելի քան ակնհայտ է: "Մոդեռնիզմը ոչ այլ ինչ է, քան իսպանական բանաստեղծություն եւ բանաստեղծություն, որոնք անցել են լավ ֆրանսիական բանաստեղծության եւ լավ ֆրանսիական բանաստեղծության մանր սալաքի միջով"։ Թողնելով իր սկզբնական փուլը, մինչեւ Azul..., որտեղ իր բանաստեղծությունը մեծապես պարտական է 19-րդ դարի իսպանական բանաստեղծության մեծ անուններին, ինչպիսիք են Núñez de Arce- ը եւ Campoamor- ը, Դարիոն մեծ երկրպագու էր Բեկերի համար: Իսպանական թեմաները լավ ներկայացված են նրա ստեղծագործություններում, արդեն Prosas profanas- ում եւ, հատկապես, 1899 թվականին Իսպանիա իր երկրորդ ճանապարհորդությունից հետո: Գիտակցելով քաղաքականության եւ արվեստի ժամանակակից իսպանական անկումը (նա կիսում էր այսպես կոչված 98-ի սերնդի հետ), նա հաճախ ոգեշնչվում էր անցյալի կերպարներով եւ տարրերով: Ինչ վերաբերում է այլ լեզուների հեղինակներին, արժե նշել, որ նա խորը հիացմունք է զգացել Միացյալ Նահանգների երեք գրողների նկատմամբ. Ռալֆ Ուոլդո Էմերսոն, Էդգար Ալան Պո եւ Ուոլթ Ուիթմանը: [ մեջբերում անհրաժեշտ է ]
Վիկտոր Հուգո Թեոֆիլ Գաուտիե Կատուլ Մենդես Խոսե Մարիա դե Հերեդիա Ժոզե Մարտի Պոլ Վերլեն Էդգար Ալան Պո Վիլյերս դե լ'Իսլ Ադամ Լեոն Բլոյ Լաուտրիամոնտ Էյջենիո դե Կաստրո Ռալֆ Ուոլդո Էմերսոն Ուոլթ Ուիթմեն