பின்வரும் பகுதியின் அடிப்படையில் முதல் திட நிலை சாதனத்தையும் அதன் பயன்பாட்டையும் விவரிக்கவும்.
Context:மின்சாரம் பற்றிய எந்த அறிவும் இருந்ததற்கு முன்பே, மின்சார மீன்களால் ஏற்படும் அதிர்ச்சிகள் பற்றி மக்கள் அறிந்திருந்தனர். கி.மு. 2750-ல் இருந்து பழங்கால எகிப்திய நூல்கள் இந்த மீன்களை "நைல் நதியின் இடி" என்று குறிப்பிடுகின்றன, மேலும் அவை மற்ற எல்லா மீன்களின் "பாதுகாவலர்கள்" என்று விவரிக்கப்படுகின்றன. மின்சார மீன்கள் மீண்டும் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பண்டைய கிரேக்க, ரோமானிய மற்றும் அரபு இயற்கையியலாளர்கள் மற்றும் மருத்துவர்களால் அறிவிக்கப்பட்டன. பண்டைய எழுத்தாளர்களான பிளினியஸ் தி எல்டர் மற்றும் ஸ்கிரிபோனியஸ் லார்கஸ் ஆகியோர், மின்சார கேட்ஃபிஷ் மற்றும் மின் கதிர்களால் வழங்கப்படும் மின்சார அதிர்ச்சிகளின் மயக்க விளைவை சான்றளித்தனர், மேலும் இதுபோன்ற அதிர்ச்சிகள் கடத்தும் பொருள்களுடன் பயணிக்க முடியும் என்பதை அறிந்திருந்தனர். மின்சார மீன்களைத் தொட்டுப் பார்க்கும் நோயாளிகளுக்கு, சக்திவாய்ந்த அதிர்வு அவர்களைக் குணப்படுத்தும் என்ற நம்பிக்கையில், தலைவலி அல்லது கீல்வாதம் போன்ற நோய்கள் இருந்தன. மத்திய தரைக்கடல் பகுதியில் உள்ள பண்டைய கலாச்சாரங்கள், சில பொருட்களை, ஆம்பர் தண்டுகள் போன்றவற்றை, பூனை உரோமத்துடன் தேய்த்து, இறகுகள் போன்ற இலகுவான பொருட்களை ஈர்க்க முடியும் என்பதை அறிந்திருந்தன. மைலேட்ஸின் தாலெஸ் கி.மு. 600 ஆம் ஆண்டில் நிலையான மின்சாரம் குறித்த தொடர்ச்சியான அவதானிப்புகளை மேற்கொண்டார், அதில் இருந்து அவர் மோதல் அம்பர் காந்தத்தை உருவாக்கியது என்று நம்பினார், இது காந்தத்தன்மை போன்ற தாதுக்களுக்கு மாறாக, எந்தவிதமான தேய்மானமும் தேவையில்லை. இந்த ஈர்ப்பு ஒரு காந்த விளைவின் காரணமாக இருந்தது என்று தாலஸ் நம்புவதில் தவறாக இருந்தார், ஆனால் பின்னர் அறிவியல் காந்தவியல் மற்றும் மின்சாரம் இடையே ஒரு இணைப்பை நிரூபிக்கும். ஒரு சர்ச்சைக்குரிய கோட்பாட்டின் படி, 1936 ஆம் ஆண்டில் பாக்தாத் பேட்டரியின் கண்டுபிடிப்பின் அடிப்படையில், பாக்தாத் பேட்டரி பற்றிய அறிவைக் கொண்டிருக்கலாம், இது ஒரு கால்வானிக் கலத்தை ஒத்திருக்கிறது, இருப்பினும் இந்த கலைப்பொருள் இயற்கையில் மின்சாரமாக இருந்ததா என்பது நிச்சயமற்றது. 1600 ஆம் ஆண்டு வரை, ஆங்கில விஞ்ஞானி வில்லியம் கில்பர்ட் De Magnete என்ற புத்தகத்தை எழுதியபோது, மின்சாரம் மற்றும் காந்தவியல் பற்றிய ஒரு கவனமான ஆய்வை மேற்கொண்டபோது, அம்பரைத் தேய்த்து உற்பத்தி செய்யப்படும் நிலையான மின்சாரத்திலிருந்து லேட்ஸ்டோன் விளைவை வேறுபடுத்தி, மின்சாரம் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக ஒரு அறிவார்ந்த ஆர்வத்தை விட அதிகமாக இருக்காது. அவர் புதிய லத்தீன் வார்த்தையான எலக்ட்ரிகஸ் ("அம்பர்" அல்லது "அம்பர் போன்றது", எலெக்ட்ரான், "அம்பர்" க்கான கிரேக்க வார்த்தை) சிறிய பொருட்களை கசக்கிய பிறகு ஈர்க்கும் பண்புகளைக் குறிக்க உருவாக்கினார். 1646 ஆம் ஆண்டில் தாமஸ் பிரவுனின் Pseudodoxia Epidemica என்ற புத்தகத்தில் முதன்முதலில் அச்சிடப்பட்ட "மின்சாரம்" மற்றும் "மின்சாரம்" என்ற ஆங்கில வார்த்தைகள் இந்த சங்கத்திலிருந்து தோன்றின. 17 மற்றும் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஓட்டோ வான் குரேரிக், ராபர்ட் போயில், ஸ்டீபன் கிரே மற்றும் சி. எஃப். டு ஃபே ஆகியோரால் மேலும் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின் மின்சாரத்தில் விரிவான ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டார், தனது பணிக்காக தனது உடைமைகளை விற்றார். 1752 ஜூன் மாதத்தில் அவர் ஒரு உலோக விசையை ஈரப்படுத்தப்பட்ட பட்டாம்பூச்சி கம்பியின் அடிப்பகுதியில் இணைத்து, புயல் அச்சுறுத்தப்பட்ட வானத்தில் பட்டாம்பூச்சியை பறக்கவிட்டதாக புகழ் பெற்றார். மின்னல் இயல்பில் மின்சாரமானது என்பதைக் காட்ட, அந்த விசைப்பலகையிலிருந்து அவரது கையின் பின்புறம் பாய்ந்த தொடர்ச்சியான தீப்பொறிகள் காட்டின. லெய்டன் குப்பையின் முரண்பாடான நடத்தையை அவர் விளக்கினார், இது நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை சார்ஜ்களைக் கொண்ட மின்சாரத்தின் அடிப்படையில் பெரிய அளவிலான மின்சார கட்டணத்தை சேமிக்கும் சாதனமாகும் 1775 ஆம் ஆண்டில், ஹியூ வில்லியம்சன் மின்சார ஈல் வழங்கிய அதிர்ச்சிகள் குறித்து ராயல் சொசைட்டிக்கு தொடர்ச்சியான பரிசோதனைகளைப் பற்றி அறிக்கை செய்தார்; அதே ஆண்டில் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் மற்றும் உடற்கூறியல் நிபுணர் ஜான் ஹண்டர் மீனின் மின்சார உறுப்புகளின் கட்டமைப்பை விவரித்தார். 1791 ஆம் ஆண்டில், லுய்கி கால்வானி தனது உயிரி-மின்காந்தவியல் கண்டுபிடிப்பை வெளியிட்டார், இது மின்சாரம் நரம்புகள் தசைகளுக்கு சமிக்ஞைகளை அனுப்பும் ஊடகம் என்பதை நிரூபித்தது. 1800 ஆம் ஆண்டில் அலெஸ்ஸாண்ட்ரோ வோல்டாவின் பேட்டரி, அல்லது வோல்டாய்க் அடுக்கு, மாறி மாறி செங்க் மற்றும் தாமிர அடுக்குகளால் ஆனது, விஞ்ஞானிகளுக்கு முன்னர் பயன்படுத்தப்பட்ட மின்சார இயந்திரங்களை விட நம்பகமான மின்சார ஆற்றல் மூலத்தை வழங்கியது. மின்சார மற்றும் காந்த நிகழ்வுகளின் ஒற்றுமை எனப்படும் மின்காந்தத்தை அங்கீகரிப்பது 1819<unk>1820 இல் ஹான்ஸ் கிறிஸ்டியன் ஓர்ஸ்டெட் மற்றும் ஆண்ட்ரே-மேரி ஆம்பேர் ஆகியோரால் செய்யப்பட்டது. 1821 ஆம் ஆண்டில் மைக்கேல் ஃபாரடே மின்சார மோட்டாரை கண்டுபிடித்தார், 1827 ஆம் ஆண்டில் ஜார்ஜ் ஓம் மின்சார சுற்றுகளை கணித ரீதியாக பகுப்பாய்வு செய்தார். மின்சாரம் மற்றும் காந்தவியல் (மற்றும் ஒளி) ஆகியவை ஜேம்ஸ் கிளெர்க் மேக்ஸ்வெல் என்பவரால், குறிப்பாக 1861 மற்றும் 1862 ஆம் ஆண்டுகளில் "ஆன் பீசிக் லைன்ஸ் ஆஃப் ஃபோர்ஸ்" என்ற நூலில் இணைக்கப்பட்டன. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மின்சார அறிவியலில் விரைவான முன்னேற்றம் காணப்பட்டாலும், 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மின் பொறியியலில் மிகப்பெரிய முன்னேற்றம் காணப்பட்டது. அலெக்சாண்டர் கிரஹாம் பெல், ஓட்டோ பிளாத்தி, தாமஸ் எடிசன், கலிலியோ பெரரிஸ், ஆலிவர் ஹெவிசைட், அன்யோஸ் ஜெட்லிக், வில்லியம் தாம்சன், 1 வது பரோன் கெல்வின், சார்லஸ் ஆல்ஜர்னன் பார்சன்ஸ், வெர்னர் வான் சீமென்ஸ், ஜோசப் ஸ்வான், ரெஜினால்ட் ஃபெசென்டன், நிக்கோலா டெஸ்லா மற்றும் ஜார்ஜ் வெஸ்டிங்ஹவுஸ் போன்றவர்களின் மூலம், மின்சாரம் ஒரு அறிவியல் ஆர்வத்திலிருந்து நவீன வாழ்க்கைக்கு ஒரு அத்தியாவசிய கருவியாக மாறியது. 1887-ல் ஹெய்ன்ரிச் ஹெர்ட்ஸ், புற ஊதா ஒளியால் பிரகாசிக்கும் எலக்ட்ரோடுகள் மின்சார தீப்பொறிகளை எளிதாக உருவாக்குகின்றன என்பதைக் கண்டறிந்தார். 1905 ஆம் ஆண்டில், ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் ஒரு ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டார், அதில் ஒளி மின் விளைவின் சோதனைத் தரவுகளை ஒளி ஆற்றல் தனித்தனி குவாண்டிக் தொகுப்புகளில் எடுத்துச் செல்லப்படுவதன் விளைவாக விளக்கினார், இது எலக்ட்ரான்களுக்கு ஆற்றலை அளிக்கிறது. இந்த கண்டுபிடிப்பு குவாண்டம் புரட்சியை ஏற்படுத்தியது. ஐன்ஸ்டீனுக்கு 1921 ஆம் ஆண்டில் இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. "ஒளி மின் விளைவு சட்டத்தை கண்டுபிடித்ததற்காக" அவருக்கு இந்த விருது வழங்கப்பட்டது. சூரிய மின்கலங்களில் காணப்படும் ஒளிமின்கலங்களிலும் ஒளிமின்கல விளைவு பயன்படுத்தப்படுகிறது. முதல் திட-நிலை சாதனம் 1900 களில் ரேடியோ ரிசீவர்ஸில் முதன்முதலில் பயன்படுத்தப்பட்ட "பூனை மீசை கண்டறிதல்" ஆகும். ஒரு ரேடியோ சமிக்ஞையை கண்டறிய ஒரு முள்ளங்கை போன்ற கம்பி ஒரு திடமான படிகத்துடன் (ஜெர்மனியம் படிகத்தைப் போன்றது) லேசாகத் தொடர்பு கொள்ளப்படுகிறது. ஒரு திட நிலை கூறுகளில், மின்னோட்டம் திட உறுப்புகள் மற்றும் கலவைகளுக்கு மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது, இது குறிப்பாக அதை மாற்றவும் பெருக்கவும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. தற்போதைய ஓட்டத்தை இரண்டு வடிவங்களில் புரிந்து கொள்ளலாம்: எதிர்மறையான மின்னணுக்கள், மற்றும் துளைகள் எனப்படும் நேர்மறையான மின்னணு குறைபாடுகள். குவாண்டம் இயற்பியலின் அடிப்படையில் இந்த சுமைகள் மற்றும் துளைகள் புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன. கட்டுமானப் பொருள் பெரும்பாலும் ஒரு படிக அரைக்கடத்தி ஆகும். டிரான்சிஸ்டர் தொழில்நுட்பத்தின் தோற்றத்துடன் திட நிலை மின்னணுவியல் அதன் சொந்தமாக வந்தது. முதல் வேலை செய்யும் டிரான்சிஸ்டர், ஜெர்மானியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட புள்ளி-தொடர்பு டிரான்சிஸ்டர், 1947 இல் பெல் ஆய்வகங்களில் ஜான் பார்டீன் மற்றும் வால்டர் ஹவுசர் பிராட்டெயின் ஆகியோரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது, அதைத் தொடர்ந்து 1948 இல் இருமுனை இணைப்பு டிரான்சிஸ்டர்.
முதல் திட-நிலை சாதனம் 1900 களில் ரேடியோ ரிசீவர்ஸில் முதன்முதலில் பயன்படுத்தப்பட்ட "பூனை மீசை கண்டறிதல்" ஆகும். ஒரு ரேடியோ சமிக்ஞையை கண்டறிய ஒரு முள்ளங்கை போன்ற கம்பி ஒரு திடமான படிகத்துடன் (ஜெர்மனியம் படிகத்தைப் போன்றது) லேசாகத் தொடர்பு கொள்ளப்படுகிறது.