Is schoonheid objectief of subjectief?
De meningen over deze vraag verschillen van persoon tot persoon. Statistisch gezien is een voorkeurspatroon gemakkelijk zichtbaar op wat mensen mooi zouden noemen. Een duidelijk voorbeeld van dit verschijnsel is een schoonheidsnorm voor vrouwen en mannen. De maatschappij schijnt het erover eens te zijn welke kenmerken, zowel lichamelijk als innerlijk, een persoon mooi kunnen maken. De schoonheidsnorm wordt ook buiten de mens geprojecteerd, op dierrassen, bijvoorbeeld in kattenbeurzen. Er lijkt een verband te bestaan tussen schoonheid en hoe nauw het op volmaaktheid lijkt. Zo wordt een roos met veel blaadjes en zonder scheuren of krassen over het algemeen mooier beschouwd dan een roos met minder, zichtbaar vernielde blaadjes. De kwestie van volmaaktheid brengt echter ook een probleem met zich mee, aangezien het moeilijk en misschien zelfs onmogelijk is om volmaaktheid te definiëren. Schoonheid betekent niet noodzakelijkerwijs volmaaktheid. Bijvoorbeeld, grote ogen worden statistisch gezien als aantrekkelijker beschouwd, maar in termen van hun biologische doel hebben ze geen superioriteit ten opzichte van kleine ogen. Zowel schoonheid als volmaaktheid hangen dus af van het perspectief of het doel waarmee u een voorwerp waarneemt.  Bovendien moeten de duidelijke schommelingen door de eeuwen heen en de culturen heen in wat als mooi wordt beschouwd, ook in aanmerking worden genomen. Modetrends en kunststijlen veranderen bijvoorbeeld voortdurend. Bovendien suggereert de diversiteit van meningen dat er niets is dat door iedereen als mooi wordt beschouwd, dus zelfs als de meerderheid een bepaald object of ding als mooi beschouwt, blijft de schoonheid ervan subjectief omdat het gebaseerd blijft op een steeds veranderende voorkeur in plaats van op objectieve waarheid.