Na podstawie poniższego fragmentu opisać pierwsze urządzenie w stanie stałym i jego zastosowanie.
Context:Na długo przed istnieniem jakichkolwiek informacji o elektryczności, ludzie byli świadomi wstrząsów elektrycznych ryb. Starożytne teksty egipskie datowane na 2750 r. p.n.e. określały te ryby jako "Gromotnika Nilu" i opisywały je jako "obrońców" wszystkich innych ryb. Elektryczne ryby zostały ponownie zgłoszone tysiące lat później przez starożytnych greckich, rzymskich i arabskich naturalistów i lekarzy. Niektórzy starożytni pisarze, tacy jak Pliniusz Starszy i Scribonius Largus, potwierdzili, że wstrząsy elektryczne wywołane przez koty elektryczne i promienie elektryczne mają działanie znieczulające i wiedzieli, że takie wstrząsy mogą przenikać się wzdłuż przewodzących obiektów. Pacjenci z chorobami, takimi jak dny moczanowe czy bóle głowy, mieli dotykać elektrycznych ryb w nadziei, że mocny wstrząs ich wyleczy. Starożytne kultury wokół Morza Śródziemnego wiedziały, że niektóre przedmioty, takie jak pręty z bursztynu, można wcierać w kocie futro, aby przyciągnąć lekkie przedmioty, takie jak pióra. Tales z Miletu dokonał serii obserwacji elektryczności statycznej około 600 roku p.n.e., z których uważał, że tarcie sprawia, że bursztyn jest magnetyczny, w przeciwieństwie do minerałów takich jak magnetyt, które nie wymagają tarcia. Tales mylił się, wierząc, że przyciąganie jest spowodowane efektem magnetycznym, ale później nauka udowodniła związek między magnetyzmem a elektrycznością. Według kontrowersyjnej teorii, Partowie mogli mieć wiedzę o galwanizacji, na podstawie odkrycia baterii bagdadzkiej z 1936 roku, która przypomina komórkę galwaniczną, choć nie jest pewne, czy artefakt był elektryczny w naturze. Elektryczność przez tysiąclecia pozostawała jedynie ciekawostką intelektualną, aż do roku 1600, kiedy to angielski naukowiec William Gilbert napisał De Magnete, w którym dokonał starannego badania elektryczności i magnetyzmu, odróżniając efekt lodestone od elektryczności statycznej wytwarzanej przez tarcie bursztynu. Wymyślił nowe łacińskie słowo electricus ("bursztynowy" lub "podobny do bursztynu", elektron, greckie słowo oznaczające "bursztyn") w odniesieniu do właściwości przyciągania małych obiektów po wciśnięciu. To połączenie dało początek angielskim słowom "electric" i "electricity", które po raz pierwszy pojawiły się w druku w Pseudodoxia Epidemica Thomasa Browne'a z 1646 roku. Dalsze prace zostały przeprowadzone w XVII i na początku XVIII wieku przez Otto von Guericke, Roberta Boyle'a, Stephena Graya i C. F. du Fay. Później, w XVIII wieku, Benjamin Franklin prowadził rozległe badania nad elektrycznością, sprzedając swoje posiadłości, aby sfinansować swoją pracę. W czerwcu 1752 r. podobno przymocował metalowy klucz do podłoża zwilżonej sznurka latawca i poleciał z latawcem na niebie zagrożonym burzą. Kolejne iskry, które wyskoczyły z klucza na jego dłoń, pokazały, że błyskawica rzeczywiście ma charakter elektryczny. Wyjaśnił również pozornie paradoksalne zachowanie słoika Leydena jako urządzenia do przechowywania dużych ilości ładunku elektrycznego w kategoriach energii elektrycznej składającej się zarówno z ładunków dodatnich, jak i ujemnych. W 1775 roku Hugh Williamson przedstawił Royal Society serię eksperymentów dotyczących wstrząsów wywołanych przez węgorz elektryczny; w tym samym roku chirurg i anatom John Hunter opisał strukturę elektrycznych narządów ryb. W 1791 roku Luigi Galvani opublikował swoje odkrycie bioelektromagnetyki, pokazując, że elektryczność jest środkiem, za pomocą którego neurony przekazują sygnały do mięśni. W roku 1800 Alessandro Volta wymyślił baterię, czyli zestaw woltaiczny, zbudowany z naprzemiennych warstw cynku i miedzi, dzięki czemu naukowcy uzyskali bardziej niezawodne źródło energii elektrycznej niż urządzenia elektrostatyczne stosowane wcześniej. Rozpoznanie elektromagnetyzmu, jedności zjawisk elektrycznych i magnetycznych, zawdzięczamy Hans Christian Ørsted i André-Marie Ampère w latach 1819-1820. W 1821 roku Michael Faraday wynalazł silnik elektryczny, a w 1827 roku Georg Ohm dokonał matematycznej analizy obwodu elektrycznego. Elektryczność i magnetyzm (i światło) zostały ostatecznie połączone przez Jamesa Clerka Maxwella, w szczególności w jego "O fizycznych liniach siły" w 1861 i 1862 roku. Podczas gdy na początku XIX wieku nastąpił szybki postęp w dziedzinie elektryki, pod koniec XIX wieku nastąpił największy postęp w dziedzinie inżynierii elektrycznej. Poprzez takich ludzi jak Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, 1st Baron Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla i George Westinghouse, elektryczność przekształciła się z naukowej ciekawości w niezbędne narzędzie do współczesnego życia. W 1887 roku Heinrich Hertz odkrył, że elektrody oświetlone światłem ultrafioletowym łatwiej wytwarzają iskry elektryczne. W 1905 roku Albert Einstein opublikował artykuł, w którym wyjaśniał dane eksperymentalne z efektu fotoelektrycznego jako wynik przenoszenia energii światła w dyskretnych, kwantowych paketach, pobudzających elektrony. To odkrycie doprowadziło do rewolucji kwantowej. Einstein otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 1921 roku za "odkrycie prawa efektu fotoelektrycznego". Efekt fotoelektryczny jest również wykorzystywany w komórkach fotoelektrycznych, takich jak te znajdujące się w panelach słonecznych. Pierwszym solid-state urządzeniem był "detektor kociej wąsy" po raz pierwszy używany w 1900 roku w odbiornikach radiowych. Drut w kształcie wąsek umieszcza się lekko w kontakcie z kryształem stałym (np. kryształem z germanium), aby wykryć sygnał radiowy poprzez efekt styku. W składniku w stanie stałym prąd jest ograniczony do stałych elementów i związków zaprojektowanych specjalnie do przełączania i wzmacniania prądu. Przepływ prądu można rozumieć w dwóch formach: jako ujemnie naładowane elektrony i jako pozytywnie naładowane niedobory elektronów zwane dziurami. Te ładunki i dziury są rozumiane w kategoriach fizyki kwantowej. Materiał budowlany jest najczęściej półprzewodnikiem krystalicznym. Elektronika w stanie stałym stała się popularna wraz z pojawieniem się technologii tranzystorów. Pierwszy działający tranzystor, tranzystor punktowy oparty na germanium, został wynaleziony przez Johna Bardeena i Waltera Housera Brattaina w Bell Labs w 1947 roku, a następnie tranzystor dwubiegunowy w 1948 roku.
Pierwszym solid-state urządzeniem był "detektor kociej wąsy" po raz pierwszy używany w 1900 roku w odbiornikach radiowych. Drut w kształcie wąsek umieszcza się lekko w kontakcie z kryształem stałym (np. kryształem z germanium), aby wykryć sygnał radiowy poprzez efekt styku.