Ба падару модарам мактуб нависед, ки чаро онҳо бояд ба ман як ташна харидорӣ кунанд
Падару модари азиз,  Тавре ки шумо медонед, ман муддати тӯлонӣ мехостам, ки як ташначаи хонагӣ дошта бошам. Ман дар ин бора бисёр фикр кардам ва дар бораи он, ки ин чӣ маъно дорад, таҳқиқоти зиёд гузаронидам. Ман медонам, ки доштани ҳайвони хонагӣ як ӯҳдадории бузург аст, бинобар ин ман ба шумо менависам, то фаҳмонам, ки чаро ман фикр мекунам, ки шумо бояд ба ман як ташна харидорӣ кунед ва чаро ташна интихоби аҷиби ҳайвони хонагӣ аст.  Нигоҳубини як ташначаи хонагӣ ба ман ҳисси масъулияти қавӣ мебахшад. Ман медонам, ки бояд ба ташнаам ғизои хуб диҳам, дар ҳарорати мувофиқ нигоҳ дорам, ба вай имконият диҳам, ки дар зери чароғи гарм ё дар офтоб, агар гарм бошад, ғусса кунад. Ман хеле омодаам, ки барои нигоҳубини ташначаи худ вақт ва ҷидду ҷаҳди зарурӣ сарф кунам. Дар бораи ин ташна танҳо ман масъулият дорам ва ман ба қадри кофӣ ба камол расидаам, ки ба нигоҳубин ва хушбахтии он машғул шавам.  Тавре ки шумо медонед, ман аз ташвиш азият мекашам ва баъзан мактаб маро ба ташвиш меорад. Таҳқиқоти сершумор нишон доданд, ки ҳайвоноти хонагӣ ташвиш ва стрессро дар одамон коҳиш медиҳанд. Ман мутмаин ҳастам, ки доштани як ташна ба ман аз ташвишҳоям диққати худро дур мекунад ва ба ман лаззати бузург меорад. Бар хилофи ақидаи маъмул, харгӯшҳои сурх дӯст медоранд, ки ба қабурғаи онҳо ламс карда шавад ва ба гардани онҳо газидан шавад ва ман фикр мекунам, ки барои ман хеле оромкунанда хоҳад буд, ки ҳангоми аз мактаб ба хона баргаштан харгӯшро газидан.  Қурбоққаҳо хеле худкомаанд. Агар ба онҳо ҷои гарм барои гарм шудан, дастрасӣ ба оби тоза ва ғизои сершумори тару тоза, ба монанди dandelions, каду, салат ва дигар сабзавоти баргдор дода шавад, онҳо хеле хушбахт ҳастанд, ки ба дастгоҳҳои худ гузошта шаванд. Азбаски мо дар Британияи Кабир зиндагӣ мекунем, ки дар он ҳарорат метавонад сард бошад, мо бояд як мизи ташна бо зербанди хуб, лампаи офтобӣ ва баъзе пӯстҳоеро, ки ташна метавонад худро пинҳон кунад, харем. Мо барои ин дар ошхонаи худ ҷойҳои зиёде дорем. Вақте ки ҳаво гарм аст, ташна метавонад ба боғи мо ворид шавад. Як мизи торта ва чароғе, ки тақрибан 200 фунт меарзад, вале ин танҳо хароҷоти аввалия аст. Баъд аз он нигоҳ доштани ташна хеле арзон мешавад. Дар асл, шумо метавонед бепул хӯроки онҳоро бо роҳи хӯрокхӯрӣ ҷамъоварӣ кунед, ки ман бо хурсандӣ ин корро мекунам, вақте ки мо ба сайругашти оилаҳо меравем.  Бар хилофи ақидаи маъмул, ташнаҳо метавонанд хеле дӯстона бошанд. Тавре ки ман дар боло зикр кардам, онҳо дӯст медоранд, ки онҳоро латтукӯб кунанд, аммо оё шумо медонед, ки онҳо соҳибони худро мешиносанд ва баъзеҳо ҳатто ба номи онҳо ҷавоб медиҳанд? Дар асл, як тадқиқот нишон дод, ки харгӯшҳо соҳибони қаблии худро, ки солҳо надидаанд, мешиносанд, аз ин рӯ онҳо ҳам дӯстона ва ҳам хеле оқил мебошанд. Шояд шумо аз зимистонгузаронии ташбеҳ хавотир бошед, аммо ман дар ин бора бисёр тадқиқотҳо гузаронидам ва акнун дақиқан медонам, ки чӣ кор кунам. Агар мо як ташна харида гирем, он бояд аз охири моҳи сентябр то се моҳ дар хоби зимистона бошад. Ба мо лозим меояд, ки дар як қуттии хуби изолятсионӣ дар зимистон хоб кунем. Ҳарорат набояд аз 5 дараҷа боло ё паст шавад ва гаражи мо барои он ҷои комил хоҳад буд. Мо дар он ҷо ҳароратсанҷ дорем, то ман тавонам сатҳи гармиро назорат кунам.  Ниҳоят, ман ба хароҷоти харидани як харгӯш нигаристам. Ман тавсия медиҳам, ки мо як ташначаи дусола бихарем, зеро онҳо камтар нигоҳубинро талаб мекунанд. Мо метавонем як ташначаи пешазинтихобшударо, ки микрочипи он гузошта шудааст, ба маблағи 100 фунт харид кунем. Ва вақте ки мо ба истироҳат меравем, ман меҳмонхонаи "Тортуз"-ро ёфтам, ки онро ветеринар идора мекунад ва барои 10 рӯзи истиқомат танҳо 60 фунт меарзад.  Ман фикр мекунам, ки шумо розӣ мешавед, ки ман дар бораи нигоҳубини ташна хеле таҳқиқоти амиқ гузаронидаам ва умедворам, ки шумо розӣ мешавед, ки ман ҳоло барои нигоҳубини ҳайвони хонагӣ ба қадри кофӣ ба камол расидаам. Ман боварии комил дорам, ки як ташначаи хонагӣ ба ман ҳисси масъулиятшиносии қавӣ мебахшад ва ба рӯҳияи ман таъсири мусбат ва оромкунанда мерасонад. Дар ҳақиқат, ман фикр мекунам, ки тамоми оила аз доштани як ташна хушҳол хоҳад шуд. Онҳо ҳайвоноти дӯстона, меҳрубонона, шавқовар ва оқил мебошанд ва ҳамаи мо аз доштани онҳо манфиат мегирем.  Ман аз шумо миннатдорам, ки дархости маро пурра баррасӣ кунед.  Бисёр муҳаббат,  Вилф Х