Kva er viktigare, natur eller oppfostring?
Argumentet natur mot oppfostring har eksistert så lenge menneske har vore i stand til å tenkja komplekst. Debatten om naturen (den innebygde naturen, holdninga eller tilbøyeligheten), eller oppveksten (omsorg, læringa eller kondisjonering) til eit barn er meir ansvarleg for kven eller kva dei blir i det vaksne livet.  I stor grad vert det vurdert at menneske er eit produkt av kontekst (Nurture). Omstenda vi er oppdratt i har stor innverknad på kven vi blir seinare i livet. Men det er ikkje nødvendigvis så svart/vit. Det er fleire døme på borna som vart fødd i svært vanskelege miljø, og som endrar seg til å vere ledige og funksjonshemma i samfunnet.  Som eit resultat av dette, er det rimeleg å gå ut frå at naturen er ein sterk faktor, uavhengig av oppveksten (miljøet) ein er oppdratt i. Det finst ikkje nokon garanti for at nokon som veks opp i ein misbrukande heim, sjølv vil misbruka andre. Er ikkje naturen viktigare?  Det vanskelege med debatten er at ingen person er lik den andre. Det er vanskeleg å gjennomføre eksperiment for å fastslå effektiviteten av Nature vs Nurture. Ikkje berre frå eit synspunkt om menneskelege rettar, men også frå eit synspunkt om forandring. Det er altfor mange variabla for å kontrollere menneskenaturen, og ein eventuell kontroll over dei vil føre til ujevnskap.  Når ein tenkjer på dette spørsmålet, er det viktig å forstå at utviklingspsykologien enno er i eit tidleg stadium, og å forstå at både natur og oppdraging er naudsynlege faktorer i den menneskelege utviklinga.