මොකක්ද වඩා වැදගත්, ස්වභාවධර්මයද හැදියාවද?
ස්වභාව ධර්මයට එරෙහිව පෝෂණය කිරීමේ තර්කය මිනිසුන්ට සංකීර්ණ චින්තනය සලකා බැලීමට හැකි වූ තාක් කල් පැවතුනි. ළදරුවෙකුගේ ස්වභාවය (අභ් යන්තර ස්වභාවය, ආකල්පය හෝ විභවතාව) හෝ පෝෂණය (රැකවරණය, ඉගැන්වීම් හෝ කොන්දේසි) වැඩිහිටි ජීවිතයේ ඔවුන් කවුරුන් හෝ කවුරුන් බවට පත්වීමට වඩා වගකිව යුතුද යන්න පිළිබඳ විවාදය.  බොහෝ විට මිනිසා යනු සන්දර්භයේ නිෂ්පාදනයක් ලෙස සලකනු ලැබේ. [23වන පිටුවේ පින්තූරය] ඒත්, ඒක කළු සහ සුදු වෙන්න ඕන නෑ. අතිශය දුෂ්කර තත්වයන් යටතේ උපත ලැබූ දරුවන්ගේ උදාහරණ ගණන් කළ නොහැකි තරම්ය, ඔවුන් සමාජයේ ඉහළ දායකත්වයක් දක්වන සාමාජිකයන් බවට වර්ධනය වී ඇත.  එහි ප් රතිඵලයක් වශයෙන්, පුද්ගලයෙකු හැදී වැඩුණු පරිසරය නොසලකා ස්වභාව ධර්මය ප් රබල සාධකයක් යැයි උපකල්පනය කිරීම සාධාරණ වනු ඇත. [23වන පිටුවේ පින්තූරය] ඉතින් ස්වභාවධර්මය වඩා වැදගත්ද?  විවාදයේ ඇති දුෂ්කරතාවය නම් කිසිම පුද්ගලයෙක් තවත් පුද්ගලයෙකුට සමාන නොවීමයි. ස්වභාවධර්මයට එරෙහිව පෝෂණය කිරීමේ කාර්යක්ෂමතාව තහවුරු කිරීම සඳහා අත්හදා බැලීම් සිදු කිරීම දුෂ්කර ය. මානව හිමිකම් පැත්තෙන් විතරක් නෙවෙයි, ඊට අමතරව විචල් ය දෘෂ්ටි කෝණයකින්. ඇත්තෙන්ම මිනිස් ස්වභාවය සම්බන්ධයෙන් පාලනය කළ යුතු විචල් යයන් ඕනෑවටත් වඩා ඇත, පෝෂණ මූලද් රව් යයට පාලනය පැනවීම අසමතුලිත වනු ඇත.  මෙම ප් රශ්නය සලකා බලන විට, සංවර්ධන මනෝ විද් යාව තවමත් එහි මුල් අවධියේ පවතින බව හඳුනා ගැනීම වැදගත් වන අතර, ස්වභාව ධර්මය සහ පෝෂණය යන දෙකම මිනිස් සංවර්ධනයේ අත් යවශ් ය සාධක බව තේරුම් ගැනීම වැදගත් වේ.