Дар як сархати кӯтоҳ нависед, ки чаро шумо набояд ҳам гурба ва ҳам паррандаи хонагӣ дошта бошед.
Доштани ҳам паррандаи хонагӣ ва ҳам гурбаи хонагӣ идеяи хуб нест, зеро гурбаҳо кӯшиш мекунанд, ки паррандагонро шикор кунанд, ки табиатан қурбонии гурбаҳо мебошанд. Ин ҷисми шикорӣ комилан муқаррарӣ аст, ва ба гурба одилона нест, ки онро барои ҳамла накардан ба паррандагон тарбия кунад, зеро ин ба табиати он вобаста аст. Бо вуҷуди ин, иҷозат додан ба гурба барои шикори паррандаи хонагии шумо низ ғайриинсонӣ аст, зеро он барои парранда хеле стресс хоҳад буд ва метавонад боиси осеб дидани парранда гардад. Паррандаҳои калонтар низ идеяи хуб нестанд, зеро парранда метавонад ба гурба осеб расонад, агар гурба кӯшиш кунад, ки ба он ҳамла кунад. Дар маҷмӯъ, якҷоя доштани гурбаҳо ва паррандаҳо хуб нест, зеро онҳо бо ҳам ҳамзистии хуб надоранд ва соҳибони ҳайвонот бояд танҳо як намуди ҳайвонотро интихоб кунанд.