3 அல்லது அதற்கும் குறைவான புல்லட் புள்ளிகளில் அளவீட்டு தளர்த்தலை விவரிக்கவும்.
Context:அளவு ரீதியான தளர்வு (QE) என்பது ஒரு நாணயக் கொள்கை நடவடிக்கையாகும், இதில் ஒரு மத்திய வங்கி பொருளாதார நடவடிக்கைகளைத் தூண்டுவதற்காக முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட அளவு அரசாங்கப் பத்திரங்கள் அல்லது பிற நிதிச் சொத்துக்களை வாங்குகிறது. 2007-2008 நிதி நெருக்கடிக்குப் பிறகு பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட பணவியல் கொள்கையின் ஒரு புதிய வடிவமாகும். பணவீக்கம் மிகக் குறைவாக அல்லது எதிர்மறையாக இருக்கும்போது, வழக்கமான பணவியல் கொள்கையை பயனற்றதாக மாற்றுவதன் மூலம் பொருளாதார மந்தநிலையைத் தணிக்க இது நோக்கம் கொண்டது. அளவுக் கட்டுப்பாடு (QT) இதற்கு நேர்மாறாக செயல்படுகிறது, அங்கு பணவியல் கொள்கை காரணங்களுக்காக, ஒரு மத்திய வங்கி தனது அரசாங்க பத்திரங்கள் அல்லது பிற நிதி சொத்துக்களின் சில பகுதிகளை விற்பனை செய்கிறது.  நாணயக் கொள்கையை நடைமுறைப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் வழக்கமான திறந்த சந்தை நடவடிக்கைகளைப் போலவே, ஒரு மத்திய வங்கி வர்த்தக வங்கிகள் மற்றும் பிற நிதி நிறுவனங்களிடமிருந்து நிதிச் சொத்துக்களை வாங்குவதன் மூலம் அளவிடப்பட்ட தளர்த்தலைச் செயல்படுத்துகிறது, இதனால் அந்த நிதிச் சொத்துக்களின் விலைகள் உயர்ந்து அவற்றின் வருமானம் குறைகிறது, அதே நேரத்தில் பண விநியோகத்தை அதிகரிக்கிறது. இருப்பினும், வழக்கமான கொள்கைக்கு மாறாக, அளவு ரீதியான தளர்வு பொதுவாக முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்ட காலப்பகுதியில், முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்ட அளவுகளில் அதிக ஆபத்து அல்லது நீண்ட கால சொத்துக்களை (குறுகிய கால அரசாங்க பத்திரங்களை விட) வாங்குவதை உள்ளடக்கியது.  மத்திய வங்கிகள் பொதுவாக தங்கள் பெயரளவிலான வட்டி விகித இலக்கு பூஜ்ஜியத்தை நெருங்கும் போது அல்லது அடையும் போது அளவு ரீதியான தளர்வுகளை மேற்கொள்கின்றன. மிகக் குறைந்த வட்டி விகிதங்கள் பணப்புழக்கக் கண்ணியைத் தூண்டுகின்றன, மற்ற நிதிச் சொத்துக்களின் குறைந்த வருவாயைக் கருத்தில் கொண்டு மக்கள் பணத்தை அல்லது மிகவும் பணப்புழக்க சொத்துக்களை வைத்திருக்க விரும்புகிறார்கள். இது வட்டி விகிதங்கள் பூஜ்ஜியத்திற்கு கீழே செல்வதை கடினமாக்குகிறது; பண அதிகாரிகள் பின்னர் வட்டி விகிதத்தை மேலும் குறைக்க முயற்சிப்பதை விட பொருளாதாரத்தை மேலும் தூண்டுவதற்கு அளவு ரீதியான தளர்வுகளைப் பயன்படுத்தலாம்.  பொருளாதார மந்தநிலையிலிருந்து பொருளாதாரத்தை வெளியே கொண்டு வரவும், பணவீக்கம் மத்திய வங்கியின் பணவீக்க இலக்கை விடக் குறைவாக இருக்காது என்பதை உறுதிப்படுத்தவும், அளவீட்டு தளர்த்தல் உதவும். இருப்பினும், QE திட்டங்கள் அவற்றின் பக்க விளைவுகள் மற்றும் அபாயங்களுக்காகவும் விமர்சிக்கப்படுகின்றன, இதில் கொள்கை நோக்கம் காட்டிலும் அதிக செயல்திறன் கொண்டது (நீண்ட காலத்திற்கு அதிக பணவீக்கத்திற்கு வழிவகுக்கிறது), அல்லது வங்கிகள் கடன் கொடுக்க தயங்கினால் போதுமான செயல்திறன் இல்லை மற்றும் சாத்தியமான கடன் வாங்குபவர்கள் கடன் வாங்க தயாராக இல்லை. நிதிச் சொத்துக்களின் விலையை உயர்த்தி, சமத்துவமின்மைக்கு பங்களித்ததற்காகவும் அளவு ரீதியான தளர்வு விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது. 2007-08 ஆம் ஆண்டின் உலகளாவிய நிதி நெருக்கடியைத் தொடர்ந்து உலகெங்கிலும் உள்ள சில முக்கிய மத்திய வங்கிகளால் அளவீட்டு தளர்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது, மேலும் கோவிட் -19 தொற்றுநோய்க்கு பதிலளிக்கும் விதமாக மீண்டும் மேற்கொள்ளப்பட்டது.
1- அளவு ரீதியான தளர்த்தல் (QE) என்பது நாணயக் கொள்கை நடவடிக்கையாகும், இதன் மூலம் அரசாங்கம் பொருளாதாரத்தை தூண்டுவதற்காக நீண்ட கால வட்டி விகிதத்தை குறைவாக வைத்திருக்க பத்திரங்கள் மற்றும் பிற சொத்துக்களை வாங்குகிறது.  2- இது 2008 ஆம் ஆண்டில் பெரும் நிதி நெருக்கடிக்குப் பிறகு (GFC) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.  3- நிதிச் சொத்துக்களைப் பெறுவதன் மூலம் இது சமத்துவமின்மைக்கு பங்களிக்கிறது.