लोक गवत आणि सजावटीच्या बागा स्थानिक वनस्पतींमध्ये का रूपांतरित करतील?
फुलपाखरे कोणाला आवडत नाहीत? ते निर्दोषतेचे सुंदर प्रतीक आहेत. पण तुम्ही लक्षात घेतलं आहे का की दरवर्षी ते कमी कमी होत आहेत? जेव्हा मी लहान होतो, तेव्हा आपल्या कारच्या विंडशील्डवर काही फुलपाखरे न पडता आपण प्रवास करू शकत नव्हतो. तर मग इतके कमी का आहेत आणि याचा अर्थ काय आहे?  कीटकनाशकांचा वापर हे मुख्य कारण आहे. हे रसायने अंधश्रद्धापूर्ण मारेकरी आहेत. आणि ते संपूर्ण पर्यावरणाला संतुलनाबाहेर टाकत असतात. माझ्या अंगणात, मी पाहिले आहे की थोडीशी सहनशीलता गोष्टींना पुन्हा संतुलित कशी करेल. मला फुलपाखरे होती, पण हळूहळू फुलपाखरांचे शिकार करणारे समस्येचे निराकरण करीत असल्याचे लक्षात आले. माझ्या कोंबडीमुळे मला उडत होते, पण काही आठवड्यांमध्ये मी बघितले की खार आणि फोबिया अन्न स्त्रोताचा फायदा घेण्यासाठी आत जात आहेत.  आपण कमी फुलपाखरे पाहण्याचे दुसरे कारण म्हणजे उवांचे अन्न. बहुतेक फुलपाखरे आणि पतंग (किंवा रात्रीच्या फुलपाखरांना मी त्यांना कॉल करणे पसंत करतो) त्यांच्या केटरपिलर्सना होस्ट करण्यासाठी विशिष्ट वनस्पतीची आवश्यकता असते. मोनार्क फुलपाखरांसाठी, ते मिल्कवेड (अस्क्लेपियास) आहे, जे एका सुंदर वनस्पतीसाठी एक दुर्दैवी नाव आहे. पाइपवाइन स्वॅलोटेल्ससाठी, ते पाइपवाइन (अरिस्टोलोचिया) आहे. या वनस्पतींशिवाय, उवांना अन्नाचा स्रोत नसतो. आणि शहरे आणि उपनगरं पाणथळ होत असताना, या पूर्वीच्या विपुल वनस्पतींना वाढायला जागा नाही. आपण आपल्या अंगणात बघितलं तर त्या अंगणात इतर ठिकाणांहून आणलेल्या सुंदर वनस्पती आहेत. पण एका फुलपाखराला आपली अंगणवाडी वाळवंटासारखी वाटते. बोतलब्रश सारख्या वनस्पती, जे अनेक किडीयांना अमृत मिळवण्यासाठी आकर्षित करतात, ते स्थानिक किडीयांना अन्न पुरवत नाहीत. प्रौढांना पिण्यासाठी बार आहे, पण मुलांना पोसण्यासाठी अन्न नाही, जेणेकरून तेही प्रौढ होऊ शकतील.  पण डॅग टॅलेमी, डेलावेर विद्यापीठाचे एक कीटकशास्त्रज्ञ, म्हणतात की आम्ही मदत करू शकतो. आपल्या अंगणात काही स्थानिक वनस्पती लावून आपण फुलपाखरांना अन्न पुरवू शकतो.  जेव्हा आम्ही आमच्या बागेत सदाहरित सजावटीच्या झाडांपासून ते इंग्रजी कॉटेज / कट फ्लॉवर गार्डनमध्ये बदल करण्याची तयारी करत होतो, तेव्हा काहीतरी घडले. आम्ही डग टॅलेमीला सीएनपीएस सिलिकॉन व्हॅली झूम मीटिंगमध्ये बोलताना पाहिले. आणि आम्हाला कळलं की आम्हाला आमची दिशा बदलावी लागेल, आणि स्थानिकांसोबत बागकाम सुरू करावे लागेल.  आपण आपल्या बागेकडे पाहत असताना, आपण नुकतीच सुरुवात केली आहे हे महत्त्वाचे आहे. कुठं काय काम करतं हे पाहणं हा एक मोठा प्रयोग आहे. आणि आधीच बाग आपल्याशी बोलत आहे. निळ्या डोळ्यांच्या गवताने बागेच्या दुसर्या भागाकडे जाण्यासाठी पावले उचलली आहेत! भविष्यात आणखी चळवळ आणि जादूची अपेक्षा आहे. आपल्या बागेबद्दलचे काही विचार  आशिर्वाद. आमच्या अंगणात एक विशाल ओक झाड आणि आमच्या मागे एक नदी असल्यामुळे आम्हाला अन्न आणि आमच्या अंगणात वन्यजीव प्रवेश करण्याच्या दृष्टीने नक्कीच एक पाय दिला आहे.  नकारात्मक बाजू - भरपूर सावली. आपल्या बागेत फक्त दोन, कदाचित तीन ठिकाणे आहेत ज्यांना चांगला सूर्य मिळतो. तर, आम्ही कॅलस्केपमध्ये झाडे शोधत होतो ज्यांना सावली सहन होईल. (जर तुम्ही कॅलस्केपला भेटले नसाल तर तुम्ही आनंदात असाल. आशा आहे की तुम्ही कॅलिफोर्नियामध्ये राहता...  ध्येय... तालामाइट्स म्हणून, आम्ही पर्यावरणाला पोसण्यावर विश्वास ठेवतो, ज्याची सुरुवात उंदीर शेतीपासून होते. तर ते कसे चालले आहे? आत्तापर्यंत आम्ही फक्त एक किंवा दोन बिबटे पाहिले आहेत. आक्रोश करा. हे सगळं एक प्रयोग आहे.  सर्वात मोठा परिणाम... गेल्या वर्षी पाने सोडणे. आपण आधीच माती सुधारताना बघू शकतो, आणि प्रत्येक वेळी आपण पाणी देतो तेव्हा अनेक किडे पाण्यातून वर येताना दिसतात. तर हे घडत आहे. हळू हळू.  त्यामुळे आम्ही गैर-मुळ रहिवाशांची जागा मुळ रहिवाशांनी घेतली आहे. गेल्या आठवड्यात आम्ही सरकोकोका आणि पियरिस जपानीकास काढून टाकले आणि त्यांची जागा कॉफीबेरी (फ्रेंगुला कॅलिफोर्निया) ने घेतली. या आठवड्याच्या शेवटी आम्ही दोन मेपलच्या झाडांना तोडून त्यांची जागा बुश एनीमोनाने (कार्पेन्टेरिया कॅलिफोर्निया) घेतली. आणि पुढच्या आठवड्यात आम्ही कोयोट ब्रश (बॅचॅरिस पिल्युलारिस) ने आमच्या बॉक्स हेजची जागा घेणार आहोत.  किडींव्यतिरिक्त, आम्ही आमच्या अंगणात इतर अनेक महान वन्यजीव पाहिले आहेत. दरवर्षी झाडावर गरुडांच्या पिल्लांचे नवीन घरटे जन्माला येतात. आणि यावर्षी झाडावर (जे मुख्यतः खोड आहे) 3 रॅकून बाळांनी आम्हाला आश्चर्यचकित केले.  ते गोड, लाजाळू आणि मोहक आहेत. दररोज रात्री ते बाहेर येऊन झाडावर अन्न शोधतात हे पाहून आम्हाला आनंद होतो.