Skryf 'n opstel oor die vraag of corona-beleid maatreëls is voordelig teenoor die samelewing of nie
Na byna twee jaar van die COVID-19-pandemie en nog 'n inperking, word baie mense in Nederland onrustig en moeg vir die beperkings. Volgens die Rijksoverheid is op 28 Januarie 'n rekordgetal van 74 000 gevalle in Nederland bevestig, met net tien korona-verwante ICU-toelatinge of sterftes (<unk>Besmetings-Beskermde Gevalle<unk>, 2022). Dit laat die debat ontstaan: moet die regering voortgaan om hierdie maatreëls af te dwing of nie? Om 'n antwoord te formuleer, moet 'n mens eers die virus en hoe dit versprei verstaan, en dan die debat vanuit politieke, etiese, sosiale en ekonomiese perspektiewe oorweeg. Die eerste gerapporteerde geval van SARS-CoV-2, wat die COVID-19-siekte veroorsaak, was op 31 Desember 2019 ("Koronavirussiekte", 2022), en dit het 'n kettingreaksie van politieke onstabiliteit wêreldwyd veroorsaak. Wat eers as 'n epidemie in China begin het, het binne maande byna elke land in die wêreld bereik. In die laaste 20 jaar is baie lande geraak deur virusse wat verband hou met Covid-19 soos SARS. Weens vorige ondervinding het hulle onmiddellik gepaste maatreëls getref. China het byvoorbeeld sedert die begin van die pandemie nie meer as 110 000 gevalle gehad nie, al het dit 'n bevolking van byna 1,5 miljard (Worldometer, 2022). Maar 'n minder polities stabiele land, soos Turkye, was minder voorbereid en het 12 miljoen gevalle gehad, al het dit 'n bevolking van 85 miljoen. Die virus versprei baie vinnig as gevolg van sy luggedraagde oordragmeganisme. As iemand naby 'n besmette persoon is, kan die uitaseming van die draer die virus dra en kan dit deur gesonde individue ingeasem word. Om 'n masker aan te trek en afstand te hou, help om te voorkom dat besmette individue virusdeeltjies in die omgewing van gesonde mense versprei. Maar in lande waar die maatreëls nie toegepas is nie, was daar 'n groot toename in oormatige sterftes. Die nuwe omikron-variant versprei ten minste 20 keer vinniger as die oorspronklike stam as gevolg van sy 30 mutasies (Grossman en Stahel, 2022). Gelukkig is dit ook baie minder dodelik omdat dit nie longweefsel in sy vroeë stadiums aanval nie (Zimmer en Ghorayshi, 2021). 'n Mens kan ook die koronavirusbeperkings vanuit 'n etiese perspektief ontleed: moet ons die koronavirusmaatreëls verlaag selfs al kan dit meer lewens in gevaar stel? Vanaf 28 Januarie 2021 het die koronavirus 'n sterftesyfer van 0,51%. Dit is relatief hoog in vergelyking met ander respiratoriese virusse soos griep, wat 'n sterftesyfer van 0.01% het. COVID-19 raak kwesbare groepe buitensporig, soos dié met onderliggende gesondheidstoestande soos diabetes, vetsug of outo-immuun siektes. Dit is veral waar by bejaardes, weens die vermeerdering van gesondheidstoestande sowel as 'n immuunstelsel wat met die ouderdom verswak. Die koronavirus besmet die boonste lugweë, insluitend die longe. Dit breek in selle in en beveel hulle om kopieë van die virus te maak. Die sel bars dan oop en stuur nuwe kopieë van die virus na ander selle. Uiteindelik, as daar nie 'n effektiewe immuunrespons is nie, sal die pasiënt sterf as gevolg van longskade, veral met die COVID-19-stamme voor die Omicron-variant. Tydens 'n inperking is daar min menslike kontak, wat die verspreiding van die virus vertraag. Maar om sosiale kontak te voorkom, het sy eie verwoestende gevolge. Gedurende die inperking was daar byvoorbeeld meer as 2,5 miljoen kinders wat die risiko loop om agter te bly in leer (<unk>Jongeren<unk> 2021') ("Education and COVID-19", 2022). Verder, volgens OSF Healthcare, <unk>Die gemiddelde weeklikse besoeke aan die noodgevalsafdeling vir vermoedelike selfmoordpogings onder jong meisies was meer as 50% hoër as dieselfde tydperk 'n jaar gelede<unk> (OSF Health Care, 2021). Al word meer lewens in gevaar gestel, kan 'n mens dus die samelewing veilig heropen en selfmoord en leerprobleme by die jeug voorkom deur ekstra maatreëls vir diegene in die risikogroep te tref. Wat meer is, entstowwe kan in die eerste plek voorkom dat groot weefselskade voorkom. Vanuit 'n maatskaplike perspektief het die koronavirus bewys dat dit 'n "splinterkwessie" is, wat sommige mense tot die ontkenning van entstowwe gedryf het. Baie burgers weier om entstowwe te kry sonder om werklik die gevolge te verstaan. Daar is twee tipes entstowwe: mRNA en virale vektor. Die mRNA COVID-19-entstof was die eerste mRNA-entstof wat in die algemene publiek gebruik is. mRNA-entstowwe bevat RNA binne lipiede wat die RNA help om die sel binne te gaan. Ribosome lees die RNA en beveel die selle aan om dieselfde spike proteïene as SARS-CoV-2 te maak. Die liggaam herken dan dat die Corona-spike-proteïene indringers is en skep teenliggaampies om hulle te vernietig. In vergelyking hiermee plaas virale vektor entstowwe 'n onskadelike kopie van die virus met dieselfde spike proteïen DNA, wat veroorsaak dat die immuunstelsel dit aanval en dit onthou. Vir albei soorte entstowwe sal geheue-B-selle voortgaan om teenliggaampies te skep as die persoon in die toekoms aan die werklike virus blootgestel word. Volgens Dr. Stahel het <unk>Omicron soveel gemuteer dat dit minder affiniteit het in terme van die teenliggaampies van die entstof wat dit herken, en daarom is die antwoord die boosterskoot, want jy sal die virus oorweldig met die hoeveelheid immuunrespons, selfs al is daar nie 'n perfekte ooreenstemming nie<unk> (Grossman en Stahel, 2022). Die oorspronklike entstofdosisse en, meer onlangs, die booster-inspuiting speel dus 'n belangrike rol in die voorkoming van infeksies, maar nog belangriker in die vermindering van die kans op ernstige siekte en dood. Nuwe studies het egter getoon dat doeltreffende immuniteit binne ses maande kan vervaag, wat dit nodig maak om jaarlikse dosisse te kry, soortgelyk aan griep (Doucleff). 13.6% van die bevolking ouer as 18 weier om ingeënt te word, hoofsaaklik as gevolg van wantroue in die regering (<unk>Vaccinations COVID-19 vaccinations<unk>, 2022). Dit beperk die effekte van kudde-immuniteit, 'n konsep waarin indien genoeg mense ingeënt word, die virus nie meer kan versprei nie omdat al die teikens immuun is. Ten slotte moet 'n mens die ekonomiese implikasies van 'n inperking oorweeg. Die inperking het kolossale werkloosheid veroorsaak, veral vir diegene wat in die reisbedryf gewerk het. Volgens die Wêreld Ekonomiese Forum het 114 miljoen mense byvoorbeeld in 2020 hul werk verloor (Richter, 2021). Daarbenewens het die afsluitings regoor die wêreld ook 'n beraamde verlies van 3,2 biljoen euro in arbeidsinkomste veroorsaak. Selfs met die verwoestende ekonomiese gevolge, moet 'n mens die feit in ag neem dat lewens op die spel geplaas word wanneer gepaste koronavirusmaatreëls nie getref word nie. Volgens NPR sou daar ongeveer 488 keer soveel gevalle in China gewees het as onvoldoende maatreëls getref is, wat miljoene lewens gered het (Beaubien, 2020). Ter afsluiting, deur COVID-19 vanuit 'n politieke, etiese, sosiale en ekonomiese oogpunt te oorweeg, kom ek tot die gevolgtrekking dat selfs al is die virus hoogs aansteeklik en dodelik vir sekere groepe, uitsluitings slegs tydelike oplossings is. 'n Inperking is slegs voordelig vir ons samelewing sodra die oormatige sterftesyfer begin styg. Lande kan dus die verspreiding van die virus beperk deur vroegtydig maatreëls te tref. Dit het byvoorbeeld ses maande geneem voordat dit as 'n lewensvatbare maatreël beskou is om 'n masker te dra. Soos in die eerste inperking gesien is, het tienduisende mense hul werk verloor en meer as 2,5 miljoen kinders moes afstandsonderrig in Nederland doen ("Jongeren", 2021). As 'n mens dus betyds optree en voorbereid is, hoef jy nie in afsondering te gaan nie. As die sterftes egter oormatig word, is dit die moeite werd om 'n proporsionele hoeveelheid koronavirusmaatreëls af te dwing.