Հաշվի առնելով սառը պատերազմի մասին այս պարբերությունը, ինչու՞ են Խորհրդայինները դուրս եկել Աֆղանստանում պատերազմից:
Context:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Արեւելյան եւ Կենտրոնական Եվրոպայի որոշ հատվածներ, ներառյալ Արեւելյան Գերմանիան եւ Ավստրիայի արեւելյան հատվածները, Պոտսդամի համաժողովի համաձայն, գրավվել են Կարմիր բանակի կողմից: Արեւելյան բլոկի արբանյակային պետություններում կոմունիստական կառավարություններ են ստեղծվել: Աշխարհի երկրորդ միջուկային տերությունը դառնալով, Խորհրդային Միությունը ստեղծեց Վարշավայի դաշնության դաշինքը եւ մտավ գլոբալ գերակայության համար պայքարի մեջ, որը հայտնի է որպես Սառը պատերազմ, մրցակից Միացյալ Նահանգների եւ ՆԱՏՕ-ի հետ: 1953 թվականին Ստալինի մահից եւ կոլեկտիվ կառավարման կարճ ժամանակահատվածից հետո նոր առաջնորդ Նիկիտա Խրուշչովը դատապարտեց Ստալինին եւ սկսեց ապստալինիզացիայի քաղաքականությունը ՝ ազատ արձակելով շատ քաղաքական բանտարկյալների Գուլագի աշխատանքային ճամբարներից: Դատապարտողական քաղաքականության ընդհանուր մեղմացումը հետագայում հայտնի դարձավ որպես Խրուշչովի հալումը: Միեւնույն ժամանակ, սառը պատերազմի լարվածությունը հասավ իր գագաթնակետին, երբ երկու մրցակիցները բախվեցին Միացյալ Նահանգների Յուպիտեր հրթիռների տեղակայման եւ Խորհրդային հրթիռների տեղակայման շուրջ:  1957 թ.-ին Խորհրդային Միությունը արձակեց աշխարհում առաջին արհեստական արբանյակը՝ Սպուտնիկ 1-ը, այդպիսով սկսվեց տիեզերական դարաշրջանը։ Ռուսաստանցի տիեզերագնաց Յուրի Գագարինը դարձավ առաջին մարդը, ով ուղեծիր է շրջել Երկրի շուրջ ՝ 1961 թվականի ապրիլի 12-ին "Վոստոկ 1" տիեզերանավում: 1964 թվականին Խրուշչովի տապալումից հետո սկսվեց կոլեկտիվ կառավարման մեկ այլ ժամանակաշրջան, մինչեւ Լեոնիդ Բրեժնեւը դարձավ առաջնորդ: 1970-ականների եւ 1980-ականների սկզբին, այն ժամանակաշրջանը, որը հետագայում անվանվել է կայունացման դարաշրջան: 1965 թվականի Կոսյգինի բարեփոխումը նպատակ ուներ սովետական տնտեսության մասնակի ապակենտրոնացում: 1979 թվականին, Աֆղանստանում կոմունիստների գլխավորած հեղափոխությունից հետո, խորհրդային ուժերը ներխուժեցին այդ երկիր, վերջնականապես սկսելով Խորհրդային Աֆղանստանի պատերազմը: 1988 թվականի մայիսին Խորհրդային Միությունը սկսեց դուրս գալ Աֆղանստանից՝ միջազգային ընդդիմության, հակախորհրդային պարտիզանական պատերազմի եւ Խորհրդային Միության քաղաքացիների աջակցության բացակայության պատճառով։  1985 թվականից սկսած, Խորհրդային Միության վերջին ղեկավար Միխայիլ Գորբաչովը, որը ձգտում էր սովետական համակարգում լիբերալ բարեփոխումներ իրականացնել, մտցրեց գլասնոստի (բացություն) եւ պերեստրոյկա (վերակառուցում) քաղաքականությունը՝ փորձելով վերջ դնել տնտեսական կայունացման ժամանակահատվածին եւ ժողովրդավարացնել կառավարությունը: Այնուամենայնիվ, դա հանգեցրեց ուժեղ ազգայնական եւ անջատողական շարժումների առաջացմանը ամբողջ երկրում: Մինչեւ 1991 թվականը Խորհրդային Միությունը աշխարհի երկրորդ խոշորագույն տնտեսությունն էր, սակայն վերջին տարիներին ճգնաժամ էր մտել:  1991 թվականին տնտեսական եւ քաղաքական խառնաշփոթը սկսեց սրվել, երբ Բալթյան երկրները որոշեցին անկախանալ Խորհրդային Միությունից։ Մարտի 17-ին անցկացվեց հանրաքվե, որին մասնակցած քաղաքացիների ճնշող մեծամասնությունը կողմ է քվեարկել Խորհրդային Միության վերածմանը նոր ֆեդերացիայի: 1991 թվականի հունիսին Բորիս Ելցինը դարձավ Ռուսաստանի պատմության մեջ առաջին ուղղակիորեն ընտրված նախագահը, երբ ընտրվեց Ռուսաստանի ՍՖՍՀ նախագահ: 1991 թվականի օգոստոսին Գորբաչովի կառավարության անդամների կողմից պետական հեղաշրջման փորձը, որն ուղղված էր Գորբաչովի դեմ եւ նպատակ ուներ պահպանել Խորհրդային Միությունը, փոխարենը հանգեցրեց Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության ավարտին: 1991 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, Խորհրդային Միության փլուզումից հետո, ժամանակակից Ռուսաստանի հետ միասին, առաջացել են եւս տասնչորս հետխորհրդային պետություններ:
1988 թվականի մայիսին սկսված Խորհրդա-աֆղանստանական պատերազմից Խորհրդային Միությունը դուրս եկավ միջազգային ընդդիմության, հակախորհրդային պարտիզանական պատերազմի եւ Խորհրդային Միության քաղաքացիների աջակցության բացակայության պատճառով: