Naha seni téh teu aya gunana?
Naha seni miboga tujuan atawa henteu gumantung kana sudut pandang. Ti sudut pandang praktis, seni sorangan bisa jadi teu nyadiakeun nilai instrumental atawa kabutuhan pikeun manusa.  Sanajan kitu, apresiasi seni anu terus-terusan, lahiriah tetep katingali dina ras manusa, janten sanaos henteu aya gunana, manusa teras-terasan ningali nilai intrinsikna salaku transendén pikeun praktis. Jutaan galeri jeung musium nu didédikasikeun pikeun ngalestarikeun jeung ngagedékeun kabudayaan seni ngabuktikeun ieu.  Loba nu ngajawab yén, ngaliwatan seni, pikiran jeung émosi bisa diideuan, ngamungkinkeun jalma pikeun nyambung dina tingkat nu leuwih jero jeung kaéndahan pangalaman manusa.  Pamakéan seni ogé bisa dianalisis tina sudut pandang finansial. Éta henteu ngan ukur ngamungkinkeun seniman pikeun nganyatakeun imajinasi sareng ngajual lukisanana, tapi ogé ngahasilkeun padamelan di industri kreatif.  Dina kasimpulanana, najan kurangna praktisna seni, nilai intrinsikna katingali ngaliwatan apresiasi kaéndahan sareng bakat.