Ո՞րն է ավելի կարեւոր' բնությունը, թե՞ դաստիարակությունը:
Բնությունը ընդդեմ դաստիարակության փաստարկը գոյություն է ունեցել այնքան ժամանակ, որքան մարդիկ կարողացել են դիտարկել բարդ մտածողություն: Քննարկում այն մասին, թե արդյոք երեխայի բնույթը (ներքին բնույթը, վերաբերմունքը կամ նախադրյալը) կամ դաստիարակությունը (պահպանությունը, ուսուցումը կամ պայմանավորումը) ավելի պատասխանատու են այն բանի համար, թե ով կամ ինչ են նրանք դառնում մեծահասակների կյանքում:  Մեծ մասամբ համարվում է, որ մարդիկ համատեքստի (Nurture) արդյունք են: "Մեր մանկության տարիները շատ կարեւոր են" Բայց ամեն ինչ այդքան էլ սեւ ու սպիտակ չէ: Կան անհամար օրինակներ այն երեխաների մասին, ովքեր ծնվել են ծայրահեղ դժվար պայմաններում, ովքեր մեծացել են եւ դարձել են հասարակության լավ անդամներ:  Արդյունքում, ողջամիտ կլինի ենթադրել, որ բնությունը ուժեղ գործոն է, անկախ այն դաստիարակությունից (բնապահպանական միջավայրից), որում մեծացել է մարդը: "Մարդիկ, ովքեր մեծանում են բռնության մեջ, կարող են նաեւ բռնություն գործել ուրիշների վրա"։ Ուրեմն բնությունն ավելի կարեւոր է՞:  Քննարկման դժվարությունն այն է, որ ոչ մի անհատ նույնը չէ մյուսի հետ: Nature vs Nurture- ի արդյունավետությունը հաստատող փորձերը դժվար է իրականացնել: Ոչ միայն մարդու իրավունքների տեսանկյունից, այլ նաեւ փոփոխական տեսանկյունից: Իրականում չափազանց շատ փոփոխականներ կան, որոնք պետք է վերահսկվեն մարդու բնության հետ կապված, որ ցանկացած վերահսկողության պարտադրում դաստիարակության տարրի վրա անհավասարակշռված կլինի:  Այս հարցը քննարկելիս կարեւոր է գիտակցել, որ զարգացման հոգեբանությունը դեռեւս իր վաղ փուլում է, եւ հասկանալ, որ ինչպես Բնությունը, այնպես էլ Կրթությունը անհրաժեշտ գործոններ են մարդու զարգացման մեջ: