Чаро ҳангоми машқҳои диққат ба нафас диққат додан муфид аст?
Санъати тафаккур, ки номи дигари амалияи диққат аст, дар бораи дар айни замон будан аст. Ба ибораи дигар, дарк кардани он чизе, ки дар лаҳзаи ҳозира рӯй медиҳад. Ин бо хомӯш кардани ақл аз ҳамаи фикрҳои тасодуфӣ, ки пайваста ба вуҷуд меоянд, ва ҳушдор додани ҳиссиёт ба сигналҳое, ки дар лаҳза мегузаранд, анҷом дода мешавад. Нишонаҳо ҳиссиёт ё эҳсосот ё садоҳое мебошанд, ки шахс дар лаҳзаи ҳозира эҳсос мекунад ва мешунавад. Барои ба ин муваффақ шудан, нафас ба сифати лангари лаҳзаи ҳозира хизмат мекунад. Огоҳ будан ба нафаси худ моро дар лаҳзаи ҳозира нигоҳ медорад. Вақте ки ақл дар ниҳоят ба атроф роҳ мепайвандад, нафас нишонаи он аст, ки ба лаҳзаи ҳозира баргардем. Нафас ҳамеша бо мо аст ва дар як лаҳза пайдо мешавад.