Bazuar në pasazhin e mëposhtëm përshkruani pajisjen e parë të gjendjes së ngurta dhe përdorimin e saj.
Context:Shumë kohë para se të ekzistonte ndonjë njohuri për elektricitetin, njerëzit ishin të vetëdijshëm për tronditjet nga peshqit elektrik. Tekstet e lashta egjiptiane që datojnë nga 2750 p.e.s. i referoheshin këtyre peshqve si "Thunderer i Nilit", dhe i përshkruan ato si "mbrojtësit" e të gjithë peshqve të tjerë. Peshqit elektrikë u raportuan përsëri mijëvjeçarë më vonë nga natyristët dhe mjekët e lashtë grek, romak dhe arab. Disa shkrimtarë të lashtë, si Plini i Lartë dhe Skribonius Largus, dëshmuan për efektin amortizues të goditjeve elektrike të shkaktuara nga peshqit kat dhe rrezet elektrike, dhe e dinin se goditje të tilla mund të kalonin përgjatë objekteve përçuese. Pacientëve që vuanin nga sëmundje të tilla si gota ose dhimbja e kokës u ishte thënë të preknin peshqit elektrikë, me shpresën se tronditja e fuqishme do t'i shëronte. Kulturat e lashta rreth Mesdheut e dinin se objekte të caktuara, të tilla si shkopinjtë e amberit, mund të fërkoheshin me leshin e maceve për të tërhequr objekte të lehta si pendët. Thales i Miletus bëri një seri vëzhgimeve mbi elektricitetin statik rreth 600 p.e.s., nga të cilat ai besonte se fërkimi e bënte amberin magnetik, në kontrast me mineralet si magnetiti, i cili nuk kishte nevojë për fërkim. Talesi ishte i gabuar në besimin se tërheqja ishte për shkak të një efekti magnetik, por më vonë shkenca do të provonte një lidhje midis magnetizmit dhe elektricitetit. Sipas një teorie të diskutueshme, Parthians mund të ketë pasur njohuri të electroplating, bazuar në zbulimin 1936 e Bagdad Battery, e cila i ngjan një qelizë galvanic, edhe pse është e pasigurt nëse artefakti ishte elektrike në natyrë. Elektrika do të mbetej pak më shumë se një kuriozitet intelektual për mijëvjeçarë deri në vitin 1600, kur shkencëtari anglez William Gilbert shkroi De Magnete, në të cilën ai bëri një studim të kujdesshëm të elektricitetit dhe magnetizmit, duke dalluar efektin lodestone nga elektriciteti statik i prodhuar nga fërkimi i amberit. Ai krijoi fjalën e re latine electricus ("e amberit" ose "si amber", elektron, fjala greke për "amber") për t'u referuar pronës së tërheqjes së objekteve të vogla pasi të fërkohen. Kjo shoqëri solli fjalët angleze "electric" dhe "electricity", të cilat u shfaqën për herë të parë në shtyp në Pseudodoxia Epidemica të Thomas Browne të vitit 1646. Punime të mëtejshme u kryen në shekullin e 17-të dhe në fillim të shekullit të 18-të nga Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray dhe C. F. du Fay. Më vonë, në shekullin e 18-të, Benjamin Franklin bëri kërkime të gjera për energjinë elektrike, duke shitur gjithë pronat e tij për të financuar punën e tij. Në qershor të vitit 1752, ai thuhet se ka lidhur një çelës metalike në fund të një fije me drekë të lagur dhe e ka fluturuar drekën në një qiell të kërcënuar nga stuhia. Një sërë shkëndijave që kërcenin nga çelësi në pjesën e pasme të dorës së tij treguan se rrufeja ishte me të vërtetë e natyrës elektrike. Ai gjithashtu shpjegoi sjelljen e dukshme paradoksale të kavanoz Leyden si një pajisje për ruajtjen e sasive të mëdha të ngarkesës elektrike në terma të energjisë elektrike që përbëhet nga të dy ngarkesat pozitive dhe negative Në vitin 1775, Hugh Williamson raportoi një seri eksperimentesh në Shoqatën Mbretërore mbi goditjet e lëshuara nga merimi elektrik; në të njëjtin vit kirurgu dhe anatomisti John Hunter përshkroi strukturën e organeve elektrike të peshkut. Në vitin 1791, Luigi Galvani publikoi zbulimin e tij të bioelektromagnetikës, duke demonstruar se energjia elektrike ishte mjeti me anë të të cilit neuronet i kalonin sinjalet muskujve. Bateria e Alessandro Voltas, ose grumbulli voltajik, i vitit 1800, i bërë nga shtresa të ndërrethura zinku dhe bakri, u sigurua shkencëtarëve një burim më të besueshëm energjie elektrike sesa makinat elektrostatikë që përdoreshin më parë. Njohja e elektromagnetizmit, uniteti i fenomeneve elektrike dhe magnetike, i detyrohet Hans Christian Ørsted dhe André-Marie Ampère në 1819-1820. Michael Faraday shpiku motorin elektrik në vitin 1821, dhe Georg Ohm analizoi matematikisht qarkun elektrik në vitin 1827. Elektrika dhe magnetizmi (dhe drita) u lidhën përfundimisht nga James Clerk Maxwell, në veçanti në "Linia fizike të forcës" në 1861 dhe 1862.  Ndërsa fillimi i shekullit të 19-të kishte parë përparim të shpejtë në shkencën elektrike, fundi i shekullit të 19-të do të shihte përparimin më të madh në inxhinierinë elektrike. Përmes njerëzve të tillë si Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, 1st Baron Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla dhe George Westinghouse, energjia elektrike u kthye nga një kuriozitet shkencor në një mjet thelbësor për jetën moderne. Në vitin 1887, Heinrich Hertz zbuloi se elektrodat e ndriçuara me dritë ultravjollcë krijojnë më lehtë shkëndija elektrike. Në vitin 1905, Albert Ajnshtajni publikoi një artikull që shpjegonte të dhënat eksperimentale nga efekti fotoelektrik si rezultat i energjisë së dritës që transportohej në paketa të veçanta kuantizuara, duke energjizuar elektronët. Ky zbulim çoi në revolucionin kuantik. Ajnshtajnit iu dha Çmimi Nobel për Fizikë në vitin 1921 për "zbulimin e ligjit të efektit fotoelektrik". Efekti fotoelektrik përdoret gjithashtu në fotoqelizat siç mund të gjenden në panele diellore. Pajisja e parë e gjendjes së ngurta ishte "detektimi i bigut të maceve" i përdorur për herë të parë në vitet 1900 në marrës radio. Një tel i ngjashëm me një mjekër vendoset lehtë në kontakt me një kristal të fortë (si një kristal germaniumi) për të zbuluar një sinjal radio nga efekti i lidhjes së kontaktit. Në një komponent të gjendjes së ngurta, rrymë është e kufizuar në elementë të ngurta dhe përbërje të projektuara posaçërisht për të ndërruar dhe përforcuar atë. Rrjedha e rrymës mund të kuptohet në dy forma: si elektronë me ngarkesë negative, dhe si mangësi elektronike me ngarkesë pozitive të quajtura vrima. Këto ngarkesa dhe vrima kuptohen në termat e fizikës kuantike. Materiali i ndërtimit është më shpesh një gjysmëpërçues kristal. Elektronika e gjendjes së ngurta u bë e vetmja me shfaqjen e teknologjisë së tranzistorëve. Transistori i parë funksional, një transistor me kontakt me bazë germaniumi, u shpik nga John Bardeen dhe Walter Houser Brattain në Bell Labs në vitin 1947, i ndjekur nga transistori me kryqëzim bipolar në vitin 1948.
Pajisja e parë e gjendjes së ngurta ishte "detektimi i bigut të maceve" i përdorur për herë të parë në vitet 1900 në marrës radio. Një tel i ngjashëm me një mjekër vendoset lehtë në kontakt me një kristal të fortë (si një kristal germaniumi) për të zbuluar një sinjal radio nga efekti i lidhjes së kontaktit.