Συνοψίστε την ιστορία του ΝΑΤΟ
Context:Η Συνθήκη της Δουνκέρκης υπογράφηκε από τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο στις 4 Μαρτίου 1947, κατά τη διάρκεια των επακόλουθων του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και της έναρξης του Ψυχρού Πολέμου, ως Συνθήκη Συμμαχίας και Αμοιβαίας Βοήθειας σε περίπτωση πιθανών επιθέσεων από τη Γερμανία ή τη Σοβιετική Ένωση. Τον Μάρτιο του 1948, η συμμαχία αυτή επεκτάθηκε με τη Συνθήκη των Βρυξελλών για να συμπεριλάβει τις χώρες της Μπενελούξ, σχηματίζοντας τον Οργανισμό της Συνθήκης των Βρυξελλών, κοινώς γνωστό ως Δυτική Ένωση. Οι συνομιλίες για μια ευρύτερη στρατιωτική συμμαχία, η οποία θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη Βόρεια Αμερική, ξεκίνησαν επίσης εκείνο το μήνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η εξωτερική πολιτική τους υπό το Δόγμα Τρούμαν προώθησε τη διεθνή αλληλεγγύη ενάντια σε ενέργειες που θεωρούσαν κομμουνιστική επιθετικότητα, όπως το πραξικόπημα του Φεβρουαρίου του 1948 στην Τσεχοσλοβακία. Οι συνομιλίες αυτές κατέληξαν στην υπογραφή της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού στις 4 Απριλίου 1949 από τα κράτη μέλη της Δυτικής Ένωσης συν τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Πορτογαλία, την Ιταλία, τη Νορβηγία, τη Δανία και την Ισλανδία. Ο Καναδός διπλωμάτης Λέστερ Μπ. Πίρσον ήταν βασικός συγγραφέας και συντάκτης της συνθήκης.  Ένα μακρύ ορθογώνιο δωμάτιο με πολλαπλές σειρές καθισμένων ατόμων σε κάθε πλευρά και σημαίες που κρέμονται στο απώτερο άκρο. Η Δυτική Γερμανία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ το 1955, γεγονός που οδήγησε στο σχηματισμό του ανταγωνιστικού Συμφώνου της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η Βορειοατλαντική Συνθήκη ήταν σε μεγάλο βαθμό αδρανής μέχρι που ο πόλεμος της Κορέας ξεκίνησε την ίδρυση του ΝΑΤΟ για να την εφαρμόσει με μια ολοκληρωμένη στρατιωτική δομή. Αυτό περιλάμβανε τη δημιουργία του Ανώτατου Αρχηγείου Συμμαχικών Δυνάμεων της Ευρώπης (SHAPE) το 1951, το οποίο υιοθέτησε πολλές από τις στρατιωτικές δομές και τα σχέδια της Δυτικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων των συμφωνιών τους για την τυποποίηση του εξοπλισμού και των συμφωνιών για την τοποθέτηση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων σε ευρωπαϊκές χώρες. Το 1952, η θέση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ καθιερώθηκε ως επικεφαλής του οργανισμού. Το ίδιο έτος πραγματοποιήθηκαν επίσης οι πρώτες μεγάλες θαλάσσιες ασκήσεις του ΝΑΤΟ, η άσκηση Mainbrace και η προσχώρηση της Ελλάδας και της Τουρκίας στον οργανισμό. Μετά τις Συνεδριάσεις του Λονδίνου και του Παρισιού, η Δυτική Γερμανία επέτρεψε να επανεξοπλιστεί στρατιωτικά, καθώς εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ τον Μάιο του 1955, το οποίο ήταν, με τη σειρά του, ένας σημαντικός παράγοντας στη δημιουργία του Συμφώνου της Βαρσοβίας με κυριαρχία των Σοβιετικών, οριοθετώντας τις δύο αντίπαλες πλευρές του Ψυχρού Πολέμου.  Η οικοδόμηση του Τείχους του Βερολίνου το 1961 σηματοδότησε το αποκορύφωμα των εντάσεων του Ψυχρού Πολέμου, όταν 400.000 Αμερικανοί στρατιώτες είχαν σταθμευτεί στην Ευρώπη. Οι αμφιβολίες σχετικά με τη δύναμη της σχέσης μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και των Ηνωμένων Πολιτειών έπεφταν και έτρεχαν, μαζί με τις αμφιβολίες σχετικά με την αξιοπιστία της άμυνας του ΝΑΤΟ έναντι μιας πιθανής σοβιετικής εισβολής - αμφιβολίες που οδήγησαν στην ανάπτυξη της ανεξάρτητης γαλλικής πυρηνικής αποτροπής και στην απόσυρση της Γαλλίας από τη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ το 1966. Το 1982, η νεοδημοκρατική Ισπανία εντάχθηκε στη συμμαχία.  Οι επαναστάσεις του 1989 στην Ευρώπη οδήγησαν σε μια στρατηγική επανεκτίμηση του σκοπού, της φύσης, των καθηκόντων και της εστίασης του ΝΑΤΟ στην ήπειρο. Τον Οκτώβριο του 1990, η Ανατολική Γερμανία έγινε μέρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της συμμαχίας, και τον Νοέμβριο του 1990, η συμμαχία υπέγραψε τη Συνθήκη για τις συμβατικές ένοπλες δυνάμεις στην Ευρώπη (CFE) στο Παρίσι με τη Σοβιετική Ένωση. Διέταξε συγκεκριμένες στρατιωτικές μειώσεις σε ολόκληρη την ήπειρο, οι οποίες συνεχίστηκαν μετά την κατάρρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας τον Φεβρουάριο του 1991 και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης τον Δεκέμβριο, η οποία αφαίρεσε τους de facto κύριους αντιπάλους του ΝΑΤΟ. Αυτό άρχισε μια μείωση των στρατιωτικών δαπανών και του εξοπλισμού στην Ευρώπη. Η συνθήκη CFE επέτρεψε στους υπογράφοντες να αφαιρέσουν 52.000 συμβατικά όπλα τα επόμενα δεκαέξι χρόνια και επέτρεψε στις στρατιωτικές δαπάνες των ευρωπαϊκών μελών του ΝΑΤΟ να μειωθούν κατά 28% από το 1990 έως το 2015. Το 1990, αρκετοί Δυτικοί ηγέτες διαβεβαίωσαν τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί περισσότερο ανατολικά, όπως αποκαλύφθηκε από τα μνημόνια των ιδιωτικών συνομιλιών. Ωστόσο, το τελικό κείμενο της Συνθήκης για τον Τελικό Διακανονισμό σε σχέση με τη Γερμανία, που υπεγράφη αργότερα το ίδιο έτος, δεν περιείχε καμία αναφορά στο ζήτημα της επέκτασης προς τα ανατολικά.  Δύο ψηλά τσιμεντένια τμήματα ενός τοίχου σε ένα γρασίδι γρασίδι μπροστά από ένα καμπύλη κτίριο με τα παράθυρα μπλε γυαλί. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 σηματοδότησε μια καμπή στο ρόλο του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, και αυτό το τμήμα του τείχους εμφανίζεται τώρα έξω από τα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ. Στη δεκαετία του 1990, ο οργανισμός επέκτεινε τις δραστηριότητές του σε πολιτικές και ανθρωπιστικές καταστάσεις που δεν είχαν υπάρξει προηγουμένως μέλημα του ΝΑΤΟ. Κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η οργάνωση διεξήγαγε τις πρώτες στρατιωτικές επεμβάσεις της στη Βοσνία από το 1992 έως το 1995 και αργότερα στη Γιουγκοσλαβία το 1999. Αυτές οι συγκρούσεις οδήγησαν σε μια σημαντική μετα-ψυχροπολεμική στρατιωτική αναδιάρθρωση. Η στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ μειώθηκε και αναδιοργανώθηκε, με τη δημιουργία νέων δυνάμεων, όπως το Στρατηγικό Επιτελείο Συμμαχικής Διοίκησης της Ευρώπης Rapid Reaction Corps.  Από πολιτική άποψη, ο οργανισμός επιδίωκε καλύτερες σχέσεις με τα νεοαυτονομικά κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και δημιουργήθηκαν διπλωματικά φόρουμ για την περιφερειακή συνεργασία μεταξύ του ΝΑΤΟ και των γειτόνων του κατά τη διάρκεια αυτής της μετα-ψυχρού πολέμου περιόδου, συμπεριλαμβανομένης της πρωτοβουλίας "Συνεργασία για την Ειρήνη" και του Μεσογειακού Διαλόγου το 1994, του Συμβουλίου Ευρωατλαντικής Συνεργασίας το 1997 και του Μόνιμου Μεικτού Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας το 1998. Στη σύνοδο κορυφής της Ουάσιγκτον το 1999, η Ουγγαρία, η Πολωνία και η Τσεχική Δημοκρατία προσχώρησαν επίσημα στο ΝΑΤΟ και ο οργανισμός εξέδωσε επίσης νέες κατευθυντήριες γραμμές για την ένταξη με εξατομικευμένα "Σχέδια Δράσης για την ένταξη". Αυτά τα σχέδια διέπουν την επακόλουθη προσθήκη νέων μελών της συμμαχίας. Η εκλογή του Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί το 2007 οδήγησε σε μια σημαντική μεταρρύθμιση της στρατιωτικής θέσης της Γαλλίας, η οποία κορυφώθηκε με την επιστροφή στην πλήρη ιδιότητα μέλους στις 4 Απριλίου 2009, η οποία περιλάμβανε επίσης την επανένταξη της Γαλλίας στη Στρατιωτική Δομή Διοίκησης του ΝΑΤΟ, διατηρώντας παράλληλα ανεξάρτητη πυρηνική αποτροπή.  Το άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης, που απαιτεί από τα κράτη μέλη να βοηθήσουν κάθε κράτος μέλος που υφίσταται ένοπλη επίθεση, επικαλέστηκε για πρώτη και μοναδική φορά μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, μετά τις οποίες τα στρατεύματα αναπτύχθηκαν στο Αφγανιστάν υπό την ηγεσία του ΝΑΤΟ ISAF. Η οργάνωση έχει εκτελέσει μια σειρά πρόσθετων ρόλων από τότε, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής εκπαιδευτών στο Ιράκ, της παροχής βοήθειας σε επιχειρήσεις καταπολέμησης της πειρατείας και, το 2011, της επιβολής ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη σύμφωνα με το ψήφισμα 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.  Η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία οδήγησε σε έντονη καταδίκη από όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ, και ήταν μία από τις επτά φορές που το Άρθρο 4, το οποίο καλεί για διαβούλευση μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ, έχει επικαλεστεί. Προηγούμενες περιόδους συμπεριλαμβάνονταν κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ και του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Στη σύνοδο κορυφής της Ουαλίας το 2014, οι ηγέτες των κρατών μελών του ΝΑΤΟ δεσμεύτηκαν επίσημα για πρώτη φορά να δαπανήσουν το ισοδύναμο τουλάχιστον του 2% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος τους για την άμυνα έως το 2024, το οποίο προηγουμένως ήταν μόνο μια άτυπη κατευθυντήρια γραμμή. Στη σύνοδο κορυφής της Βαρσοβίας το 2016, οι χώρες του ΝΑΤΟ συμφώνησαν στη δημιουργία της Ενισχυμένης Προωθητικής Παρουσίας του ΝΑΤΟ, η οποία ανέπτυξε τέσσερις πολυεθνικές ομάδες μάχης μεγέθους τάγματος στην Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία και την Πολωνία. Πριν και κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022, αρκετές χώρες του ΝΑΤΟ έστειλαν χερσαία στρατεύματα, πολεμικά πλοία και μαχητικά αεροσκάφη για να ενισχύσουν την ανατολική πλευρά της συμμαχίας και πολλές χώρες επικαλέστηκαν και πάλι το Άρθρο 4. Τον Μάρτιο του 2022, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες για μια έκτακτη σύνοδο κορυφής στην οποία συμμετείχαν επίσης οι ηγέτες της Ομάδας των Επτά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ συμφώνησαν να δημιουργήσουν τέσσερις πρόσθετες ομάδες μάχης στη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και τη Σλοβακία, και στοιχεία της Δύναμης Αντιμετώπισης του ΝΑΤΟ ενεργοποιήθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ΝΑΤΟ.  Από τον Ιούνιο του 2022, το ΝΑΤΟ είχε αναπτύξει 40.000 στρατιώτες κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του μήκους 2.500 χιλιομέτρων για να αποτρέψει τη ρωσική επιθετικότητα. Πάνω από το ήμισυ αυτού του αριθμού έχουν αναπτυχθεί στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία και την Πολωνία, οι οποίες πέντε χώρες συγκεντρώνουν μια σημαντική συνδυασμένη δύναμη πρώην του ΝΑΤΟ 259.000 στρατιωτών. Για να συμπληρώσει την Πολεμική Αεροπορία της Βουλγαρίας, η Ισπανία έστειλε Eurofighter Typhoons, η Ολλανδία έστειλε οκτώ αεροσκάφη επίθεσης F-35, και πρόσθετα γαλλικά και αμερικανικά αεροσκάφη επίθεσης θα φτάσουν σύντομα επίσης.  Το ΝΑΤΟ απολαμβάνει δημόσια υποστήριξη σε όλα τα κράτη μέλη του.
Ο Οργανισμός του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (NATO, Γαλλικά: Organisation du traité de l'Atlantique nord), ή Βορειοατλαντική Συμμαχία, η Ατλαντική Συμμαχία, η Δυτική Συμμαχία, είναι μια στρατιωτική συμμαχία. Ιδρύθηκε από τη Συνθήκη του Βορείου Ατλαντικού το 1949 και υπογράφηκε στην Ουάσινγκτον, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις 4 Απριλίου 1949. Τα μέλη της το 1949 ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Νορβηγία, η Δανία και η Ισλανδία. Στις 18 Φεβρουαρίου 1952 προσχώρησαν επίσης η Ελλάδα και η Τουρκία.  Η προσχώρηση της Δυτικής Γερμανίας στον οργανισμό στις 9 Μαΐου 1955 χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Νορβηγίας, Halvard Lange, ως "αποφασιστική καμπή στην ιστορία της ηπείρου μας". Το αποτέλεσμα ήταν το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, το οποίο υπογράφηκε στις 14 Μαΐου 1955 από τη Σοβιετική Ένωση και τα κράτη δορυφόρα της ως απάντηση στο ΝΑΤΟ.  Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο το 1999, τρεις πρώην κομμουνιστικές χώρες, η Ουγγαρία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Πολωνία, προσχώρησαν στο ΝΑΤΟ. Στις 29 Μαρτίου 2004, επτά ακόμη χώρες της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης προσχώρησαν στο ΝΑΤΟ: η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία καθώς και η Σλοβενία, η Σλοβακία, η Βουλγαρία και η Ρουμανία.  Η Κροατία και η Αλβανία έλαβαν πρόσκληση ένταξης στο ΝΑΤΟ στις 3 Απριλίου 2008. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας έλαβε την μόνη υπό όρους πρόσκληση, διότι η Ελλάδα την είχε αναιρέσει λόγω της διαμάχης της με την Ελλάδα για το όνομα.  Το Μαυροβούνιο προσχώρησε στις 5 Ιουνίου 2017. Έχοντας αλλάξει το όνομά της για να τερματίσει τη διαμάχη, η Βόρεια Μακεδονία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ στις 27 Μαρτίου 2020 και έγινε το 30ο μέλος του. Η Ιρλανδία προσχώρησε επίσημα στο ΝΑΤΟ στις 8 Σεπτεμβρίου 2020 ως παρατηρητής.  Τον Απρίλιο του 2023, η Φινλανδία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, μετά από προσπάθειες να ενταχθεί μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022.