Με βάση το ακόλουθο απόσπασμα, περιγράψτε την πρώτη συσκευή στερεάς κατάστασης και τη χρήση της.
Context:Πολύ πριν υπάρξει η γνώση του ηλεκτρισμού, οι άνθρωποι γνώριζαν για τα ηλεκτροσόκ από τα ηλεκτρικά ψάρια. Αρχαία αιγυπτιακά κείμενα που χρονολογούνται από το 2750 π.Χ. αναφέρθηκαν σε αυτά τα ψάρια ως "Το θόρυβο του Νείλου", και τα περιέγραψαν ως "προστάτες" όλων των άλλων ψαριών. Τα ηλεκτρικά ψάρια αναφέρθηκαν ξανά χιλιετίες αργότερα από αρχαίους Έλληνες, Ρωμαίους και Άραβες φυσιολόγους και γιατρούς. Αρκετοί αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Σκριβώνιος Λάργκος, επιβεβαίωσαν την αναισθητοποιητική επίδραση των ηλεκτρικών κρουσμάτων που προκαλούνται από ηλεκτρικούς γατόψαρους και ηλεκτρικές ακτίνες, και γνώριζαν ότι τέτοια κρουστικά μπορούσαν να μετακινηθούν κατά μήκος αγωγών αντικειμένων. Ασθενείς με ασθένειες όπως η ουρική αρθρίτιδα ή ο πονοκέφαλος κατευθύνονταν να αγγίζουν ηλεκτρικά ψάρια με την ελπίδα ότι η ισχυρή δόνηση θα μπορούσε να τους θεραπεύσει. Οι αρχαίοι πολιτισμοί γύρω από τη Μεσόγειο γνώριζαν ότι ορισμένα αντικείμενα, όπως ράβδοι από κεχριμπάρι, μπορούσαν να τρίβονται με γούνα γάτας για να προσελκύσουν ελαφρά αντικείμενα όπως φτερά. Ο Θάλης του Μίλητου έκανε μια σειρά από παρατηρήσεις για το στατικό ηλεκτρισμό γύρω στο 600 π.Χ., από τις οποίες πίστευε ότι η τριβή έκανε το κεχριμπάρι μαγνητικό, σε αντίθεση με ορυκτά όπως ο μαγνητίτης, που δεν χρειαζόταν τρίψιμο. Ο Θάλες ήταν λανθασμένος πιστεύοντας ότι η έλξη οφειλόταν σε μια μαγνητική επίδραση, αλλά αργότερα η επιστήμη θα αποδείξει μια σύνδεση μεταξύ μαγνητισμού και ηλεκτρισμού. Σύμφωνα με μια αμφιλεγόμενη θεωρία, οι Παρθένοι μπορεί να είχαν γνώση της ηλεκτροπλαστικής, με βάση την ανακάλυψη του 1936 της μπαταρίας της Βαγδάτης, η οποία μοιάζει με γαλβανικό κύτταρο, αν και είναι αβέβαιο αν το αντικείμενο ήταν ηλεκτρικό στη φύση. Ο ηλεκτρισμός θα παρέμενε κάτι περισσότερο από μια διανοητική περιέργεια για χιλιετίες μέχρι το 1600, όταν ο Άγγλος επιστήμονας Γουίλιαμ Γκίλμπερτ έγραψε το De Magnete, στο οποίο έκανε μια προσεκτική μελέτη του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού, ξεχωρίζοντας το φαινόμενο του ηλεκτρικού πυρήνα από το στατικό ηλεκτρισμό που παράγεται από το τρίψιμο του κεχριμπάρι. Δημιούργησε τη Νέα Λατινική λέξη electricus ("του κεχριμπάρι" ή "όπως κεχριμπάρι", elektron, η ελληνική λέξη για "εμβρό") για να αναφερθεί στην ιδιότητα της προσέλκυσης μικρών αντικειμένων μετά το τρίψιμο. Αυτή η συσχέτιση έδωσε την απαγωγή στις αγγλικές λέξεις "ηλεκτρικό" και "ηλεκτρικότητα", οι οποίες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή στο Pseudodoxia Epidemica του Τόμας Μπράουν το 1646. Περαιτέρω εργασίες διεξήχθησαν τον 17ο και στις αρχές του 18ου αιώνα από τους Ότο φον Γκερίκε, Ρόμπερτ Μπόιλ, Στίβεν Γκρέι και Κ. Φ. Ντου Φέι. Αργότερα, τον 18ο αιώνα, ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν διεξήγαγε εκτεταμένη έρευνα στον τομέα του ηλεκτρισμού, πουλώντας τα υπάρχοντά του για να χρηματοδοτήσει το έργο του. Τον Ιούνιο του 1752 φημίζεται ότι έδεσε ένα μεταλλικό κλειδί στο κάτω μέρος ενός υγραμένου σχοινιού χαρταετού και πέταξε τον χαρταετό σε έναν ουρανό που απειλήθηκε από καταιγίδα. Μια σειρά από σπίθες που πήδηξαν από το κλειδί στο πίσω μέρος του χεριού του έδειξε ότι η αστραπή ήταν πράγματι ηλεκτρική στη φύση. Εξήγησε επίσης την φαινομενικά παράδοξη συμπεριφορά του βάζου του Λάιντεν ως μια συσκευή για την αποθήκευση μεγάλων ποσοτήτων ηλεκτρικού φορτίου σε όρους ηλεκτρικής ενέργειας που αποτελείται από θετικά και αρνητικά φορτία Το 1775, ο Χιου Γουίλιαμσον ανέφερε στη Βασιλική Εταιρεία μια σειρά πειραμάτων σχετικά με τα ηλεκτροσόκ του ηλεκτρικού χέλιου. Το 1791, ο Λουίτζι Γκαλβάνι δημοσίευσε την ανακάλυψή του της βιοηλεκτρομαγνητικής, αποδεικνύοντας ότι ο ηλεκτρισμός ήταν το μέσο με το οποίο οι νευρώνες μετέφεραν σήματα στους μύες. Η μπαταρία του Αλεξανδρού Βόλτα, ή η μπαταρία του Βόλτα, του 1800, κατασκευασμένη από εναλλασσόμενα στρώματα ψευδαργύρου και χαλκού, παρείχε στους επιστήμονες μια πιο αξιόπιστη πηγή ηλεκτρικής ενέργειας από τις ηλεκτροστατικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως. Η αναγνώριση του ηλεκτρομαγνητισμού, της ενότητας των ηλεκτρικών και μαγνητικών φαινομένων, οφείλεται στον Χανς Κρίστιαν Όρστεντ και τον Αντρέ-Μαρί Άμπερ το 1819-1820. Ο Μάικλ Φαραντέι εφηύρε τον ηλεκτρικό κινητήρα το 1821 και ο Γκέοργκ Όμ ανέλυσε μαθηματικά το ηλεκτρικό κύκλωμα το 1827. Η ηλεκτρική ενέργεια και ο μαγνητισμός (και το φως) συνδέθηκαν οριστικά από τον James Clerk Maxwell, ιδίως στο έργο του "On Physical Lines of Force" το 1861 και το 1862. Ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα σημειώθηκε ταχεία πρόοδος στην ηλεκτρική επιστήμη, στα τέλη του 19ου αιώνα σημειώθηκε η μεγαλύτερη πρόοδος στην ηλεκτρική μηχανική. Μέσω ανθρώπων όπως ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, ο Όττο Μπλάθι, ο Τόμας Έντισον, ο Γαλιλαίος Φεράρις, ο Όλιβερ Χέβισιντ, ο Άνυος Τζέντλικ, ο Γουίλιαμ Τόμσον, ο 1ος Βαρόνος Κέλβιν, ο Τσαρλς Άλγερνον Πάρσονς, ο Βέρνερ φον Σίμενς, ο Τζόζεφ Σουάν, ο Ρέτζιναλντ Φέσεντεν, ο Νίκολα Τέσλα και ο Τζορτζ Γουέστινγκχαουζ, ο ηλεκτρισμός μετατράπηκε από επιστημονική περιέργεια σε απαραίτητο εργαλείο για τη σύγχρονη ζωή. Το 1887, ο Χάινριχ Χερτς ανακάλυψε ότι τα ηλεκτρόδια που φωτίζονται με υπεριώδες φως δημιουργούν ηλεκτρικές σπίθες πιο εύκολα. Το 1905, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν δημοσίευσε μια εργασία που εξήγησε πειραματικά δεδομένα από το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο ως αποτέλεσμα της ενέργειας του φωτός που μεταφέρεται σε διακριτά κβαντισμένα πακέτα, ενεργοποιώντας ηλεκτρόνια. Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε στην κβαντική επανάσταση. Ο Αϊνστάιν τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1921 για "την ανακάλυψή του του νόμου του φωτοηλεκτρικού αποτελέσματος". Το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο χρησιμοποιείται επίσης σε φωτοκύτταρα όπως αυτά που βρίσκονται σε ηλιακούς συλλέκτες. Η πρώτη συσκευή στερεάς κατάστασης ήταν ο "ανιχνευτής μουστάκι γάτας" που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1900 σε ραδιοφωνικούς δέκτες. Ένα σύρμα που μοιάζει με μουστάκι τοποθετείται ελαφρώς σε επαφή με ένα στερεό κρύσταλλο (όπως ένα κρύσταλλο γερμανίου) για να ανιχνεύσει ένα ραδιοσήμα από την επίδραση επαφής. Σε ένα στερεό συστατικό, το ρεύμα περιορίζεται σε στερεά στοιχεία και ενώσεις που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να το μετατρέπουν και να το ενισχύουν. Η ροή ρεύματος μπορεί να γίνει κατανοητή σε δύο μορφές: ως αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια και ως θετικά φορτισμένα ηλεκτρονικά ελλείμματα που ονομάζονται τρύπες. Αυτά τα φορτία και οι τρύπες κατανοούνται από την κβαντική φυσική. Το οικοδομικό υλικό είναι συνήθως ένας κρυσταλλικός ημιαγωγός. Η ηλεκτρονική στερεάς κατάστασης ήρθε με την εμφάνιση της τεχνολογίας των τρανζίστορ. Ο πρώτος λειτουργικός τρανζίστορ, ένας τρανζίστορ σημείου επαφής με βάση το γερμάνιο, εφευρέθηκε από τους John Bardeen και Walter Houser Brattain στα Bell Labs το 1947, ακολουθούμενος από τον τρανζίστορ διπολικής διασταύρωσης το 1948.
Η πρώτη συσκευή στερεάς κατάστασης ήταν ο "ανιχνευτής μουστάκι γάτας" που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1900 σε ραδιοφωνικούς δέκτες. Ένα σύρμα που μοιάζει με μουστάκι τοποθετείται ελαφρώς σε επαφή με ένα στερεό κρύσταλλο (όπως ένα κρύσταλλο γερμανίου) για να ανιχνεύσει ένα ραδιοσήμα από την επίδραση της επαφής.