Surbaze de la sekva trairejo, priskribu la unuan solidan aparaton kaj ĝian uzon.
Context:Antaŭ ol ekzistis ia scio pri elektro, homoj jam sciis pri la ŝokoj kaŭzitaj de elektraj fiŝoj. Antikvaj egiptaj tekstoj datantaj de 2750 a.K. nomis tiujn fiŝojn "Tondro de Nilo", kaj priskribis ilin kiel la "protektantojn" de ĉiuj aliaj fiŝoj. Elektraj fiŝoj denove estis raportitaj jarmilojn poste fare de antikvaj grekaj, romiaj kaj arabaj naturistoj kaj kuracistoj. Pluraj antikvaj verkistoj, kiel ekzemple Plinio la Maljuna kaj Scribonius Largus, atestis pri la entumeciga efiko de elektraj ŝokoj liveritaj de elektra kato kaj elektraj radioj, kaj sciis, ke tiaj ŝokoj povas vojaĝi laŭ konduktaj objektoj. Pacientoj kun malsanoj kiel podagro aŭ kapdoloro estis instrukciitaj tuŝi elektran fiŝon en la espero ke la potenca ŝoko povus kuraci ilin. Antikvaj kulturoj ĉirkaŭ Mediteraneo sciis, ke certaj objektoj, kiel ekzemple ambarstangoj, povas esti frotitaj per kato-felo por altiri malpezajn objektojn kiel plumojn. Tales de Mileto faris serion de observoj pri statika elektro ĉirkaŭ 600 a.K., el kiuj li kredis, ke frotado faris ambron magneta, kontraste al mineraloj kiel ekzemple magnetito, kiu ne bezonis frotadon. Tales estis malĝusta en kredado ke la altiro ŝuldiĝas al magneta efiko, sed pli posta scienco pruvus ligon inter magnetismo kaj elektro. Laŭ kontestata teorio, la parthoj eble havis scion pri galvaniko, surbaze de la eltrovo de la Bagdada Baterio en 1936, kiu similas al galvana ĉelo, kvankam estas necerte ĉu la artefakto estis elektra en naturo. Elektro restus malmulte pli ol intelekta scivolemo dum jarmiloj ĝis 1600, kiam la angla sciencisto William Gilbert verkis De Magnete, en kiu li faris zorgeman studon de elektro kaj magnetismo, distingante la lodestone-efikon de statika elektro produktita de frotado de ambro. Li elpensis la novan latinan vorton electricus ("de ambero" aŭ "kiel ambero", elektron, la greka vorto por "amber") por rilati al la posedaĵo de altirado de malgrandaj objektoj post esti frotita. Tiu asocio estigis la anglajn vortojn "elektro" kaj "elektro", kiuj aperis unuafoje en la libro Pseudodoxia Epidemica de Thomas Browne en 1646. Plia laboro estis farita en la 17-a kaj fruaj 18-a jarcentoj fare de Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray kaj C. F. du Fay. Poste en la 18-a jarcento, Benjamin Franklin faris ampleksan esploradon pri elektro, vendante siajn havaĵojn por financi sian laboron. En junio 1752 li laŭdire alkroĉis metalan ŝlosilon al la fundo de malseka kajtoŝnuro kaj flugigis la kajton en ŝtormo-minaca ĉielo. La sinsekvo de fajreroj saltantaj de la ŝlosilo ĝis la dorso de lia mano montris, ke fulmo estas efektive elektra en sia naturo. Li ankaŭ klarigis la ŝajne paradoksan konduton de la Lejdena kruĉo kiel aparato por stoki grandajn kvantojn de elektra ŝargo laŭ elektro konsistanta el kaj pozitivaj kaj negativaj ŝarĝoj En 1775, Hugh Williamson raportis serion de eksperimentoj al la Reĝa Societo pri la ŝokoj liveritaj de la elektra angilo; en la sama jaro la kirurgo kaj anatomo John Hunter priskribis la strukturon de la elektraj organoj de la fiŝo. En 1791, Luigi Galvani publikigis sian eltrovon de bioelektromagneto, montrante ke elektro estas la rimedo per kiu neŭronoj transdonas signalojn al la muskoloj. La baterio de Alessandro Volta, aŭ voltajko, de 1800, farita el alternaj tavoloj de zinko kaj kupro, provizis sciencistojn per pli fidinda fonto de elektra energio ol la elektrostatikaj maŝinoj antaŭe uzataj. La rekono de elektromagnetismo, la unueco de elektraj kaj magnetaj fenomenoj, ŝuldiĝas al Hans Christian Ørsted kaj André-Marie Ampère en 1819-1820. Michael Faraday inventis la elektran motoron en 1821, kaj Georg Ohm matematike analizis la elektran cirkviton en 1827. Elektro kaj magnetismo (kaj lumo) estis definitive ligitaj de James Clerk Maxwell, precipe en lia "Sur fizikaj linioj de forto" en 1861 kaj 1862. Dum la frua 19-a jarcento vidis rapidan progreson en elektra scienco, la malfrua 19-a jarcento vidis la plej grandan progreson en elektra inĝenieristiko. Tra homoj kiel Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, unua barono Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla kaj George Westinghouse, elektro fariĝis el scienca scivolemo esenca ilo por la moderna vivo. En 1887, Heinrich Hertz malkovris ke elektrodoj lumigitaj per ultraviola lumo kreas elektrajn fajrerojn pli facile. En 1905, Albert Einstein publikigis artikolon kiu klarigis eksperimentajn datumojn de la fotoelektra efiko kiel la rezulto de lumenergio portita en diskretaj kvantecigitaj pakaĵoj, energiigante elektronojn. Tiu malkovro estigis la kvantuman revolucion. Al Einstein estis premiita la nobelpremio pri fiziko en 1921 pro "lia eltrovo de la leĝo de la fotoelektra efiko". La fotoelektra efiko ankaŭ estas uzata en fotoĉeloj kiel ekzemple en sunaj paneloj. La unua solida aparato estis la detektilo de la "kato-bastono" unue uzita en la 1900-aj jaroj en radioriceviloj. Vizaĝ-simila drato estas metita iomete en kontakton kun solida kristalo (kiel ekzemple germaniokristalo) por detekti radiosignalon per la kontakto-junka efiko. En solida komponento, la kurento estas limigita al solidaj elementoj kaj kunmetaĵoj dizajnitaj specife por interŝanĝi kaj plifortigi ĝin. La fluo de kurento povas esti komprenita en du formoj: kiel negative ŝargitaj elektronoj, kaj kiel pozitive ŝargitaj elektronaj mankoj nomitaj truoj. Tiuj ŝargoj kaj truoj estas komprenataj laŭ la kvantuma fiziko. La konstrumaterialo plej ofte estas kristala semikonduktaĵo. Solid-state elektroniko venis en sian propran kun la apero de transistorteknologio. La unua funkcianta transistoro, germani-bazita punkt-kontakta transistoro, estis inventita de John Bardeen kaj Walter Houser Brattain ĉe Bell Labs en 1947, sekvita de la bipolusa transistoro en 1948.
La unua solida aparato estis la detektilo de la "kato-bastono" unue uzita en la 1900-aj jaroj en radioriceviloj. Vizaĝ-simila drato estas metita iomete en kontakton kun solida kristalo (kiel ekzemple germaniokristalo) por detekti radiosignalon per la kontakto-junka efiko.