कोरोना नीतिगत उपायहरू समाजका लागि लाभदायक छन् कि छैनन् भन्ने बारेमा निबन्ध लेख्नुहोस्।
कोभिड-१९ महामारीको झण्डै दुई वर्ष र फेरि अर्को लकडाउनपछि नेदरल्याण्ड्सका धेरै मानिसहरू अन्योलमा छन् र प्रतिबन्धहरूबाट थकित छन्। रिजसोभ्रेडका अनुसार, नेदरल्याण्ड्समा जनवरी २८ मा ७४,००० को रेकर्ड तोड्ने केसहरू पुष्टि गरियो, केवल दश कोरोना-सम्बन्धित आईसीयू भर्ना वा मृत्युहरू (संक्रमण-पुष्टि गरिएका केसहरू, २०२२) । यसबाट बहस सुरु हुन्छ: के सरकारले यी उपायहरू लागू गर्न जारी राख्नुपर्छ कि राख्नु हुँदैन? यसको उत्तर तयार पार्न, पहिले भाइरस र यो कसरी फैलिन्छ भन्ने कुरा बुझ्नुपर्दछ, र त्यसपछि राजनीतिक, नैतिक, सामाजिक र आर्थिक दृष्टिकोणबाट बहसलाई विचार गर्नुपर्दछ। SARS-CoV-2 को पहिलो रिपोर्ट गरिएको केस, जसले COVID-19 रोग निम्त्याउँछ, डिसेम्बर 31, 2019 ("कोरोनाभाइरस रोग", 2022) मा थियो, र यसले विश्वव्यापी राजनीतिक अस्थिरताको श्रृंखला प्रतिक्रिया सुरु गर्यो। सुरुमा चीनमा महामारीको रूपमा फैलिएको यो रोग केही महिनामै संसारका लगभग सबै देशहरूमा फैलियो। पछिल्लो २० वर्षमा धेरै देशहरू सार्स जस्ता कोभिड-१९ सँग सम्बन्धित भाइरसबाट प्रभावित भएका छन्। पूर्व अनुभवका आधारमा तिनीहरूले तुरुन्तै उचित कदम चाले। उदाहरणका लागि, चीनमा महामारीको सुरुदेखि ११०,००० भन्दा बढी केसहरू छैनन्, यद्यपि यसको जनसंख्या लगभग १.५ अरब छ (वर्ल्डोमिटर, २०२२) । तर, टर्की जस्तो राजनीतिक रूपमा कम स्थिर देश, कम तयार थियो र १२ करोड केसहरूबाट पीडित थियो, यद्यपि यसको जनसंख्या ८५ करोड छ। यो भाइरस हावाबाट फैलिने प्रणालीका कारण धेरै छिटो फैलिन्छ। यदि एक संक्रमित व्यक्तिको नजिक छ भने, वाहकको एक्सालेसनले भाइरस बोक्न सक्छ र स्वस्थ व्यक्तिहरूले यसलाई सास फेर्न सक्छन्। मास्क लगाउनु र दूरी कायम गर्नुले संक्रमित व्यक्तिहरूले भाइरस कणहरू स्वस्थ व्यक्तिको वरपर फैलाउनबाट रोक्न मद्दत गर्दछ। तर, ती देशहरूमा जहाँ उपायहरू लागू गरिएनन्, त्यहाँ अत्यधिक मृत्युको ठूलो वृद्धि भएको थियो। नयाँ ओमिक्रोन भेरियन्टले यसको ३० वटा उत्परिवर्तनहरूको कारण मूल स्ट्रेन भन्दा कम्तिमा २० गुणा छिटो फैलिने प्रमाणित गरिरहेको छ (ग्रोसम्यान र स्टेहल, २०२२) । भाग्यवस, यो पनि धेरै कम घातक छ किनकि यसले यसको प्रारम्भिक चरणहरूमा फोक्सोको ऊतकमा आक्रमण गर्दैन (जिमर र घोराशी, २०२१) । कोरोनाभाइरस प्रतिबन्धलाई नैतिक दृष्टिकोणबाट पनि विश्लेषण गर्न सकिन्छ: के हामीले कोरोना उपायहरू कम गर्नुपर्दछ, यद्यपि यसो गर्दा धेरै जीवन जोखिममा पर्न सक्छ? जनवरी २८, २०२१ सम्म, कोरोनाभाइरसको मृत्युदर ०.५१% छ। यो अन्य श्वसन भाइरस जस्तै इन्फ्लुएन्जाको तुलनामा तुलनात्मक रूपमा उच्च छ, जसको मृत्युदर ०.०१% छ। कोभिड-१९ ले असुरक्षित समूहहरूलाई असामान्य रूपमा असर गर्छ, जस्तै मधुमेह, मोटोपन, वा स्वतः प्रतिरक्षा रोग जस्ता स्वास्थ्य अवस्था भएका व्यक्तिहरू। यो विशेष गरी वृद्धहरूमा सत्य हो, किनकि स्वास्थ्य अवस्थाको बढ्दो मात्राका साथै उमेरसँगै प्रतिरक्षा प्रणाली बिग्रेको छ। कोरोनाभाइरसले फोक्सो सहित माथिल्लो श्वासप्रश्वास मार्गलाई संक्रमित गर्छ। यसले कोषहरूमा प्रवेश गर्छ र भाइरसको प्रतिलिपि बनाउनको लागि आदेश दिन्छ। [पृष्ठ २३-मा भएको चित्र] अन्ततः, यदि प्रभावकारी प्रतिरक्षा प्रतिक्रिया छैन भने, बिरामी फोक्सोको क्षतिका कारण मर्नेछ, विशेष गरी ओमिक्रोन भेरियन्ट भन्दा पहिले कोभिड-१९ को स्ट्रेनको साथ। लकडाउनको समयमा, त्यहाँ न्यूनतम मानव सम्पर्क हुन्छ, जसले भाइरसको फैलावटलाई सुस्त बनाउँछ। सामाजिक सम्पर्क रोक्नुको आफ्नै विनाशकारी प्रभाव छ। उदाहरणका लागि, लकडाउनको समयमा २.५ मिलियन भन्दा बढी बालबालिकाहरू शिक्षामा पछाडि पर्ने जोखिममा थिए (<unk>Jongeren<unk> २०२१') ("शिक्षा र COVID-19", २०२२) । यसबाहेक, ओएसएफ हेल्थकेयरका अनुसार, "युवा केटीहरूमा आत्महत्या प्रयासको आशंकाका कारण आपतकालीन विभागमा साप्ताहिक औसत भ्रमणहरू एक वर्ष पहिलेको समान अवधिको तुलनामा ५०% भन्दा बढी थियो" (ओएसएफ हेल्थकेयर, २०२१) । यसरी, अधिक जीवन जोखिममा परे पनि, जोखिम समूहमा परेकाहरूका लागि अतिरिक्त उपायहरू अपनाएर, समाजलाई सुरक्षित रूपमा पुनः खोल्न सकिन्छ र युवाहरूमा आत्महत्या र सिक्ने समस्याहरू रोक्न सकिन्छ। यसबाहेक, खोपले पहिलेदेखि नै ऊतकहरूमा ठूलो क्षति हुनबाट रोक्न सक्छ। एक सामाजिक दृष्टिकोणबाट, कोरोनाभाइरस एक 'विभाजन मुद्दा' साबित भएको छ, जसले केही मानिसहरूलाई खोप अस्वीकार गर्न धकेल्दै छ। धेरै नागरिकले यसको परिणामलाई सही रूपमा नबुझेर खोप लगाउनबाट टाढा रहँदै आएका छन्। त्यहाँ दुई प्रकारका खोपहरू छन्: mRNA र भाइरल भेक्टर। एमआरएनए कोभिड-१९ खोप पहिलो एमआरएनए खोप थियो जुन आम जनतामा प्रयोग गरिएको थियो। एमआरएनए खोपहरूमा लिपिड भित्र आरएनए हुन्छ जसले आरएनएलाई कोषमा प्रवेश गर्न मद्दत गर्दछ। राइबोसोमहरूले आरएनए पढ्छन् र सार्स-कोभ-२ जस्तै स्पाइक प्रोटिन बनाउनको लागि कोषहरूलाई निर्देशन दिन्छन्। त्यसपछि शरीरले कोरोना स्पाइक प्रोटिन आक्रमणकारी हो भनेर चिन्छ र यसलाई नष्ट गर्न एन्टिबडी बनाउँछ। यसको तुलनामा, भाइरल भेक्टर खोपले भाइरसको हानिरहित प्रतिलिपिलाई समान स्पाइक प्रोटीन डीएनएको साथ घुसाउँदछ, जसले प्रतिरक्षा प्रणालीलाई आक्रमण गर्न र यसलाई सम्झनको लागि प्रेरित गर्दछ। दुवै प्रकारका भ्याक्सिनका लागि, मेमोरी बी सेलहरूले एन्टिबडीहरू सिर्जना गर्न जारी राख्नेछन् यदि व्यक्ति भविष्यमा वास्तविक भाइरसको सम्पर्कमा आयो भने। डा. स्टाहेलका अनुसार, <unk>ओमिक्रोन यति धेरै उत्परिवर्तन भएको छ कि यसलाई पहिचान गर्ने खोपबाट एन्टिबडीहरूको सन्दर्भमा यसको कम आत्मीयता छ, त्यसैले, यसैले, उत्तर बूस्टर शट हो, किनकि तपाईं प्रतिरक्षा प्रतिक्रियाको मात्राको साथ भाइरसलाई अभिभूत गर्नुहुनेछ यदि त्यहाँ उत्तम मिलान नभए पनि<unk> (ग्रसम्यान र स्टाहेल, २०२२) । यसैले, मूल खोप खुराक र हालैमा, बूस्टर शटले संक्रमण रोक्नमा महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्छ, तर अझ महत्त्वपूर्ण कुरा गम्भीर रोग र मृत्युको सम्भावना कम गर्नमा। यद्यपि, नयाँ अध्ययनहरूले प्रभावकारी प्रतिरक्षा छ महिनाभित्रै समाप्त हुन सक्ने देखाएका छन्, जसका कारण इन्फ्लुएन्जा (डक्लेफ) जस्तै वार्षिक मात्रामा खोप लगाउनु आवश्यक छ। १८ वर्षभन्दा माथिका १३.६ प्रतिशत जनसंख्याले खोप लगाउन अस्वीकार गर्छन्, मुख्यतः सरकारप्रति अविश्वासको कारण (भ्याक्सिन कोभिड-१९ खोप, २०२२) । यसले झुण्ड प्रतिरक्षाको प्रभावलाई सीमित गर्दछ, एक अवधारणा जसमा यदि पर्याप्त मानिसहरूलाई खोप दिइयो भने भाइरस अब फैलिन सक्षम हुनेछैन किनकि सबै लक्ष्यहरू प्रतिरक्षा छन्। अन्तमा, लकडाउनको आर्थिक प्रभावलाई पनि विचार गर्नुपर्छ। लकडाउनले विशेष गरी यात्रा उद्योगमा काम गर्नेहरूको लागि ठूलो बेरोजगारी निम्त्यायो। उदाहरणका लागि, विश्व आर्थिक फोरमका अनुसार, सन् २०२० मा ११ करोड ४० लाख मानिसले आफ्नो रोजगारी गुमाए (रिचर, २०२१) । यसबाहेक, विश्वभरि लकडाउनले श्रम आयमा अनुमानित ३.२ ट्रिलियन युरोको नोक्सान पनि गर्यो। कोरोनाको विनाशकारी आर्थिक प्रभावका बाबजुद पनि, जब उचित कोरोना उपायहरू लिइदैन तब जीवन जोखिममा पर्दछ भन्ने तथ्यलाई विचार गर्नुपर्छ। एनपीआरका अनुसार, चीनमा अपर्याप्त उपायहरू लिएमा लगभग 488 गुणा बढी केसहरू हुने थिए, यसैले लाखौंको जीवन बचाइयो (Beaubien, २०२०) । निष्कर्षमा, कोभिड-१९ लाई राजनीतिक, नैतिक, सामाजिक र आर्थिक दृष्टिकोणबाट हेर्दा, म निष्कर्षमा पुग्छु कि यो भाइरस अत्यधिक संक्रामक र केही समूहका लागि घातक भए पनि, लकडाउनहरू केवल अस्थायी समाधानहरू हुन्। लकडाउनले हाम्रो समाजलाई त्यतिबेला मात्र फाइदा गर्छ जब मृत्युदर बढ्न थाल्छ । [पृष्ठ २३-मा भएको चित्र] उदाहरणका लागि, मास्क लगाउनुलाई व्यवहार्य उपायको रूपमा देखा पर्न छ महिना लाग्यो। पहिलो लकडाउनमा देखिएको जस्तै, दशौं हजार मानिसहरूले आफ्नो जागिर गुमाए र २.५ मिलियन भन्दा बढी बच्चाहरूले नेदरल्याण्ड्समा दूर शिक्षा लिन बाध्य भए ("Jongeren", २०२१) । यस प्रकार, समयमै उपायहरू अपनाएर र तयार भएर, कसैले लकडाउनमा जानु पर्दैन। यद्यपि, यदि मृत्यु अत्यधिक हुन थाल्छ भने, यो कोरोना उपायहरूको समानुपातिक मात्रा लागू गर्न लायक छ।