Lýstu fyrsta fastan búnaðinn og notkun hans út frá eftirfarandi texta.
Context:Lengi áður en þekkingu á rafmagni var til þekktu menn á áfalli frá rafmagnsfiskum. Í forn-Egypskum texta frá 2750 f.Kr. er talað um þessa fiska sem "Thunderer of the Nile" og lýst þeim sem "verndurum" allra annarra fiska. Eldfiskur var aftur greindur milljarða ára síðar af grískum, rómverskum og arabísku náttúrufræðingum og læknum. Nokkrir fornir rithöfundar, eins og Plíníus eldri og Scribonius Largus, staðfestu örvæntingaráhrif rafmagnsárásar sem rafmagnsfiskur og rafmagnsgeislar afleiða og vissu að slíkar áföll gætu flutt meðfram leiðandi hlutum. Sjúklingar með gigt eða höfuðverk voru beðnir að snerta rafmagnsfisk í þeirri von að kraftmikill skellur gæti læknað þá. Fornmenningar í Miðjarðarhafinu vissu að hægt var að nudda ákveðnum hlutum, eins og berberstöngum, með köttfjalli til að laða að léttum hlutum eins og fjaðrum. Thales frá Miletus gerði nokkrar athuganir á statísku rafmagni um 600 f.Kr., þar sem hann trúði því að þristing gerði amber segulstreng, í andstæðu við steinefni eins og segulvetni, sem þurfti ekki að nudda. Thales hafði rangt fyrir sér þegar hann taldi aðdráttaraflinn vera vegna seguláhrifa, en síðar sýndi vísindin fram á tengsl milli segulfræði og rafmagns. Samkvæmt umdeildri kenningu gætu Parthians hafa haft þekkingu á rafmagnssmíði, byggt á uppgötvun Bagdad rafhlöðunnar árið 1936, sem líkist galvanískri frumu, þó að það sé óvíst hvort gerðin hafi verið rafmagns í eðli sínu. Rafmagn var ekki meira en forvitni mennanna í þúsundir ára, fyrr en árið 1600, þegar enski vísindamaðurinn William Gilbert skrifaði De Magnete, þar sem hann rannsakaði rafmagn og segulkraft vandlega og greindi á milli rafmagns og stöðugrar rafmagns sem myndast við að nudda amber. Hann bjó til nýja latneska orðið electricus ("af ambri" eða "eins og ambri", elektron, gríska orðið fyrir "ambri") til að vísa til eiginleika þess að laða að litlum hlutum eftir að hafa verið nuddað. Þessi tenging varð til orða "el" og "el" sem birtust fyrst í bókinni Pseudodoxia Epidemica eftir Thomas Browne árið 1646. Frekari rannsóknir voru gerðar á 17. og snemma 18. aldar af Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray og C. F. du Fay. Síðar á 18. öld framkvæmdi Benjamin Franklin víðtækar rannsóknir á rafmagni og seldi eignir sínar til að fjármagna verk sín. Í júní árið 1752 er hann sagður hafa fest málmlykil við botn þurrkuðrar flugdreka og flogið flugdrekann í stormaskyni. A röð af sparks hoppa frá lykilinn til bakhlið hans hönd sýndi að eldingar var í raun rafmagns í eðli sínu. Hann útskýrði einnig augljóslega þversagnakennd hegðun Leyden krukkunnar sem tæki til að geyma mikinn magn rafmagns í skilningi rafmagns sem samanstendur af bæði jákvæðum og neikvæðum hleðslu Árið 1775 greindi Hugh Williamson konunglegu félaginu frá röð tilrauna á áfalli sem rafmagnsálinn gaf; sama ár lýsti skurðlæknirinn og líffræðissérfræðingurinn John Hunter uppbyggingu rafmagnslims fisksins. Árið 1791 birti Luigi Galvani uppgötvun sína um lífeindafræði og sýndi fram á að rafmagn væri miðillinn sem taugafrumur miðla merki til vöðva. Rafhlöður Alessandro Volta frá 1800, sem voru gerðar úr skiptanlegum síum af sinki og kopari, gáfu vísindamönnum áreiðanlegri orkugjafa en rafstöðvarvélarnar sem áður voru notaðar. Uppgötvun rafsegulfræði, sameiningu rafmagns og segulfræði, er háð Hans Christian Ørsted og André-Marie Ampère árið 1819-1820. Michael Faraday fann upp rafmagnsmótorinn árið 1821 og Georg Ohm greindi rafræna hringrásina árið 1827. James Clerk Maxwell tengdi rafmagn og segulfræði (og ljós) eindregið, einkum í "On Physical Lines of Force" árið 1861 og 1862.  Á fyrstu áratug 19. aldar voru miklar framfarir á sviði rafmagnsfræði en á síðari hluta 19. aldar voru mestar framfarir á sviði rafmagnsverkfræði. Með fólki eins og Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, 1. barón Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla og George Westinghouse, breyttist rafmagn úr vísindalegri forvitni í nauðsynlegt verkfæri fyrir nútímalegt líf. Árið 1887 uppgötvaði Heinrich Hertz að rafhlöður, sem voru lýstar með útfjólubláum ljósi, mynduðu auðveldara rafgeisla. Árið 1905 birti Albert Einstein ritgerð þar sem hann útskýrði tilraunaupplýsingar um ljósvirkjunina sem afleiðingu þess að ljósorkan er flutt í óskiptum kvantiskuðum pakkum, sem gefa rafhlöðum orku. Þessi uppgötvun leiddi til kvantbyltingar. Einstein hlaut Nóbelsverðlaunin í eðlisfræði árið 1921 fyrir "uppgötvun sína á lögmáli ljósvirkjunar". Ljósvirkjun er einnig notuð í ljósfrumum eins og þær sem finnast í sólarplautum. Fyrsta fastvirka tækið var "köttasnekkjarinn" sem var fyrst notaður á 19. öld í útvarpsmóttökum. Vísa-líkt vír er sett í létt snertingu við fastan kristall (eins og germanium kristall) til að greina útvarpsmerki með snertingu tengi áhrif. Í fastum hlutum er straumurinn takmarkaður við fastir þættir og efnasambönd sem eru sérstaklega gerð til að skipta um og auka hann. Straumflæði má skilja á tvo vegu: sem neikvætt hlaðnir rafeindir og sem jákvætt hlaðnir rafeindaskornir sem kallast holur. Þessar hleðslur og holur eru skilgreindar í skilmálum kvantfræði. Byggingarefnið er oftast kristallískur hálfleiðari. Rafrænin í fastri stöðu varð að veruleika með uppkomu transistortækni. Fyrsti virki transistorinn, germanium-based point-contact transistor, var fundið upp af John Bardeen og Walter Houser Brattain á Bell Labs árið 1947, og svo kom bipólar tengi transistorinn árið 1948.
Fyrsta fastvirka tækið var "köttasnekkjarinn" sem var fyrst notaður á 19. öld í útvarpsmóttökum. Vísa-líkt vír er sett í létt snertingu við fastan kristall (eins og germanium kristall) til að greina útvarpsmerki með snertingu tengi áhrif.