A është bukuria objektive apo subjektive?
Pikëpamjet mbi këtë pyetje ndryshojnë nga një person në tjetrin. Statistikisht, një model i preferencës është i dukshëm në atë që njerëzit e përshkruajnë si të bukur. Një shembull i dukshëm i këtij fenomeni është standardi i bukurisë për gratë dhe burrat. Duket se shoqëria është dakord se cilat veçori, si ato fizike, ashtu edhe ato të brendshme, mund ta konsiderojnë një person të bukur. Standardi i bukurisë është projektuar edhe përtej njerëzve, në racën e kafshëve, për shembull, në shfaqjet e maceve. Duket se ekziston një lidhje midis bukurisë dhe sa shumë i ngjan ajo përsosmërisë. Për shembull, një trëndafil me shumë petale dhe pa lot ose gërvishtje, zakonisht shihet si më i bukur se një tjetër me më pak petale, të prishura dukshëm. Sidoqoftë, çështja e përsosmërisë ngre gjithashtu një problem pasi është e vështirë dhe ndoshta e pamundur të përcaktohet përsosmëria. Bukuria nuk do të thotë domosdoshmërisht përsosmëri. Për shembull, sytë e mëdhenj konsiderohen statistikisht të jenë më tërheqës, megjithatë, për sa i përket qëllimit të tyre biologjik ata nuk posedojnë superioritet ndaj syve të vegjël. Prandaj, bukuria dhe përsosmëria varen nga perspektiva ose qëllimi me të cilin e vëzhgon një objekt.  Për më tepër, duhet të merren parasysh edhe luhatjet e qarta gjatë shekujve dhe kulturave në lidhje me atë që konsiderohet e bukur. Për shembull, tendencat e modës dhe stilet e artit ndryshojnë vazhdimisht. Përveç kësaj, diversiteti i mendimeve sugjeron se nuk ka asgjë që konsiderohet e bukur nga të gjithë, kështu që edhe nëse shumica konsideron një objekt ose gjë të veçantë si të bukur, bukuria e saj mbetet subjektive sepse mbetet e bazuar në një preferencë gjithnjë në ndryshim sesa në të vërtetën objektive.