Grunnlagt på det følgjande, skildra den første solid-state-enheten og bruken av han.
Context:Lenge før nokon visste om elektrisitet, visste folk om elektriske fiskar. Gamle egyptiske tekster frå 2750 f.Kr. omtalte desse fiskane som "Thunderer av Nilen", og omtalte dei som "vernarane" for alle andre fiskar. Elektriske fiskar blei på nytt rapportert tusenår seinare av naturvitskapsmenn og leger i antikken, gresk, romersk og arabisk. Fleire gamle forfattarar, som Plinius den eldre og Scribonius Largus, vitna om den nummende effekten av elektriske støt frå elektriske havkatar og elektriske strålar, og visste at slike støt kunne ferdast langs ledande objekt. Patientar med sjukdomar som gikt eller hovudverk blei instruerte til å røra elektrisk fisk i håp om at det mektige skokket kunne lækja dei. Gamle kulturar rundt Middelhavet visste at visse gjenstandar, som stavar av rav, kunne reinsa med kattens pels for å tiltrekka lettare gjenstandar som fjøyr. Thales frå Mileto gjorde ei rekkje observasjonar på statisk elektrisitet rundt 600 f.Kr., og han trudde at friksjon gjorde amber magnetisk, i motsetnad til mineral som magnetit, som ikkje trengde å slitas. Thales hadde ikkje rett i å tru at tiltrekninga var på grunn av ein magnetisk effekt, men seinare ville vitskapen visa ein samband mellom magnetisme og elektrisitet. I samsvar med ein kontroversiell teori, kan parthiarane ha hatt kunnskap om galvanisering, basert på oppdaginga i 1936 av Bagdad-batteriet, som liknar ein galvanisk celle, sjølv om det er usikkert om artefaktet var elektrisk av natur. Elektrisitet blei berre ei intellektuell nysgjerrigheit i tusenår fram til 1600, då den engelske vitskapsmannen William Gilbert skreiv De Magnete, der han gjorde ein nøye studie av elektrisitet og magnetisme, og skilde lodestone-effekten frå statisk elektrisitet som blei produsert ved å slita amber. Han skapte det nylatinske ordet electricus ("av rav" eller "lik rav", elektron, det greske ordet for "rav") for å referere til eigenskapen til å tiltrekka små objekt etter å ha blitt gnidd. Denne samanhengan gav opphav til dei engelske orda "electric" og "electricity", som første gong blei trykte i Pseudodoxia Epidemica av Thomas Browne i 1646. I det 17. og tidleg 18. århundret blei det utført fleire arbeid av Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray og C. F. du Fay. Seinare på 1700-talet utførte Benjamin Franklin omfattande forsking i elektrisitet, og selde eigedomane sine for å finansiera arbeidet sitt. I juni 1752 er han kjend for å ha festt ein metallnøkkel på botnen av ei fukta drage og fløy dragen i ei stormtrugande himmel. Ei rekkje gnister som hoppa frå nøkkelen til baksidan av handa hans viste at lynet verkeleg var elektrisk av natur. Han forklarte òg den tilsynelatande paradoksale atferda til Leyden-krukken som ein apparat for å lagra store mengder elektrisk lading i form av elektrisitet som bestod av både positive og negative ladingar. I 1775 fortalde Hugh Williamson til Royal Society om ei rekkje eksperiment som hadde med elektriske støt frå ålen; same året skildra kirurgen og anatom John Hunter strukturen til elektriske organ i fisken. I 1791 publiserte Luigi Galvani oppdaginga si av bioelektromagnetikk, og han viste at elektrisitet var middelet som neuronane overførte signal til musklane. Batteriet til Alessandro Volta, eller voltaic pile, frå 1800, laga av skiftande lag av sink og kopar, gav vitskapsmenn ein pålitelegare kjelde til elektrisk energi enn dei elektrostatiske maskinane som var blitt brukt tidlegare. Oppdaginga av elektromagnetisme, eininga mellom elektriske og magnetiske fenomen, er skulda til Hans Christian Ørsted og André-Marie Ampère i 1819-1820. Michael Faraday fann opp den elektriske motoren i 1821, og Georg Ohm matematisk analyserte den elektriske kretsen i 1827. Elektrisitet og magnetisme (og lys) blei definitivt knytt saman av James Clerk Maxwell, særleg i hans "On Physical Lines of Force" i 1861 og 1862.  Medan tidleg på 1800-talet hadde det vore raske framskritt i elektrisk vitskap, var det seinare på 1800-talet som det blei gjort størst framskritt i elektroteknikk. Ved hjelp av folk som Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, 1. baron Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla og George Westinghouse, gjekk elektrisitet frå å vera ein vitskapleg nysgjerrigheit til å bli eit viktig verktøy for det moderne livet. I 1887 oppdaga Heinrich Hertz at elektrodar opplyst med ultraviolett lys lettare skaper elektriske gnistar. I 1905 publiserte Albert Einstein eit papir som forklarte eksperimentelle data frå den fotoelektriske effekten som eit resultat av at lysenergi blir frakta i diskrete kvantepakkar, som gir energi til elektronar. Denne oppdaginga førte til den kvante-revolusjonen. Einstein fekk Nobelprisen i fysikk i 1921 for "oppdaginga av loven om den fotoelektriske effekten". Den fotoelektriske effekten blir òg brukt i fotokjellar som solcellepaneler. Den fyrste solidstate-enheten var "cat's whisker detector" som blei brukt første gong på 1900-talet i radio-mottakarar. Ein viskeliknande tråd vert sett i lett kontakt med ein fast krystall (slik som ein germanium krystall) for å oppdaga eit radiosignal ved kontaktknyteffekten. I ein solid-state komponent, er strømmen avgrensa til faste element og samansetningar utforma spesielt for å skifta og forsterka den. Strømmen kan skiljast i to former: som negativt ladde elektronar, og som positivt ladde elektronmanglar kalla hull. Desse ladningane og hullene er kjend som kvantfysikk. Bygningsmaterialet er oftast ein krystallinsk halvleiar. Solid-state elektronikk kom til si eiga plass med oppstoen av transistor teknologi. Den første fungerande transistoren, ein germanium-basert punkt-kontakt transistor, blei oppfunnen av John Bardeen og Walter Houser Brattain ved Bell Labs i 1947, følgd av den bipolare krysstransistoren i 1948.
Den fyrste solidstate-enheten var "cat's whisker detector" som blei brukt første gong på 1900-talet i radio-mottakarar. Ein viskeliknande tråd vert sett i lett kontakt med ein fast krystall (slik som ein germanium krystall) for å oppdaga eit radiosignal ved kontaktknyteffekten.