Laŭ tiu paragrafo pri la Malvarma Milito, kial la sovetianoj retiriĝis de la milito en Afganio?
Context:Post la Dua Mondmilito, partoj de Orienta kaj Centra Eŭropo, inkluzive de Germana Demokratia Respubliko kaj orientaj partoj de Aŭstrio estis okupataj de la Ruĝa Armeo laŭ la Potsdama Konferenco. Dependaj komunistaj registaroj estis instalitaj en la orientaj blokaj satelitaj ŝtatoj. Post iĝi la dua nuklea potenco de la mondo, Sovet-Unio establis la aliancon de Varsovia Pakto, kaj eniris en lukton por tutmonda domineco, konata kiel la Malvarma Milito, kun la rivalaj Usono kaj NATO. Post la morto de Stalin en 1953 kaj mallonga periodo de kolektiva regado, la nova gvidanto Nikita <unk>ruŝtŝov kondamnis Stalinon kaj lanĉis la politikon de de-Stalinization, liberigante multajn politikajn malliberulojn el la Gulag-laborkampoj. La ĝenerala malstreĉiĝo de subpremaj politikoj poste iĝis konata kiel la <unk>ruŝtŝova Degelo. Samtempe, la streĉitecoj de la Malvarma Milito atingis sian pinton, kiam la du rivaloj koliziis pri la deplojo de usonaj misiloj Jupiter en Turkio kaj sovetiaj misiloj en Kubo.  En 1957, Sovet-Unio lanĉis la unuan artefaritan sateliton de la monda, Sputnik 1, tiel komencante la Kosman Epokon. La rusa kosmonaŭto Jurij Gagarin iĝis la unua homo, kiu orbitis la Teron, sur la kosmoŝipo Vostok 1 la 12-an de aprilo 1961. Sekvante la elpelon de <unk>ruŝtŝov en 1964, sekvis alia periodo de kolektiva regado, ĝis Leonid Breŝnjev iĝis la gvidanto. La epoko de la 1970-aj jaroj kaj la fruaj 1980-aj jaroj poste estis nomumita kiel la Era of Stagnation (Epoko de Stagnado). La Kosigin-reformo de 1965 celis partan malcentralizon de la sovetia ekonomio. En 1979, post komunista revolucio en Afganio, sovetiaj trupoj invadis la landon, finfine komencante la sovetian-afganan militon. En majo 1988, la sovetianoj komencis retiriĝi el Afganio, pro internacia opozicio, persista kontraŭ-sovetia gerilo, kaj manko de subteno de sovetiaj civitanoj.  De 1985 pluen, la lasta sovetia gvidanto Miĥail Gorbaĉov, kiu serĉis realigi liberalajn reformojn en la sovetia sistemo, enkondukis la politikojn de glasnost (malfermo) kaj perestrojko (restriktado) en provo fini la periodon de ekonomia stagno kaj demokratiigi la registaron. Tio tamen kondukis al la pliiĝo de fortaj naciismaj kaj separismaj movadoj tra la lando. Antaŭ 1991, la sovetia ekonomio estis la dua plej granda en la mondo, sed dum ĝiaj lastaj jaroj, ĝi eniris krizon.  Antaŭ 1991, ekonomia kaj politika tumulto komenciĝis boligi kiam la baltaj ŝtatoj elektis secesii de Sovet-Unio. La 17an de marto okazis referendumo, en kiu la vasta plimulto de partoprenantaj civitanoj voĉdonis favore al ŝanĝo de Sovet-Unio en renovigitan federacion. En junio 1991, Boris Yeltsin iĝis la unua rekte elektita prezidanto en la rusa historio kiam li estis elektita prezidanto de la Rusa SFSR. En aŭgusto 1991, puĉo de membroj de la registaro de Gorbaĉov, direktita kontraŭ Gorbaĉov kaj celanta konservi Sovet-Union, anstataŭe kondukis al la fino de la Komunista Partio de Sovet-Unio. La 25an de decembro 1991, sekvante la dissolvon de Sovet-Unio, kune kun nuntempa Rusio, dek kvar aliaj post-sovetiaj ŝtatoj aperis.
La sovetianoj retiriĝis de la Sovet-Afgana Milito komenciĝanta en majo 1988 pro internacia opozicio, persista kontraŭ-sovetia gerilmilito, kaj manko de subteno de sovetiaj civitanoj.