Врз основа на следниов пасус опишете го првиот цврст уред и неговата употреба.
Context:Долго пред да постои било какво знаење за електрична енергија, луѓето биле свесни за шокови од електрични риби. Древни египетски текстови од 2750 година п.н.е. ги нарекувале овие риби "Громот на Нил" и ги опишувале како "заштитници" на сите други риби. Електричните риби повторно биле пријавени илјадници години подоцна од страна на античките грчки, римски и арапски натуралисти и лекари. Неколку антички писатели, како што се Плиний Постариот и Скрибониј Ларгус, сведочеле за онемирувачкиот ефект на електричните шокови кои ги добиваат електричните сокови и електричните зраци, и знаеле дека таквите шокови можат да се пренесуваат по спроводни предмети. Пациентите со болести како што се подагра или главоболка биле наведени да допрат електрична риба во надеж дека моќниот потрес може да ги излечи. Древните култури околу Средоземното Море знаеле дека одредени предмети, како што се шипчиња од кехлибар, може да се тркаат со крзно на мачка за да привлечат лесни предмети како пердуви. Талес од Милет направил серија на набљудувања за статичката електрична енергија околу 600 година п.н.е., од кои тој верувал дека триењето го направило кехлибарот магнетен, за разлика од минералите како магнетит, кој не требал да се трка. Талес не беше во право во верувањето дека привлечноста се должи на магнетниот ефект, но подоцна науката ќе докаже врска помеѓу магнетизмот и електричноста. Според една контроверзна теорија, Партите можеби имале знаење за електроплакирање, врз основа на откритието во 1936 година на Багдадската батерија, која личи на галваничка ќелија, иако не е сигурно дали артефактот бил електричен по природа. Електричноста ќе остане малку повеќе од интелектуална љубопитност илјадници години, се до 1600 година, кога англискиот научник Вилијам Гилберт го напишал Де Магнете, во кој тој внимателно проучил електрична енергија и магнетизам, разликувајќи го ефектот на лајдстоун од статичката електрична енергија произведена со тркање на кехлибар. Тој го измислил Новиот латински збор electricus ("од кехлибар" или "како кехлибар", elektron, грчкиот збор за "кехлибар") за да се однесува на својството на привлекување на мали предмети откако ќе бидат трнати. Оваа асоцијација довела до англиските зборови "електричен" и "електричност", кои за прв пат се појавија во печат во Pseudodoxia Epidemica на Томас Браун од 1646 година. Понатамошна работа била спроведена во 17 и почетокот на 18 век од страна на Ото фон Герике, Роберт Бојл, Стивен Греј и Ц. Ф. ду Фей. Подоцна, во 18 век, Бенџамин Франклин спроведувал опширно истражување во областа на електричноста, продавајќи ја својата сопственост за да ја финансира својата работа. Во јуни 1752 година, тој има репутација дека прицврстил метален клуч на дното на влажна нишка од змеј и го летал змејот на небото загрозено од бура. Наредните искри кои скокнале од клучот на задната страна на неговата рака покажале дека молњата навистина била електрична по природа. Тој исто така го објаснил очигледно парадоксалното однесување на Leyden jar како уред за складирање на големи количини на електричен полнеж во однос на електрична енергија која се состои од позитивни и негативни полнежи. Во 1775 година, Хју Вилијамсон му пријавил серија експерименти на Кралското друштво за шоковите кои ги дава електричната змиорка; истата година хирургот и анатомот Џон Хантер ја опишал структурата на електричните органи на рибата. Во 1791 година, Луиџи Галвани го објавил своето откритие за биоелектромагнетизмот, покажувајќи дека електричноста е медиумот со кој невроните пренесуваат сигнали до мускулите. Батеријата на Алесандро Волта од 1800 година, направена од наизменични слоеви цинк и бакар, им обезбедила на научниците понадежлив извор на електрична енергија од електростатичките машини што се користеле претходно. Признавањето на електромагнетизмот, единството на електричните и магнетните феномени, се должи на Ханс Кристијан Орстед и Андре-Мари Ампер во 1819-1820 година. Мајкл Фарадеј го измислил електричниот мотор во 1821 година, а Георг Ом математички го анализирал електричното коло во 1827 година. Електричноста и магнетизмот (и светлината) беа дефинитивно поврзани од Џејмс Клерк Максвел, особено во неговата "О физичките линии на сила" во 1861 и 1862 година. Додека почетокот на 19 век забележал брз напредок во електричната наука, крајот на 19 век ќе го види најголемиот напредок во електричното инженерство. Преку луѓе како Александар Греам Бел, Ото Блати, Томас Едисон, Галилео Феррарис, Оливер Хевисајд, Аниос Једлик, Вилијам Томсон, првиот барон Келвин, Чарлс Алгернон Парсонс, Вернер фон Сименс, Џозеф Сван, Реџиналд Фесенден, Никола Тесла и Џорџ Вестингхаус, електричноста се претвори од научна љубопитност во неопходна алатка за модерниот живот. Во 1887 година, Хајнрих Херц открил дека електродите осветлени со ултравиолетова светлина полесно создаваат електрични искри. Во 1905 година, Алберт Ајнштајн објавил труд кој ги објаснил експерименталните податоци од фотоелектричниот ефект како резултат на светлинската енергија што се пренесува во дискретни квантизирани пакети, енергизирајќи ги електроните. Ова откритие доведе до квантната револуција. Ајнштајн ја добил Нобеловата награда за физика во 1921 година за "откривањето на законот за фотоелектричниот ефект". Фотоелектричниот ефект исто така се користи во фотоцели како што може да се најде во соларни панели. Првиот уред со цврста состојба бил "детекторот на мачкините мустаци" првпат користен во 1900-тите во радио пријемниците. Жица слична на мустак се става во лек контакт со цврст кристал (како што е кристал од герман) за да се детектира радио сигнал со ефектот на контактна спојка. Во компонентата со цврста состојба, струјата е ограничена на цврсти елементи и соединенија специјално дизајнирани за да ја префрлат и засилат. Тековниот проток може да се разбере во две форми: како негативно наелектризирани електрони, и како позитивно наелектризирани електронски недостатоци наречени дупки. Овие полнежи и дупки се разбираат во квантна физика. Градежниот материјал најчесто е кристален полупроводник. Електрониката со цврста состојба се појавила со појавата на транзисторската технологија. Првиот работечки транзистор, транзистор со контактна точка базиран на герман, бил измислен од страна на Џон Бардин и Валтер Хаузер Братхен во Бел Лабораториите во 1947 година, проследен со транзисторот со биполарна спојка во 1948 година.
Првиот уред со цврста состојба бил "детекторот на мачкините мустаци" првпат користен во 1900-тите во радио пријемниците. Жица слична на мустак се става во лек контакт со цврст кристал (како што е кристал од герман) за да се детектира радио сигнал со ефектот на контактна спојка.