Дали убавината е објективна или субјективна?
На ова прашање луѓето имаат различни мислења. Статистички гледано, моделот на преференција е лесно видлив на она што луѓето би го опишале како убаво. Еден очигледен пример за овој феномен е стандардот за убавина за жените и мажите. Се чини дека општеството се согласува за тоа кои карактеристики, како физички така и внатрешни, можат да ја сметаат една личност за убава. Стандардот на убавината исто така се проектира надвор од луѓето, на животинските раси, на пример, во изложбите на мачки. Изгледа дека постои врска помеѓу убавината и тоа колку личи на совршенството. На пример, розата со многу ливчиња и без солзи или гребења, генерално се смета за поубава од розата со помалку, видливо уништени ливчиња. Сепак, прашањето за совршенство исто така предизвикува проблем бидејќи е тешко и веројатно невозможно да се дефинира совршенството. Убавината не мора да значи совршенство. На пример, големите очи статистички се сметаат за попривлечни, но во однос на нивната биолошка цел тие немаат надмоќност над малите очи. Затоа, убавината и совршенството зависат од перспективата или од целта со која го набљудуваш објектот.  Освен тоа, треба да се земат предвид и очигледни флуктуации низ вековите и културите во врска со тоа што се смета за убаво. На пример, модните трендови и уметничките стилови постојано се менуваат. Покрај тоа, разновидноста на мислења сугерира дека не постои ништо што се смета за убаво од сите, па дури и ако мнозинството смета дека одреден предмет или работа е убава, неговата убавина останува субјективна бидејќи останува врз основа на постојано менување на преференција, а не на објективна вистина.