עקסטראַקט די נעמען פון ינפלואַנסערז אויף רובען דאַריאָ ס פּאָעזיע
Context:די פֿראַנצייזישע פּאָעזיע איז געווען אַ באַשטימנדיקער השפּעה אויף דאַריאָס פֿאָרשטעלונג ווי אַ דיכטערין. אין דער ערשטער אָרט, די ראָמאַנטיקס, ספּעציעל וויקטאָר הוגאָ. שפּעטער, און אויף אַ באַשטימענדיקן אופֿן, איז דאַריאָ געווען ינפלואַנסט דורך די פּאַרנאַסיאַנס: טהעאָפּילע גאַוטיער, קאַטולע מענדעס, און כאָסע מאַריאַ דע הערעדיאַ. אַן אַנדער באַשטימנדיקער השפּעה איז געווען דער שרײַבער פֿון פּראָזע און פּאָעזיע און דער נאַציאָנאַלער העלד פֿון קובאַ, חאָסע מאַרטי. דער לעצטער דעפֿינירנדיקער עלעמענט פֿון דער דאַריאַנער עסטעטיק איז זײַן אַדמיראַציע צו די סימבאָליסטן, ספּעציעל פאול ווערליין. איבערגעזאגט זיין אייגענע פאעטישע טראדזשעקטאריע אין דער ערשטער פאעמע פון Cantos de vida y esperanza (1905) האט דער דאריא אליין סינטעזירט זיינע הויפט איינפלוסן ווען ער באשטעטיגט אז ער איז געווען "שטארק מיט הוגא און צווייפל מיט ווערליין" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  אין דער אָפּטיילונג "Palabras Liminares" פון Prosas Profanas (1896) האָט ער שוין געשריבן אַ פּאַראַגראַף וואָס ריווילז די וויכטיקייט פון די פראנצויזיש קולטור אין דער אַנטוויקלונג פון זיין ליטעראַרישע ווערק:  דער אַלט שפּאַניער מיט אַ ווייַס באַרד ווייזט צו אַ סעריע פון אילסטרייט פּאָרטרעטן: "דאָס איינער - ער זאגט - איז דער גרויס מיגעל דע סערוואַנטעס סאַוועדראַ, איין-האַנט געניוס; דאָס איז לאָפּע דע וועגאַ, דאָס איז גאַרסילאַסאָ, דאָס איז קווינטאַנאַ. " איך בעט אים פֿאַר דעם איידעלע גראַסיאַן, פֿאַר טערעזאַ פֿון אַווילאַ, פֿאַר דעם העלדן גאָנגאָראַ, און פֿאַר דעם שטאַרקסטן פֿון אַלע, פֿראַנסיסקאָ דע קוועוועדאָ־י־ווילעגאַס. דערנאָך איך זאָגן: "שעקספּיער! דאַנטע! הוגאָ...! (און אין מײַן קאָפּ: ווערליין...!) " דערנאָך, ווען מען זאָגט אײַך א גוטן: "אַלטער מענטש, עס איז וויכטיק צו זאָגן: מײַן פֿרוי איז פֿון מײַן לאַנד; מײַן באַלעבאָסטע איז פֿון פּאַריז".  לאָס ראַראָס איז אַן אילוסטראַטיווע באַנד וועגן ליטעראַרישע געשמאַק, וואָס ער האָט ארויסגעגעבן אין דער זעלביקער יאָר ווי פּראָסאַס פּראָפאַנאַס, און דעדאַקייטאַד צו קורץ גלאָסינג עטלעכע פון די שרייבערס און אינטעלעקטואַלס צו וועמען ער האָט געפילט טיף באַווונדערונג. צווישן די אין דעם בוך מיר געפֿינען עדגאַר אַלאַן פּאָ, וויליערס דע ל'אילע אַדאַם, לעאָן בלוי, פאולע ווערליין, לאַוטרעמאָנט, יוגאַניאָ דע קאַסטראָ און דזשאָסע מאַרטי (די לעצטע איז דער בלויז דערמאנט וואָס האָט געשריבן זייער ליטעראַריש ווערק אין שפּאַניש). די דאַמאַנאַנס פֿון דער פֿראַנצייזישער קולטור איז מער ווי קלאָר ווי דער טאָג. דאַריאָ האָט געשריבן: "דער מאָדערניזם איז גאָרנישט מער ווי שפּאַניש ווערס און פּראָזע, וואָס זענען דורכגעגאַנגען דורך דעם פֿינעם זיף פֿון די גוטע פֿראַנצייזישע ווערס און די גוטע פֿראַנצייזישע פּראָזע". באַזייַטיקן זיין ערשט בינע, איידער Azul..., אין וואָס זיין פּאָעזיע איז שולדיק אַ גרויס האַנדלען צו די גרויס נעמען פון די 19 יאָרהונדערט שפּאַניש פּאָעזיע, אַזאַ ווי Núñez de Arce און Campoamor, Darío איז געווען אַ גרויס אַדמינער פון Bécquer. שפּאַניש טעמעס זענען געזונט רעפּריזענטיד אין זיין ווערק, שוין אין פּראָסאַס פּראָפאַנאַס און, ספּעציעל, נאָך זיין צווייטן יאַזדע צו ספּאַין, אין 1899. באוואוסטזיניג פון דער הייַנטצייַטיק שפּאַניש דעקאַדאַנס אין פּאָליטיק און די קינסט (אַ פאַרנומען ער שערד מיט די אַזוי גערופענע דור פון 98), ער איז אָפט ינספּייערד דורך אותיות און עלעמענטן פון דער פאַרגאַנגענהייט. בנוגע מחברים אין אנדערע שפראכן, איז כדאי צו דערמאנען אז ער האט געפילט א טיפע באוואונדערונג צו דריי שרייבער פון די פאראייניגטע שטאטן: ראלף וואלדא עמערסאן, עדגאר אלען פאו און וואלט וויטמאן. [ ציטאט דארף מען ]
וויקטאָר הוגאָ טעאָפֿילע גאָטיער קאַטולע מענדעס חאָסע מאַריאַ דע הערעדיאַ דזשאָסע מאַרטי פאול ווערליין עדגאַר אַלאַן פּאָ וויליערס דע ל'אילע אדם לעאָן בלוי לאוטרעאַמאָנט יוגניאָ דע קאַסטראָ ראלף וואַלדאָ עמערסאָן וואלט וויטמאן