Ĉu beleco estas objektiva aŭ subjektiva?
La opinioj pri tiu demando varias de persono al persono. Laŭ statistikoj, regulaĵemo estas facile videbla en tio, kion homoj konsideras bela. Evidenta ekzemplo de tiu fenomeno estas normo de beleco por virinoj kaj viroj. La socio ŝajnas konsenti pri tio, kiuj trajtoj, kaj fizikaj kaj internaj, povas konsideri homon bela. La normo de beleco ankaŭ estas projekciita preter homoj, sur bestaj rasoj, ekzemple, en katekspozicioj. Ŝajnas ekzisti ligo inter beleco kaj kiel proksime ĝi similas al perfekteco. Ekzemple, rozo kun multaj petaloj kaj sen larmoj aŭ gratvundoj estas ĝenerale rigardata kiel pli bela ol rozo kun pli malmultaj, videble ruinigitaj petaloj. Tamen, la demando pri perfekteco ankaŭ levas problemon, ĉar estas malfacile kaj verŝajne neeble difini perfektecon. Beleco ne nepre signifas perfektecon. Ekzemple, grandaj okuloj estas statistike konsiderataj kiel pli allogaj tamen, laŭ sia biologia celo ili ne posedas superecon al malgrandaj okuloj. Tial, kaj beleco kaj perfekteco dependas de la perspektivo aŭ celo, per kiu vi observas objekton.  Krome, la klaraj fluktuoj tra jarcentoj kaj kulturoj pri tio, kio estas konsiderata bela, ankaŭ devus esti konsiderataj. Ekzemple, modotendencoj kaj artaj stiloj konstante ŝanĝiĝas. Krome, la diverseco de opinioj sugestas, ke ne ekzistas io, kion ĉiu konsideras bela, do eĉ se la plimulto konsideras specialan objekton aŭ aĵon bela, ĝia beleco restas subjektiva, ĉar ĝi restas bazita sur ĉiam ŝanĝiĝanta prefero prefere ol objektiva vero.