Агар ман дар лаҳзаи бетағйир мондани бозӣ бозӣ дошта бошам, оё ман ғолиб мешавам?
Context:Бандӣ дар шоҳмот вазъиятест, ки бозигаре, ки навбати ҳаракат кардан аст, дар шах нест ва ҳаракати қонунӣ надорад. Дар натиҷаи муноқиша мусовӣ мешавад. Ҳангоми бозии ниҳоӣ, муноқиша як захираест, ки метавонад ба бозигари мавқеи пасттар имкон диҳад, ки бозӣ ба ҷои мағлуб шудан мусовӣ кунад. Дар мавқеъҳои мураккабтар, муноқиша хеле камтар рух медиҳад, одатан дар шакли фиреб, ки танҳо дар сурати беэътиноӣ аз ҷониби боло муваффақ мешавад. Муноқиша инчунин як мавзӯи маъмул дар омӯзиши охири бозӣ ва дигар мушкилоти шоҳмот аст.  Дар асри 19 натиҷаи муноқиша ҳамчун мусовӣ муқаррар карда шуд. Пеш аз ин стандартизатсия, муносибати он ба таври васеъ фарқ мекард, аз ҷумла пирӯзӣ барои бозигари бетағйир, ним пирӯзӣ барои он бозингар ё шикасти он бозингар; иҷозат дода намешавад; ва дар натиҷа бозигари бетағйир як навбатро аз даст медиҳад. Қоидаҳои бекоршавӣ дар бозиҳои дигари оилаи шоҳмот фарқ мекунанд.
Не, ин тавр нест. Дар ҳолати бетағйир будани вазъият, вазъият мустақил аст. Муҳим нест, ки кӣ бештар пиёла гирифтааст ё дар мавқеи ғолиб аст