Дар бораи як духтараки хурд, ки бо аждаҳо дӯстӣ мекунад, як қиссаи кӯтоҳ нависед, қувваҳои ҷодугарии аждаҳо ӯро ба олами дигар мебаранд.
Боре як духтарчае буд, ки ҳар рӯз орзу мекард, ки аждаҳоеро ёбад. Рӯзи сешанбе саҳар, вақте ки вай дар интизори автобус буд, дар роҳрав як чизи дурахшонро дид. Вай барои гирифтани он ба поён хам шуд ва он дар офтоб медурахшид. Вай ҳеҷ гоҳ чунин ганҷинаи дурахшонро надида буд, он ранги кабуд буд, ва вақте ки вай бодиққат назар кард, он ба миқёси аждаҳо хеле монанд буд, аммо вай бовар карда наметавонист, ки ин дар ҳақиқат миқёси аждаҳо буд, зеро онҳо танҳо дар ҳикояҳое, ки ӯ мехонд, вуҷуд доштанд. Вай ба атроф назар андохт ва як миқёси дурахшони дигарро дид, ки ба монанди пайроҳаи нонпораҳо буд, ки ӯро ба ҷангали пушти хонаи худ мебарад. Вай медонист, ки волидонаш мехоҳанд, ки ӯ ба мактаб равад, аммо кунҷкобии ӯ аз ӯ беҳтар шуд ва ӯ ба пайгирии пайроҳаи пардаи дурахшон ба ҷангал оғоз кард. Вай роҳи худро дар ҷангал мекашид, то он даме, ки ба як ғор монанд шуд, ки ӯ боварӣ дошт, ки қаблан дар он ҷо набуд. Вай бо эҳтиёт ба ғор даромад ва ба ҷои ториктар шудани ғор, он дурахшонтар мешуд, гӯё ки як нури дурахшон дар дохили ғор буд. Вақте ки вай дар ғор гӯшаи онро гардонд, ӯ зеботарин аждаҳои дурахшонро дид ва ба чашмони худ бовар карда натавонист! Вай оҳиста-оҳиста ба сӯи аждаҳо меомад, ки ҳангоми наздик шудан ӯро бодиққат тамошо мекард. Вай дасташро ба аждаҳо дароз кард, ки гӯё мехоҳад аждаҳоро оғӯш кунад ва аждаҳо дасташро бӯй карда, сипас сарашро ба поёни дасташ мечаконд, то ишора кунад, ки мехоҳад бо ӯ дӯстӣ кунад. Вақте ки аждаҳо дар атрофаш давр мезад ва бадани дурахшони онро мечакофт, вай ханда мекард. Он гоҳ аждаҳо сухан ронд ва аз вай пурсид, ки оё вай ягон бор дар олами дигар будааст. Духтарак сарашро ларзонд, аждаҳо чашмонашро кӯфт ва тасвиреро ба девори ғор намоиш дод, ки яке аз ҷаҳони зебои берунро нишон медод, ки пур аз аждаҳо буд. Духтарак пурсид, ки оё аждаҳо ӯро ба он ҷо мебарад, аждаҳо хандид ва бо сари худ ишора кард, ки духтар ба пушти он ҷаҳид. Духтарак аз ҳаяҷон ба ҳаяҷон афтод ва боз ба аждаҳо савор шуд. Вақте ки аждаҳо аз ғор берун баромад, дарвоза кушода шуд ва он ба дохили он савор шуд. Духтарак чашмонашро пӯшид, намедонист, ки баъд чӣ мешавад, ниҳоят чашмонашро кушод ва бо тааҷҷуб нигоҳ кард, вақте ки онҳо ба ҷаҳони дигар расиданд, вай ба он чизе, ки мебинад, бовар карда наметавонист, АРАБОН! Дар ҳама ҷо аждаҳо ҳастанд! Онҳо аз болои абрешим савор шуда, дар шаршараҳо бозӣ мекарданд ва олам пур аз гулҳои зебо буд, ки мисли дарахтони сурх баланд буданд. Осмон ранги арғувонӣ дошт ва ҷаҳон 10 моҳ дошт, вақте ки ӯ ба осмон менигарист.......ин як саргузашти бузург буд!