Faigh amach ainmneacha lucht tionchair ar bhéal Ruben Dario
Context:Bhí tionchar cinntitheach ag filíocht na Fraince ar fhoirmiú Darío mar bhéal. Ar an gcéad dul síos, na rómánsóirí, go háirithe Victor Hugo. Níos déanaí, agus ar bhealach cinntitheach, bhí tionchar ag na parnassians ar Darío: Théophile Gautier, Catulle Mendès, agus José María de Heredia. Bhí tionchar cinntitheach eile ag Jose Martí, scríbhneoir prósa agus filíochta agus laoch náisiúnta na Cúba. Is é an ghné deiridh a shainmhíníonn eisteolaíocht Darianian a admiration i leith na symbolists, go háirithe Paul Verlaine. Agus é ag cur a thrachtúr filíochta féin san áireamh sa dán tosaigh de Cantos de vida y esperanza (1905) shínigh Darío féin a phríomh-tionchar nuair a dhearbhaíonn sé go raibh sé "neart le Hugo agus éadrom le Verlaine" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  Sa chuid "Palabras Liminares" de Prosas Profanas (1896) bhí mír scríofa aige cheana féin a nochtann tábhacht chultúr na Fraince i bhforbairt a shaothair liteartha:  Léiríonn an sean-Spagánach a bhfuil beart bán aige sraith de phortait shuaimhneacha: "Is é seo - deir sé - an Miguel de Cervantes Saavedra mór, genius aon lámh amháin; is é seo Lope de Vega, is é seo Garcilaso, is é seo Quintana". Iarrann mé air don fhear uasal Gracián, do Teresa de Ávila, don Góngora cróga agus an ceann is láidre de gach duine, Francisco de Quevedo y Villegas. Ansin deirim: "Shakespeare! Dante! Hugo...! (agus i mo cheann: Verlaine...!) " Ansin, nuair a deir sé go maith: "-A sheanfhear, tá sé tábhachtach a rá: mo bhean chéile ó mo thír; mo leannán ó Pháras. "  Is leabhar léargas é Los raros maidir le blasanna liteartha, a d'fhoilsigh sé ar an mbliain céanna le Prosas profanas, agus a bhí tiomanta do roinnt de na scríbhneoirí agus na n-intleachtúla a raibh meas mór aige orthu a ghlanadh go hachomair. I measc na ndaoine sin sa leabhar tá Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro agus José Martí (is é an ceann deireanach an t-aon duine a luaitear a scríobh a gcuid saothar liteartha sa Spáinnis). Is léir go mór go bhfuil an cultúr Fraincis i réim. Scríobh Darío: "Níl sa nua-aimsearthacht ach véarsa agus prósa na Spáinne a chuaigh tríd an síotán fíneáil den véarsa agus den prósa na Fraince". Ag cur a chéim tosaigh ar leataobh, roimh Azul..., ina bhfuil a chuid filíochta i bhfianaise go mór do na hainmneacha móra filíochta na Spáinne sa 19ú haois, mar Núñez de Arce agus Campoamor, bhí Darío ina admirer mór de Bécquer. Tá téamaí na Spáinne ionadaithe go maith ina shaothar, cheana féin i Prosas profanas agus, go háirithe, tar éis a dara turas go dtí an Spáinn, i 1899. Ar an eolas go raibh dífhillteacht na Spáinne ag an am céanna sa pholaitíocht agus sna healaíona (a bhí mar aidhm aige leis an gGinealach '98 mar a thugtar air), bhí sé spreagtha go minic ag carachtair agus eilimintí den am atá thart. Maidir le húdair i dteangacha eile, is fiú a lua go raibh meas mór aige ar thrí scríbhneoir ó na Stáit Aontaithe: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe agus Walt Whitman. [ citation needed ]
Victor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès José María de Heredia Jose Martí Paul Verlaine Edgar Allan Poe Villiers de l'Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio de Castro Ralph Waldo Emerson Walt Whitman