ສະຫຼຸບປະຫວັດສາດຂອງອົງການ NATO
Context:ສັນຍາຂອງ Dunkirk ໄດ້ລົງນາມໂດຍຝຣັ່ງແລະອັງກິດໃນວັນທີ 4 ມີນາ 1947, ໃນໄລຍະຫຼັງຈາກສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II ແລະການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສົງຄາມເຢັນ, ເປັນສົນທິສັນຍາຂອງພັນທະມິດແລະການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນໃນກໍລະນີທີ່ມີການໂຈມຕີທີ່ເປັນໄປໄດ້ໂດຍເຢຍລະມັນຫຼືສະຫະພາບໂຊວຽດ. ໃນເດືອນມີນາປີ 1948, ພັນທະມິດນີ້ໄດ້ຖືກຂະຫຍາຍເຂົ້າໃນສົນທິສັນຍາ Brussels ເພື່ອລວມເອົາບັນດາປະເທດ Benelux, ສ້າງຕັ້ງອົງການສົນທິສັນຍາ Brussels, ເຊິ່ງເອີ້ນກັນວ່າ Western Union. ການເຈລະຈາ ສໍາ ລັບພັນທະມິດການທະຫານທີ່ກວ້າງຂວາງ, ເຊິ່ງສາມາດລວມເອົາອາເມລິກາ ເຫນືອ, ຍັງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນເດືອນນັ້ນໃນສະຫະລັດ, ບ່ອນທີ່ນະໂຍບາຍການຕ່າງປະເທດຂອງພວກເຂົາພາຍໃຕ້ ຄໍາ ສອນ Truman ສົ່ງເສີມຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງປະເທດຕໍ່ຕ້ານການກະ ທໍາ ທີ່ພວກເຂົາເຫັນວ່າເປັນການກະ ທໍາ ຮ້າຍຂອງຄອມມູນິດ, ເຊັ່ນການກໍ່ລັດຖະປະຫານໃນເດືອນກຸມພາ 1948 ໃນ Czechoslovakia. ການເຈລະຈາເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສົ່ງຜົນໃຫ້ມີການລົງນາມໃນສົນທິສັນຍາອາຕາລີ ເຫນືອ ໃນວັນທີ 4 ເມສາ 1949 ໂດຍບັນດາປະເທດສະມາຊິກຂອງສະຫະພາບຕາເວັນຕົກບວກກັບສະຫະລັດອາເມລິກາ, ການາດາ, ປອກຕຸຍການ, ອິຕາລີ, ນໍເວ, ເດັນມາກແລະອິສແລນ. ນັກການທູດຈາກການາດາ Lester B. Pearson ແມ່ນຜູ້ຂຽນແລະຜູ້ຮ່າງສັນຍາ ສໍາ ຄັນ.  ຫ້ອງຍາວສີ່ຫລ່ຽມທີ່ມີຫຼາຍແຖວຂອງບຸກຄົນທີ່ນັ່ງຢູ່ແຕ່ລະດ້ານ, ແລະທຸງຊາດທີ່ຖືກວາງຢູ່ທາງໄກ. ເຢຍລະມັນຕາເວັນຕົກໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ NATO ໃນປີ 1955, ເຊິ່ງໄດ້ ນໍາ ໄປສູ່ການສ້າງຕັ້ງພັນທະມິດວໍຊໍທີ່ແຂ່ງຂັນກັນໃນລະຫວ່າງສົງຄາມເຢັນ. ສົນທິສັນຍາ ອາຕາລານຕິກ ເຫນືອ ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນນອນຈົນກ່ວາສົງຄາມເກົາຫຼີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການສ້າງຕັ້ງ NATO ເພື່ອຈັດຕັ້ງປະຕິບັດມັນດ້ວຍໂຄງສ້າງທາງທະຫານທີ່ປະສົມປະສານ. ນີ້ລວມທັງການສ້າງຕັ້ງກອງບັນຊາການສູງສຸດຂອງ Allied Powers Europe (SHAPE) ໃນປີ 1951, ເຊິ່ງໄດ້ຮັບຮອງເອົາຫຼາຍໆໂຄງສ້າງແລະແຜນການທະຫານຂອງ Western Union, ລວມທັງຂໍ້ຕົກລົງຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບການມາດຕະຖານອຸປະກອນແລະຂໍ້ຕົກລົງກ່ຽວກັບການຕັ້ງກໍາລັງທະຫານຕ່າງປະເທດໃນປະເທດເອີຣົບ. ໃນປີ 1952, ຕໍາແຫນ່ງຂອງເລຂາທິການໃຫຍ່ NATO ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂື້ນເປັນຫົວ ຫນ້າ ພົນລະເຮືອນຂອງອົງການ. ປີນັ້ນຍັງໄດ້ເຫັນການຝຶກອົບຮົມທາງທະເລໃຫຍ່ຄັ້ງ ທໍາ ອິດຂອງ NATO, ການຝຶກອົບຮົມ Mainbrace ແລະການເຂົ້າຮ່ວມຂອງປະເທດເກຣັກແລະເທີກີເຂົ້າໃນອົງການດັ່ງກ່າວ. ພາຍຫຼັງກອງປະຊຸມລອນດອນແລະປາຣີ, ເຢຍລະມັນຕາເວັນຕົກໄດ້ຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ປະກອບອາວຸດຄືນ ໃຫມ່ ໃນທາງທະຫານ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມອົງການ NATO ໃນເດືອນພຶດສະພາ 1955, ເຊິ່ງເປັນປັດໃຈ ສໍາ ຄັນໃນການສ້າງຕັ້ງສົນທິສັນຍາວໍຊໍທີ່ຄອບຄອງໂດຍໂຊວຽດ, ເຊິ່ງ ກໍາ ນົດສອງຝ່າຍທີ່ກົງກັນຂ້າມຂອງສົງຄາມເຢັນ.  ການກໍ່ສ້າງກໍາແພງເບີລິນໃນປີ 1961 ໄດ້ເປັນຂີດຫມາຍຄວາມເຄັ່ງຕຶງສູງສຸດໃນສົງຄາມເຢັນ, ໃນເວລາທີ່ທະຫານສະຫະລັດ 400,000 ຄົນໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເອີຣົບ. ຄວາມສົງໄສກ່ຽວກັບຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງຄວາມ ສໍາ ພັນລະຫວ່າງບັນດາປະເທດເອີຣົບແລະສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ຫຼຸດລົງແລະໄຫຼໄປພ້ອມກັບຄວາມສົງໄສກ່ຽວກັບຄວາມ ຫນ້າ ເຊື່ອຖືຂອງການປ້ອງກັນ NATO ຕໍ່ການບຸກລຸກຂອງ Soviet ທີ່ຄາດຫວັງ - ຄວາມສົງໄສທີ່ ນໍາ ໄປສູ່ການພັດທະນາຄວາມຢັບຢັ້ງດ້ານນິວເຄຼຍຂອງຝຣັ່ງທີ່ເປັນເອກະລາດແລະການຖອນຕົວຂອງຝຣັ່ງຈາກໂຄງສ້າງທາງທະຫານຂອງ NATO ໃນປີ 1966. ໃນປີ 1982, ປະເທດສະເປນທີ່ມີປະຊາທິປະໄຕ ໃຫມ່ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມພັນທະມິດ.  ການປະຕິວັດຂອງປີ 1989 ໃນເອີຣົບໄດ້ ນໍາ ໄປສູ່ການປະເມີນຄືນ ໃຫມ່ ດ້ານຍຸດທະສາດຂອງຈຸດປະສົງ, ລັກສະນະ, ຫນ້າ ທີ່ແລະຈຸດສຸມຂອງ NATO ໃນທະວີບ. ໃນເດືອນຕຸລາ 1990, ເຢຍລະມັນຕາເວັນອອກໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນ ຫນຶ່ງ ຂອງສາທາລະນະລັດສະຫະພັນເຢຍລະມັນແລະພັນທະມິດ, ແລະໃນເດືອນພະຈິກ 1990, ພັນທະມິດໄດ້ລົງນາມໃນສົນທິສັນຍາກ່ຽວກັບ ກໍາ ລັງປະກອບອາວຸດແບບ ທໍາ ມະດາໃນເອີຣົບ (CFE) ໃນປາຣີກັບສະຫະພາບໂຊວຽດ. ມັນໄດ້ມອບ ຫມາຍ ໃຫ້ມີການຫຼຸດຜ່ອນການທະຫານສະເພາະໃນທົ່ວທະວີບ, ເຊິ່ງໄດ້ສືບຕໍ່ຫຼັງຈາກການລົ້ມລະລາຍຂອງສົນທິສັນຍາວໍຊໍໃນເດືອນກຸມພາປີ 1991 ແລະການລະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນເດືອນທັນວາປີນັ້ນ, ເຊິ່ງໄດ້ ກໍາ ຈັດສັດຕູຕົ້ນຕໍຂອງ NATO. ນີ້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການດຶງດູດການໃຊ້ຈ່າຍທາງທະຫານແລະອຸປະກອນໃນເອີຣົບ. ສົນທິສັນຍາ CFE ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ບັນດາປະເທດເຊັນສັນຍາຖອນອາວຸດແບບປົກກະຕິ 52,000 ຊິ້ນໃນ 16 ປີຕໍ່ມາ, ແລະອະນຸຍາດໃຫ້ການໃຊ້ຈ່າຍທາງທະຫານຂອງສະມາຊິກເອີຣົບຂອງ NATO ຫຼຸດລົງ 28 ເປີເຊັນຈາກປີ 1990 ຫາປີ 2015. ໃນປີ 1990 ມີການຮັບປະກັນໂດຍຜູ້ນໍາຕາເວັນຕົກຫຼາຍຄົນໃຫ້ແກ່ Mikhail Gorbachev ວ່າ NATO ຈະບໍ່ຂະຫຍາຍອອກໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ, ດັ່ງທີ່ເປີດເຜີຍໂດຍບັນທຶກການສົນທະນາສ່ວນຕົວ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເນື້ອໃນສຸດທ້າຍຂອງສົນທິສັນຍາກ່ຽວກັບການແກ້ໄຂຂັ້ນສຸດທ້າຍຕໍ່ກັບເຢຍລະມັນ, ທີ່ລົງນາມໃນທ້າຍປີນັ້ນ, ບໍ່ມີການກ່າວເຖິງບັນຫາຂອງການຂະຫຍາຍໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ.  ສອງພາກສ່ວນຄອນກີດສູງຂອງກໍາແພງໃນ lawn ຫຍ້າຢູ່ທາງຫນ້າຂອງອາຄານ curved ມີປ່ອງຢ້ຽມສີຟ້າ-ແກ້ວ. ການຕົກລົງຂອງກໍາແພງເບີລິນໃນປີ 1989 ໄດ້ເປັນຈຸດປ່ຽນໃນບົດບາດຂອງ NATO ໃນເອີຣົບ, ແລະພາກສ່ວນນີ້ຂອງກໍາແພງໃນປັດຈຸບັນໄດ້ຖືກສະແດງຢູ່ນອກສໍານັກງານໃຫຍ່ຂອງ NATO. ໃນຊຸມປີ 1990, ອົງການຈັດຕັ້ງໄດ້ຂະຫຍາຍກິດຈະ ກໍາ ຂອງຕົນເຂົ້າໄປໃນສະຖານະການທາງການເມືອງແລະມະນຸດສະ ທໍາ ທີ່ບໍ່ເຄີຍເປັນຄວາມກັງວົນຂອງ NATO. ໃນລະຫວ່າງການແຕກແຍກຂອງ Yugoslavia, ອົງການຈັດຕັ້ງໄດ້ ດໍາ ເນີນການແຊກແຊງທາງທະຫານຄັ້ງ ທໍາ ອິດຂອງມັນໃນໂບສເນຍຕັ້ງແຕ່ປີ 1992 ຫາ 1995 ແລະຕໍ່ມາແມ່ນ Yugoslavia ໃນປີ 1999. ຄວາມຂັດແຍ້ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ມີການຈັດຕັ້ງຄືນ ໃຫມ່ ດ້ານທະຫານຫລັງຈາກສົງຄາມເຢັນ. ໂຄງສ້າງທາງທະຫານຂອງ NATO ໄດ້ຖືກຕັດລົງແລະຈັດຕັ້ງຄືນ ໃຫມ່, ດ້ວຍ ກໍາ ລັງ ໃຫມ່ ເຊັ່ນ: ກອງບັນຊາການໃຫຍ່ຂອງພັນທະມິດເອີຣົບ Corps Reaction Corps ທີ່ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ.  ໃນດ້ານການເມືອງ, ອົງການດັ່ງກ່າວໄດ້ສະແຫວງຫາການພົວພັນທີ່ດີຂື້ນກັບບັນດາປະເທດເອີຣົບກາງແລະຕາເວັນອອກທີ່ໄດ້ຮັບອໍາ ນາດຕົນເອງ ໃຫມ່, ແລະເວທີການທູດ ສໍາ ລັບການຮ່ວມມືພາກພື້ນລະຫວ່າງ NATO ແລະປະເທດເພື່ອນບ້ານຂອງມັນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂື້ນໃນຊ່ວງເວລາຫຼັງຈາກສົງຄາມເຢັນນີ້, ລວມທັງການເປັນຄູ່ຮ່ວມມືເພື່ອສັນຕິພາບແລະຂໍ້ລິເລີ່ມການສົນທະນາໃນທະເລເມດິເຕີເລນຽນໃນປີ 1994, ສະພາການເປັນຄູ່ຮ່ວມ Euro-Atlantic ໃນປີ 1997, ແລະ NATO-Russia Permanent Joint Council ໃນປີ 1998. ໃນກອງປະຊຸມສຸດຍອດປີ 1999 ທີ່ວໍຊິງຕັນ, ຮົງກາລີ, ໂປໂລຍ, ແລະສາທາລະນະລັດເຊັກ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ NATO ຢ່າງເປັນທາງການ, ແລະອົງການຈັດຕັ້ງດັ່ງກ່າວຍັງໄດ້ອອກ ຄໍາ ແນະ ນໍາ ໃຫມ່ ສໍາ ລັບການເປັນສະມາຊິກດ້ວຍ "ແຜນການກະ ທໍາ ສະມາຊິກ" ສ່ວນບຸກຄົນ. ແຜນການເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຄຸ້ມຄອງການເພີ່ມສະມາຊິກພັນທະມິດ ໃຫມ່ ຕໍ່ມາ. ການເລືອກຕັ້ງປະທານາທິບໍດີຝຣັ່ງ Nicolas Sarkozy ໃນປີ 2007 ໄດ້ ນໍາ ໄປສູ່ການປະຕິຮູບທີ່ ສໍາ ຄັນຂອງ ຕໍາ ແຫນ່ງ ທະຫານຂອງປະເທດຝຣັ່ງ, ເຊິ່ງບັນລຸຈຸດສູງສຸດດ້ວຍການກັບຄືນສູ່ສະມາຊິກເຕັມໃນວັນທີ 4 ເມສາ 2009, ເຊິ່ງຍັງລວມທັງຝຣັ່ງກັບຄືນສູ່ໂຄງສ້າງການບັນຊາການທະຫານ NATO, ໃນຂະນະທີ່ຮັກສາຄວາມຢັບຢັ້ງດ້ານນິວເຄຼຍທີ່ເປັນເອກະລາດ.  ມາດຕາ 5 ຂອງສົນທິສັນຍາ ອາຕາລານຕິກ ເຫນືອ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ບັນດາປະເທດສະມາຊິກຊ່ວຍເຫຼືອປະເທດສະມາຊິກໃດ ຫນຶ່ງ ທີ່ຖືກໂຈມຕີດ້ວຍອາວຸດ, ໄດ້ຖືກ ນໍາ ໃຊ້ເປັນຄັ້ງ ທໍາ ອິດແລະເປັນຄັ້ງດຽວຫຼັງຈາກການໂຈມຕີວັນທີ 11 ກັນຍາ, ຫຼັງຈາກນັ້ນກອງທັບໄດ້ຖືກສົ່ງໄປອັຟການິສຖານພາຍໃຕ້ກອງ ກໍາ ລັງ ISAF ນໍາ ໂດຍ NATO. ອົງການດັ່ງກ່າວໄດ້ປະຕິບັດບົດບາດເພີ່ມເຕີມນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ລວມທັງການສົ່ງນັກຝຶກອົບຮົມໄປອີຣັກ, ຊ່ວຍໃນການປະຕິບັດງານຕ້ານການລັກລອບ, ແລະໃນປີ 2011 ການບັງຄັບໃຊ້ເຂດຫ້າມບິນ ເຫນືອ ລີເບຍຕາມມະຕິ 1973 ຂອງສະພາຄວາມຫມັ້ນຄົງສະຫະປະຊາຊາດ.  ການຍຶດເອົາ Crimea ຂອງຣັດເຊຍ ໄດ້ນໍາໄປສູ່ການປະນາມຢ່າງແຮງໂດຍສະມາຊິກ NATO ທັງ ຫມົດ, ແລະເປັນ ຫນຶ່ງ ໃນເຈັດຄັ້ງທີ່ມາດຕາ 4, ເຊິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການປຶກສາຫາລືລະຫວ່າງສະມາຊິກ NATO, ໄດ້ຖືກ ນໍາ ໃຊ້. ກ່ອນຫນ້ານີ້ລວມທັງໃນລະຫວ່າງສົງຄາມອີຣັກ ແລະ ສົງຄາມກາງເມືອງຊີເຣຍ. ໃນກອງປະຊຸມສຸດຍອດ Wales ປີ 2014, ບັນດາຜູ້ນໍາຂອງປະເທດສະມາຊິກ NATO ໄດ້ໃຫ້ຄໍາຫມັ້ນສັນຍາຢ່າງເປັນທາງການເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ທີ່ຈະໃຊ້ເງິນເທົ່າກັບຢ່າງຫນ້ອຍ 2 ເປີເຊັນຂອງຍອດຜະລິດຕະພັນພາຍໃນປະເທດຂອງເຂົາເຈົ້າ ສໍາລັບການປ້ອງກັນປະເທດໃນປີ 2024, ເຊິ່ງກ່ອນຫນ້ານີ້ມັນເປັນພຽງແຕ່ຄໍາແນະນໍາທີ່ບໍ່ເປັນທາງການເທົ່ານັ້ນ. ໃນກອງປະຊຸມສຸດຍອດ Warsaw ປີ 2016, ບັນດາປະເທດ NATO ໄດ້ຕົກລົງກ່ຽວກັບການສ້າງຕັ້ງ NATO Enhanced Forward Presence, ເຊິ່ງໄດ້ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດສີ່ກຸ່ມສູ້ຮົບທີ່ມີຂະ ຫນາດ ທະຫານຫຼາຍຊາດຢູ່ Estonia, Latvia, Lithuania, ແລະ ໂປໂລຍ. ກ່ອນແລະໃນລະຫວ່າງການບຸກລຸກຂອງຣັດເຊຍໃນຢູເຄຣນໃນປີ 2022, ຫຼາຍປະເທດ NATO ໄດ້ສົ່ງທະຫານທາງບົກ, ກໍາປັ່ນລົບແລະເຮືອບິນລົບເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍແຄວ້ນຕາເວັນອອກຂອງພັນທະມິດ, ແລະຫຼາຍປະເທດອີກເທື່ອ ຫນຶ່ງ ໄດ້ອ້າງເອົາມາດຕາ 4. ໃນເດືອນມີນາປີ 2022, ບັນດາຜູ້ນໍາ NATO ໄດ້ພົບປະກັນຢູ່ Brussels ສໍາລັບກອງປະຊຸມສຸດຍອດພິເສດທີ່ຍັງມີບັນດາຜູ້ນໍາກຸ່ມ G7 ແລະ ສະຫະພາບເອີຣົບເຂົ້າຮ່ວມ. ບັນດາປະເທດສະມາຊິກ NATO ໄດ້ຕົກລົງທີ່ຈະສ້າງຕັ້ງ 4 ກຸ່ມສູ້ຮົບເພີ່ມເຕີມໃນປະເທດ Bulgaria, Hungary, Romania, ແລະ Slovakia, ແລະອົງປະກອບຂອງກອງກໍາລັງຕອບໂຕ້ຂອງ NATO ໄດ້ຖືກເປີດໃຊ້ເປັນຄັ້ງ ທໍາ ອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງ NATO.  ມາຮອດເດືອນມິຖຸນາປີ 2022, ອົງການເນໂຕ້ໄດ້ສົ່ງທະຫານ 40,000 ຄົນໄປຕາມແຄມຕາເວັນອອກທີ່ມີຄວາມຍາວ 2,500 ກິໂລແມັດ (1,550 ໄມ) ເພື່ອສະກັດກັ້ນການຮຸກຮານຂອງລັດເຊຍ. ຫຼາຍກວ່າເຄິ່ງ ຫນຶ່ງ ຂອງ ຈໍາ ນວນນີ້ໄດ້ຖືກ ນໍາ ໃຊ້ໃນປະເທດບຸນກາເລຍ, ຣູມານີ, ຮົງກາລີ, ສະໂລວັກກີ, ແລະໂປໂລຍ, ເຊິ່ງຫ້າປະເທດນີ້ໄດ້ລວມເອົາກອງ ກໍາ ລັງທີ່ສົມຄວນຂອງອະດີດ NATO 259,000 ຄົນ. ເພື່ອເສີມສ້າງກອງທັບອາກາດຂອງປະເທດ Bulgaria, ປະເທດສະເປນໄດ້ສົ່ງເຮືອບິນ Eurofighter Typhoon, ປະເທດເນເທີແລນໄດ້ສົ່ງເຮືອບິນໂຈມຕີ F-35 8 ລໍາ, ແລະເຮືອບິນໂຈມຕີຂອງຝຣັ່ງແລະສະຫະລັດອາເມລິກາເພີ່ມເຕີມຈະມາຮອດໃນໄວໆນີ້.  NATO ໄດ້ຮັບການສະຫນັບສະຫນູນຈາກປະຊາຊົນໃນທົ່ວປະເທດສະມາຊິກຂອງຕົນ.
ອົງການສົນທິສັນຍາອາຕາລີກເຫນືອ (NATO, ພາສາຝຣັ່ງ: Organisation du traité de l'Atlantique nord), ຫຼື ພັນທະມິດອາຕາລີກເຫນືອ, ພັນທະມິດອາຕາລີກ, ພັນທະມິດຕາເວັນຕົກ, ແມ່ນພັນທະມິດການທະຫານ. ມັນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍສົນທິສັນຍາອາຕາລານຕິກ ເຫນືອ ໃນປີ 1949 ແລະມັນໄດ້ຖືກລົງນາມໃນວໍຊິງຕັນ, DC, ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ໃນວັນທີ 4 ເມສາ 1949. ສະມາຊິກຂອງມັນໃນປີ 1949 ແມ່ນສະຫະລັດ, ແບນຊິກ, ເນເທີແລນ, ລູຊໍາເບີກ, ຝຣັ່ງ, ອັງກິດ, ການາດາ, ປອກຕຸຍການ, ອິຕາລີ, ນໍເວ, ເດັນມາກແລະອິສແລນ. ໃນວັນທີ 18 ກຸມພາ 1952, ກຣີສແລະຕຸລະກີກໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ.  ເມື່ອເຢຍລະມັນຕາເວັນຕົກເຂົ້າຮ່ວມອົງການດັ່ງກ່າວໃນວັນທີ 9 ພຶດສະພາ 1955 ມັນໄດ້ຖືກອະທິບາຍວ່າເປັນ "ຈຸດປ່ຽນທີ່ຕັດສິນໃຈໃນປະຫວັດສາດຂອງທະວີບຂອງພວກເຮົາ" ໂດຍ Halvard Lange, ລັດຖະມົນຕີການຕ່າງປະເທດຂອງນໍເວໃນເວລານັ້ນ. ຜົນໄດ້ຮັບແມ່ນສັນຍາ Warsaw, ລົງນາມໃນວັນທີ 14 ພຶດສະພາ 1955 ໂດຍສະຫະພາບໂຊວຽດແລະລັດທູດຂອງມັນເພື່ອຕອບໂຕ້ຕໍ່ NATO.  ຫຼັງຈາກສົງຄາມເຢັນໃນປີ 1999 ສາມປະເທດອະດີດຄອມມູນິດ, ຮັງກາຣີ, ສາທາລະນະລັດເຊັກ, ແລະ ໂປໂລຍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ NATO. ໃນວັນທີ 29 ມີນາ 2004, ອີກເຈັດປະເທດເອີຣົບເຫນືອແລະເອີຣົບຕາເວັນອອກໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ NATO: ເອສໂຕເນຍ, ລັດເວຍແລະລີທົວເນຍແລະຍັງສະໂລເວເນຍ, ສະໂລວັກກີ, Bulgaria, ແລະ Romania.  ໂຄຣເອເຊຍ ແລະ ອາລເບເນຍ ໄດ້ຮັບຄໍາເຊີນເຂົ້າເປັນສະມາຊິກ NATO ໃນວັນທີ 3 ເມສາ 2008. ສາທາລະນະລັດ ມາເຊໂດເນຍ ໄດ້ຮັບການເຊື້ອເຊີນທີ່ມີເງື່ອນໄຂດຽວເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໂດຍປະເທດກຣີສຍ້ອນຂໍ້ຂັດແຍ້ງຊື່ຂອງມັນກັບປະເທດກຣີສ.  Montenegro ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນວັນທີ 5 ມິຖຸນາ 2017. ຫລັງຈາກປ່ຽນຊື່ຂອງຕົນເພື່ອສິ້ນສຸດຂໍ້ຂັດແຍ້ງ, Macedonia ເຫນືອ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ NATO ໃນວັນທີ 27 ມີນາ 2020 ແລະກາຍເປັນສະມາຊິກທີ 30. ປະເທດໄອແລນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ NATO ຢ່າງເປັນທາງການໃນວັນທີ 8 ກັນຍາ 2020 ເປັນຜູ້ສັງເກດການ.  ໃນເດືອນເມສາປີ 2023, ປະເທດຟິນແລນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມອົງການ NATO, ພາຍຫຼັງຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມນັບຕັ້ງແຕ່ການບຸກໂຈມຕີຂອງລັດເຊຍໃນປີ 2022 ຂອງຢູເຄຣນ.