Գեղեցկությունը օբյեկտիվ՞ է, թե՞ սուբյեկտիվ։
Այս հարցի վերաբերյալ մարդկանց կարծիքները տարբեր են։ Վիճակագրականորեն, նախասիրությունների մոդելը հեշտությամբ երեւում է այն բանի վրա, ինչ մարդիկ նկարագրում են որպես գեղեցիկ: Այս երեւույթի ակնհայտ օրինակն է կանանց եւ տղամարդկանց գեղեցկության չափանիշը։ Հասարակությունը կարծես համաձայն է, թե ինչ հատկանիշներ, թե՛ ֆիզիկական, թե՛ ներքին, կարող են մարդուն գեղեցիկ համարել։ Գեղեցկության չափանիշը նաեւ արտացոլվում է մարդկանցից դուրս, կենդանիների ցեղատեսակների վրա, օրինակ, կատուների ցուցահանդեսներում: Գեղեցկության եւ կատարյալության միջեւ կապ կա։ Օրինակ՝ շատ թերթիկներով եւ առանց արցունքների կամ քերծումների ծաղկուն վարդը սովորաբար ավելի գեղեցիկ է համարվում, քան ավելի քիչ թերթիկներով եւ տեսանելիորեն փչացածը։ Այնուամենայնիվ, կատարյալության հարցը նաեւ խնդիր է առաջացնում, քանի որ դժվար է եւ, հավանաբար, անհնար է սահմանել կատարյալությունը: Գեղեցկությունը պարտադիր չէ, որ լինի կատարյալ: Օրինակ, մեծ աչքերը վիճակագրականորեն ավելի գրավիչ են համարվում, սակայն, իրենց կենսաբանական նշանակության առումով, նրանք փոքր աչքերից գերազանցություն չունեն: Հետեւաբար, թե՛ գեղեցկությունը, թե՛ կատարյալությունը կախված է նրանից, թե ինչ նպատակով ես դիտարկում առարկան։  Բացի այդ, պետք է հաշվի առնել դարերի եւ մշակույթների ընթացքում տեղի ունեցած ակնհայտ տատանումները այն մասին, թե ինչն է գեղեցիկ համարվում։ "Մարդիկ, ովքեր սիրում են նորաձեւություն, միշտ նորաձեւ են լինում" Բացի այդ, կարծիքների բազմազանությունը ենթադրում է, որ չկա մի բան, որը բոլորի կողմից գեղեցիկ է համարվում, այնպես որ, նույնիսկ եթե մեծամասնությունը որոշակի օբյեկտ կամ բան գեղեցիկ է համարում, դրա գեղեցկությունը մնում է սուբյեկտիվ, քանի որ այն հիմնված է մշտապես փոփոխվող նախասիրության վրա, այլ ոչ թե օբյեկտիվ ճշմարտության վրա: