Аз нуқтаи назари кӯдаки 2 сола тартиби субҳро тавсиф кунед
Ман аз хоб бедор мешавам ва дар хоб танҳоям, торик аст ва ман метарсам. Ман модарамро даъват мекунам ва вақте ки садои қадамҳои ӯро мешунавам, ба ҳуҷраи хобам меравад, дилам сабук мешавад. Ӯ дар паҳлӯи ман мешинад ва ман худро хушбахт ва қаноатманд ҳис мекунам. Боз бо нурҳои офтоб дар чашмонам бедор мешавам ва медонам, ки субҳ аст, чунки офтоб баромадааст. Ман аз болои худ гардидам ва дидам, ки модарам ҳанӯз ҳам дар паҳлӯи ман хоб аст. Ман аз хоб хеста, ба ӯ мегӯям, ки субҳ аст. Бародари ман давида меояд ва аз ман хоҳиш мекунад, ки дар ҳуҷраи бозӣ бозӣ кунам. Ман аз бозичаҳоям хеле хурсандам! Ман дар роҳ давида, ҳалқаи дӯстдоштаи худро интихоб мекунам, ки дар он ҳама рангҳои баргбод ҳаст! Ман аз бародарам кӯмак хостам, то ин муамморо ба анҷом расонам ва баъди анҷомёбии он фахр мекардам. Ман мешунавам, ки модарам аз поён ба мо занг зада мегӯяд, ки субҳона омода аст. Баданам гурусна шуд ва ман ба ошхонаи поён рафтам, ки дар он ҷо ӯ як табақи калони хӯроки дӯстдоштаи маро овард! Ҳангоме ки мехӯрам, ба танам чизе меафтад. Ман инро ба модарам нишон додам ва вай онро бо матоъ тоза кард. Вақте ки ман тамом кардам, модарам гуфт, ки вақти либоспӯшӣ расидааст. Мехоҳам кӯмак кунам, аз ин рӯ худам пижамаамро мекашам!