Dumasar kana petikan di handap ieu ngajelaskeun alat kaayaan padet munggaran sareng kagunaanna.
Context:Lila saméméh aya pangaweruh ngeunaan listrik, jalma-jalma geus nyaho ngeunaan shock ti lauk listrik. Tulisan-tulisan Mesir kuno anu diturunkeun taun 2750 SM nyebutkeun lauk ieu minangka "Thunderer of the Nile", sarta digambarkeun minangka "panyalindung" sadaya lauk lianna. Lauk listrik deui dilaporkeun millennia saterusna ku Yunani kuno, Romawi jeung Arab naturalists jeung dokter. Sababaraha panulis kuna, saperti Pliny nu Kolot jeung Scribonius Largus, ngabuktikeun pangaruh nu ngagebrétkeun tina guncangan listrik nu dikirimkeun ku lauk ucing listrik jeung sinar listrik, sarta nyaho yén guncangan saperti bisa ngarambat sapanjang objék nu ngalirkeun listrik. Pasien nu kaserang panyakit siga gout atawa nyeri sirah disarankeun nyentuh lauk listrik dina harepan yén guncangan nu kuat bisa nyageurkeun maranéhna. Kabudayaan kuna di sabudeureun Méditerania nyaho yén objék nu tangtu, saperti batang Amber, bisa rubbed kalawan bulu ucing pikeun narik objék lampu kawas bulu. Thales of Miletus nyieun runtuyan observasi dina listrik statis kira-kira 600 SM, ti mana manéhna percaya yén gesekan rendered amber magnét, kontras jeung mineral saperti magnetit, nu diperlukeun euweuh rubbing. Thales teu bener dina percaya yén daya tarik téh alatan pangaruh magnét, tapi saterusna élmu bakal ngabuktikeun hubungan antara magnétisme jeung listrik. Nurutkeun hiji téori kontroversial, urang Parthia bisa jadi geus miboga pangaweruh ngeunaan éléktroplating, dumasar kana pamanggihan taun 1936 ngeunaan Batré Baghdad, nu nyarupaan sél galvanik, sanajan teu pasti naha artefak éta listrik di alam. Listrik bakal tetep saeutik leuwih ti hiji panasaran intelektual pikeun millennia dugi 1600, nalika élmuwan Inggris William Gilbert wrote De Magnete, di mana manéhna dijieun hiji ulikan ati listrik jeung magnetisme, distinguishing pangaruh lodestone ti listrik statis dihasilkeun ku rubbing amber. Manéhna ngarang kecap Latin Anyar electricus ("tina amber" atawa "kawas amber", elektron, kecap Yunani pikeun "amber") pikeun ngarujuk kana sipat narik objék leutik sanggeus digosok. Asosiasi ieu ngabalukarkeun kecap basa Inggris "listrik" jeung "listrik", nu mimiti muncul dina buku Pseudodoxia Epidemica karya Thomas Browne taun 1646. Karya salajengna dilakukeun dina abad ka-17 jeung awal abad ka-18 ku Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray jeung C. F. du Fay. Dina ahir abad ka-18, Benjamin Franklin ngalaksanakeun panalungtikan anu éksténsif dina éléktrik, ngajual harta bandana pikeun ngabiayaan karyana. Dina Juni 1752 manéhna reputed geus napelkeun konci logam ka handap hiji dampened layang string jeung flew layang dina langit badai-ngancam. Seueur kilat anu ngaluncat ti konci kana tonggong pananganna nunjukkeun yén kilat memang listrik. Manéhna ogé ngajelaskeun paripolah paradoxical tina jar Leyden salaku alat pikeun nyimpen jumlah badag muatan listrik dina watesan listrik diwangun boh muatan positif jeung négatip Dina taun 1775, Hugh Williamson ngalaporkeun séri ékspérimén ka Royal Society ngeunaan guncangan anu dikirimkeun ku belut listrik; dina taun anu sami ahli bedah sareng ahli anatomi John Hunter ngajelaskeun struktur organ listrik lauk. Dina taun 1791, Luigi Galvani nyebarkeun pamanggihan bioéléktromagnétikna, nu némbongkeun yén listrik téh mangrupa médium nu ngagunakeun neuron pikeun ngirimkeun sinyal ka otot. Batré atawa tumpukan voltase Alessandro Volta taun 1800, dijieun tina lapisan séng jeung tambaga, méré élmuwan sumber énergi listrik nu leuwih dipercaya ti batan mesin éléktrostatik nu dipaké saméméhna. Pangakuan éléktromagnétisme, persatuan fenomena listrik jeung magnét, nyaéta alatan Hans Christian Ørsted jeung André-Marie Ampère dina 1819-1820. Michael Faraday nimukeun motor listrik dina taun 1821, sarta Georg Ohm sacara matematis nganalisis sirkuit listrik dina taun 1827. Listrik jeung magnetisme (jeung cahaya) geus pasti dikaitkeun ku James Clerk Maxwell, hususna dina "On Physical Lines of Force" taun 1861 jeung 1862.  Sedengkeun awal abad ka-19 geus ningali kamajuan gancang dina élmu listrik, ahir abad ka-19 bakal ningali kamajuan pangbadagna dina rékayasa listrik. Ngaliwatan jalma-jalma saperti Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, 1st Baron Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla jeung George Westinghouse, listrik robah tina panasaran ilmiah jadi alat penting pikeun kahirupan modéren. Dina taun 1887, Heinrich Hertz manggihan yén éléktroda nu diterangkeun ku sinar ultraviolét leuwih gampang nyieun kilat listrik. Dina taun 1905, Albert Einstein nyebarkeun hiji makalah nu ngajelaskeun data ékspérimén tina épék fotoéléktrik salaku hasil tina énergi cahaya anu dibawa dina paket kuantis anu misah, ngagancangkeun éléktron. Ieu pamanggihan ngabalukarkeun révolusi kuantum. Einstein dilélér Hadiah Nobel Fisika taun 1921 pikeun "penemuanna ngeunaan hukum éfék fotoéléktrik". Éfék fotoéléktrik ogé dipaké dina sél-sél cahaya saperti anu aya dina panel surya. Alat solid-state munggaran nyaéta "detéktor cat's-whisker" anu mimiti dianggo dina taun 1900an dina panarima radio. Kawat kawas kumis ditempatkeun saeutik dina kontak jeung kristal padet (sapertos kristal germanium) pikeun ngadeteksi sinyal radio ku pangaruh sambungan kontak. Dina komponén kaayaan padet, arus diwatesan ku unsur padet jeung sanyawa direkayasa husus pikeun ngaganti jeung nguatkeunana. Aliran arus bisa dipikaharti dina dua wangun: salaku éléktron nu boga muatan négatip, sarta salaku kakurangan éléktron nu boga muatan positif nu disebut liang. Ieu muatan jeung liang dipikaharti dina watesan fisika kuantum. Bahan wangunan anu paling mindeng semikonduktor kristal. Éléktronika solid-state muncul sorangan kalayan munculna téknologi transistor. Transistor anu mimiti digawé, nyaéta transistor titik-kontak dumasar-germanium, diciptakeun ku John Bardeen jeung Walter Houser Brattain di Bell Labs dina 1947, dituturkeun ku transistor simpang bipolar dina 1948.
Alat solid-state munggaran nyaéta "detéktor cat's-whisker" anu mimiti dianggo dina taun 1900an dina panarima radio. Kawat kawas kumis ditempatkeun saeutik dina kontak jeung kristal padet (sapertos kristal germanium) pikeun ngadeteksi sinyal radio ku pangaruh sambungan kontak.