Բացատրի՛ր առավոտյան սովորությունը 2 տարեկան երեխայի տեսանկյունից:
Ես արթնանում եմ եւ մենակ եմ իմ անկողնում, մութ է եւ ես վախենում եմ: Ես կանչում եմ մայրիկիս, եւ ինձ շատ հանգիստ եմ զգում, երբ լսում եմ, թե ինչպես է նա քայլում դեպի իմ սենյակ: Նա թաքնվում է իմ կողքին, եւ ես ինձ երջանիկ եւ բավարարված եմ զգում: Ես նորից արթնանում եմ արեւի ճառագայթով իմ աչքերում եւ գիտեմ, որ առավոտ է, քանի որ արեւը բարձրացել է: Ես շրջվում եմ եւ տեսնում եմ, որ մայրիկս դեռ քնած է իմ կողքին: Ես նստում եմ եւ ասում նրան, որ արդեն առավոտ է: Եղբայրս ներս վազեց եւ խնդրեց խաղալ խաղասենյակում: Ես այնքան ոգեւորված եմ, որ կարող եմ խաղալ իմ խաղալիքներով: Ես վազում եմ դահլիճով եւ ընտրում իմ սիրած հանելուկը, այն ունի անձրեւանի բոլոր գույները: Ես խնդրեցի եղբորս օգնություն, որպեսզի կարողանամ ավարտել հանելուկը եւ հպարտություն զգամ, երբ այն ավարտվի: Ես լսում եմ, թե ինչպես է մայրս մեզ կանչում ներքեւից, նա ասում է, որ նախաճաշը պատրաստ է: Ես սոված եմ եւ իջնում եմ խոհանոց, որտեղ նա բերում է իմ սիրածը' մեծ բաժակ խնձոր: Երբ ես ուտում եմ, ես զգում եմ, որ ինչ-որ բան ընկնում է իմ ճակատին: Ես ցույց եմ տալիս դա մայրիկին, եւ նա մաքրում է կտորով: Երբ ես ավարտեցի, մայրիկը ասաց, որ հագնվելու ժամանակն է: Ես ուզում եմ օգնել, ուստի ես ինքս եմ հանում իմ պիժամաները: