Çima divê mirov zeviyên xwe û baxçeyên xwezayî veguherînin nebatên xwecihî?
Kî ne hez kelepçe? Ew sembola bêgunehbûnê ya xweşik in. Lê ma te dît ku her sal kêm û kêmtir dibin? Gava ez zarok bûm, tu nikarî bi rêwîtiyekê bêyî ku hinek kelepçe li ser camê erebeya xwe bistînî. Îcar çima ewqas kêm in û ew çi tê wateyê?  Yek ji sedemên sereke bikaranîna pestîsîd û herbisîd e. Ev kîmyewî kujerên bêserûber in. Û ew hemû ekosîstema ji hevsengiyê derdixin. Di baxçeyê min de, min dît ku çawa hinek sebir dikare tiştên lihevhatî vegerîne. Ez bi fîstan bûm, lê hêdî hêdî min dît ku mêşvanên fîstan pirsgirêkê çareser dikin. Ji ber ku min ji bo pitikên xwe yên pitikên xwe, lê ji bo çend hefteyan min dît ku Swallows û Phoebes diçin ku ji çavkaniya xwarinê sûd werbigirin.  Sedema din ku em kêmtir şemal dibînin xwarinê ye ji bo caterpillars. Piraniya şêrîn û şêrîn (an şêrînên şevê wek ku ez hez dikim wan bibêjim) hewceyê nebateke taybetî ne ku xêrnexşên xwe bi cîh bikin. Ji bo kelepçeya Monarch, ew Milkweed (Asclepias) e, ku navê nexweş e ji bo nebateke xweşik. Ji bo Pipevine Swallowtails, ew Pipevine (Aristolochia) e. Bêyî van nebatan, çirçikan tu çavkaniya xwarinê nîne. Û dema ku bajar û gundewarên bajêr dibin, cih tune ye ku ev nebatên ku berê pir zêde bûn, mezin bibin. Gava em li baxçeyên xwe dinêrin, ew nebatên xweşik hene ku ji cîhên din hatine derxistin. Lê ji bo kelepçekê, baxçeyên me wek çol tên dîtin. Herweha nebatên mîna şûşeyek şûşeyek, ku gelek hestiyên ji bo nektarê kişînin, ji bo hestiyên zarokên xwecihî xwarinê peyda nakin. Ev wek barek e ku mezin li wir vexwin, lê xwarin tune ku zarokên xwe xwarin da ku ew jî bibin mezin.  Lê Doug Tallamy, entomolog ji Zanîngeha Delaware, dibêje ku em dikarin alîkar bin. Bi danîna hinek nebatên xwecihî li baxçeyên me, em dikarin xwarinê peyda bikin ku şêrîn vegerin.  Dema ku em amadekariyên ji nû ve baxçeyê xwe ji herdem-şîn ornamentals, ji bo an cottage English / baxçe gul cut, tiştek çêbû. Me dît ku Doug Tallamy di Civîna Zoom a Silicon Valley ya CNPS de axifî. Me dît ku divê em rêya xwe biguherînin, û dest bi baxçeyê bi xelkê xwecihî bikin.  Gava em li baxçeyê xwe dinêrin, key ew e ku em tenê dest pê dikin... Ev ceribandineke mezin e ku bibînin ka çi li ku derê dixebite. Û êdî baxçe bi me re dipeyive. Çimê çavên şîn ji rêya çemê re derbasî beşeke din a baxçeyê bûye! Em li bendê ne ku di pêşerojê de tevger û sihirbazî zêdetir bibe. Li vir hinek fikrên me yên li ser baxçeyê me ne.  Berxwedan... hebûna darek mezin li baxçeyê me û çemê li pişt me, bi rastî jî me di warê xwarinê û gihiştina heywanên xwezayî ya li baxçeyê me de pêşketinek daye me.  Nêçîrvan: Gelek şêrîn. Di baxçeyê me de tenê du, belkî sê cih hene ku roj baş tê. Ji ber vê yekê, em li Calscape digerin ku li nebatên ku dê hişyar bin bin. (Eger te Calscape ne dîtiye tu ji bo şîroveyeke li in. Ez hêvî dikim ku hûn li California dijîn...).  Armanc... wek Talamîtan, em di xwarina ekosîstema de bawer dikin, ku bi çandiniyê ya gêrîlayan destpêdike. Ew çawa derketiye holê? Me heta niha tenê yek an du çivîkan dît. Sigh. Ev hemû ceribandinek e...  Bandora herî mezin... di sala derbasbûyî de bermayên xwe dihêlin. Em êdî dibînin ku ax baştir dibe, û her carê ku em av didin em dibînin ku gelek ensan ji nav çopê derdikevin. Bi vî awayî ew diqewime. Hêdî hêdî...  Ji ber vê yekê em berdewam dikin ku ne-zemanî bi xwecihî veguherînin. Di hefteya borî de me Sarcococca û Pierris Japonicas derxistin û wan bi Coffeeberry (Frangula Californica) guhertin. Di vê hefteya dawiyê de me du darên maple rakirin û wan bi Bush Anemone (Carpenteria Californica) re şûna wan dan. Di hefteya bê de jî em ê çepên me yên qutuyê bi Coyote Brush (Baccharis pilularis) biguherînin.  Ji bilî çirûskên, me gelek heywanên mezin ên din li baxçeyê xwe dîtine. Li darê her sal xelekeke nû ya gûzên zarokan çêdibe. Û vê salê me ji hêla 3 zarokên raccoons ve hat şaş kirin ku di darê de diçin (ew bi piranî vala ye).  Ew şîrîn, şermzar û hezkirî ne. Em kêfxweş bûn ku wan temaşe bikin û her şev li darê li xwarinê digerin.