کدوم مهم تره، طبیعت یا پرورش؟
بحث طبیعت در مقابل پرورش از زمانی که انسان ها قادر به تفکر پیچیده بودند وجود داشته است. بحث در مورد اینکه آیا طبیعت (طبیعت ذاتی، نگرش، یا استعداد) یا پرورش (مراقبت، آموزش، یا شرایط) یک کودک بیشتر مسئول است که چه کسی یا چه چیزی در زندگی بزرگسالان تبدیل می شود.  عمدتاً تصور می شود که انسان محصول زمینه (Nurture) است. شرایطی که در آن بزرگ شده ایم تأثیر قابل توجهی بر این دارد که در زندگی بعدی چه کسی می شویم. اما، لزوما سیاه و سفید نیست. نمونه های بی شماری از بچه هایی وجود دارند که در شرایط بسیار دشواری به دنیا آمده اند، که بزرگ شده اند تا به خوبی گردیده باشند، اعضای بسیار با مشارکت در جامعه.  در نتیجه، منطقی خواهد بود که فرض کنیم که طبیعت یک عامل قوی است، صرف نظر از پرورش (محیط) که در آن یک فرد بزرگ شده است. به هر حال، هیچ تضمینی وجود ندارد که کسی که در خانواده ای بدرفتاری می کند، خودش هم به دیگران بدرفتاری کند. پس آیا طبیعت مهم تر است؟  مشکل این بحث اینه که هیچ فردی مثل دیگری نیست. آزمایشات برای تعیین اثربخشی طبیعت در مقابل پرورش دشوار است. نه تنها از دیدگاه حقوق بشر، بلکه از دیدگاه متغیر نیز. در واقع متغیرهای زیادی برای کنترل در رابطه با طبیعت انسان وجود دارد، که هر گونه تحمیل کنترل بر عنصر پرورش نامتعادل خواهد بود.  وقتی این سوال را در نظر می گیریم، مهم است که بدانیم که روانشناسی رشد هنوز در مراحل ابتدایی خود قرار دارد، و درک کنیم که هم طبیعت و هم پرورش عوامل ضروری در رشد انسان هستند.