Ба модарам мактуб нависед, то вайро бовар кунонад, ки ман метавонам гурба дошта бошам.
Модари азиз, ман мехоҳам гурба дошта бошам, зеро нишон дода шудааст, ки доштани ҳайвони ҳамроҳ боиси паст шудани сатҳи стресс ва эҳсосоти баландтар дар одамоне мегардад, ки гурба доранд. Гурбаҳо ба мисли сагҳо ба нигоҳубини фаъолонаи ҳаррӯза ниёз надоранд (аз ин рӯ, вақте ки мо бояд як қисми рӯзро берун аз хона гузаронем, гурба метавонад якчанд соат танҳо бошад). Ман як ҷадвалро тартиб додам, ки чӣ қадар маротиба ба гурба хӯрок медиҳам ва қуттии хурдро холӣ мекунам, то шумо ин масъулиятро бар дӯш нагиред. Ҳамчунин, ман аллакай аз дӯсти худ Ҳанно хоҳиш кардам, ки ҳангоми ба истироҳат рафтан ба мо омада, ба гурба нигоҳубин кунад. Ман барои харидани ашёи зарурӣ барои соҳиби гурба маблағи кофӣ ҷамъ кардаам ва ният дорам, ки аз пули даромадаам барои харидани хӯрок барои гурба истифода барам. Ман фикр мекунам, ки шумо низ аз доштани гурба лаззат хоҳед бурд! Бо онҳо бозӣ кардан шавқовар аст, муҳаббат / навозишро дӯст медоранд ва онҳо чунин шахсияти шавқовар доранд.