لیزر چیست و چه کسی آن را ایجاد کرده است؟
Context:لیزر یک دستگاه است که نور را از طریق یک فرآیند تقویت نوری بر اساس انتشار تحریک شده تابش الکترومغناطیسی منتشر می کند. واژه لیزر یک اختصار است که به عنوان مخفف برای تقویت نور با انتشار تحریک شده اشعه به وجود آمده است. اولین لیزر در سال 1960 توسط تئودور مایمن در آزمایشگاه های تحقیقاتی هیوز ساخته شد که بر اساس کار نظری چارلز اچ تاونز و آرتور لئونارد شاولو بود.  لیزر با سایر منابع نور متفاوت است زیرا نور منسجم را ساطع می کند. انسجام فضایی اجازه می دهد تا یک لیزر به یک نقطه تنگ متمرکز شود، و کاربردهایی مانند برش لیزر و لیتوگرافی را امکان پذیر می کند. همبستگی فضایی همچنین اجازه می دهد تا یک پرتو لیزر در فاصله های طولانی (همبستگی) باریک بماند ، و برنامه هایی مانند نشانگرهای لیزر و لیدار (شناسایی نور و فاصله) را ممکن می کند. لیزرها همچنین می توانند همبستگی زمانی بالایی داشته باشند، که به آنها اجازه می دهد تا نور با طیف بسیار باریکی را منتشر کنند. به عنوان جایگزین، همبستگی زمانی می تواند برای تولید پالس های فوق کوتاه نور با طیف گسترده اما مدت زمان کوتاه به عنوان یک femtosecond استفاده شود.  لیزرها در درایوهای دیسک نوری ، چاپگرهای لیزری ، اسکنر های بارکد ، ابزارهای توالی DNA ، ارتباطات نوری فیبر نوری و فضای آزاد ، تولید تراشه های نیمه هادی (تصویرگرافی) ، جراحی لیزری و درمان های پوستی ، مواد برش و جوشکاری ، دستگاه های نظامی و اجرای قانون برای علامت گذاری اهداف و اندازه گیری محدوده و سرعت و در نمایشگرهای روشنایی لیزری برای سرگرمی استفاده می شوند. لیزرهای نیمه هادی در آبی تا نزدیک به UV نیز به جای دیودهای نوری (LED) برای تحریک فلورسنت به عنوان یک منبع نور سفید استفاده شده است. این اجازه می دهد تا یک منطقه انتشار بسیار کوچکتر به دلیل تابش بسیار بیشتر از لیزر و جلوگیری از خم شدن رنج LEDs؛ چنین دستگاه هایی در حال حاضر در برخی از چراغ های جلو خودرو استفاده می شود.
لیزر دستگاهی است که نور را از یک منبع تابش الکترومغناطیسی منتشر می کند. اولین لیزر در سال ۱۹۶۰ توسط تئودور مایمن در آزمایشگاه های تحقیقاتی هیوز ساخته شد که بر اساس کار نظری چارلز اچ تاونز و آرتور لئونارد شوالو بود.  لیزرها نوع خاصی از نور را ساطع می کنند. نوری که منسجم باشد. انسجام را می توان به صورت فضایی یا زمانی اندازه گیری کرد. انسجام فضایی اجازه می دهد تا پرتو های لیزری در مسافت های طولانی باریک بمانند. همبستگی زمانی می تواند برای تولید قطرات فوق العاده کوتاه نور استفاده شود.  برخی از نمونه های استفاده از لیزرها عبارتند از درایوهای دیسک نوری ، چاپگرهای لیزری ، اسکنر های بارکد ، فیبر نوری و فتولیتوگرافی