Aşağıdaki pasaja dayanarak ilk katı-devlet cihazını ve kullanımını açıklayın.
Context:Elektriğin varlığından çok önce insanlar elektrikli balıkların şoklarından haberdar olmuşlardı. M.Ö. 2750'den kalma eski Mısır metinleri bu balıkları "Nil'in Gök Gürültüsü" olarak adlandırır ve onları diğer tüm balıkların "koruyucuları" olarak tanımlar. Elektrikli balıklar binlerce yıl sonra eski Yunan, Roma ve Arap doğabilimcileri ve hekimleri tarafından tekrar rapor edildi. Pliny the Elder ve Scribonius Largus gibi birçok eski yazar, elektrikli kedi balıkları ve elektrik ışınları tarafından verilen elektrik şoklarının uyuşturma etkisini doğruladı ve bu şokların iletken nesneler boyunca hareket edebileceğini biliyordu. Gut veya baş ağrısı gibi rahatsızlıkları olan hastalara, güçlü sarsıntının onları iyileştireceği umuduyla elektrikli balıklara dokunmaları söylendi. Akdeniz civarındaki eski kültürler, amber çubukları gibi bazı nesnelerin, tüyler gibi hafif nesneleri çekmek için kedinin kürküyle sürtünebileceğini biliyorlardı. Miletli Thales, M.Ö. 600 civarında statik elektrik üzerine bir dizi gözlem yaptı ve sürtünmenin, mıknatıs gibi minerallerin aksine, sürtünmeye ihtiyaç duymayan, amberin manyetik olduğuna inandı. Thales, çekimin manyetik bir etkiye bağlı olduğuna inanmakta hatalıydı, ancak daha sonra bilim manyetizma ve elektrik arasındaki bir bağlantıyı kanıtlayacaktı. Tartışmalı bir teoriye göre, Partileri, 1936'da keşfedilen bir galvanik hücreye benzeyen Bağdat Bataryası'na dayanarak, galvanizme dair bilgi sahibi olmuş olabilirler. İngiliz bilim adamı William Gilbert'in 1600'e kadar, elektrik ve manyetizma hakkında dikkatli bir çalışma yaptığı De Magnete'yi yazdığı, lodestone etkisini amber sürtünerek üretilen statik elektriğinden ayıran 1600'e kadar, elektrik binlerce yıl boyunca entelektüel bir meraktan çok daha fazlası olmaya devam edecekti. Yeni Latince electricus sözcüğünü ("Amber" veya "Amber gibi", elektron, "Amber" için Yunanca kelime) sürtünüldükten sonra küçük nesnelerin çekilme özelliğine atıfta bulunmak için icat etti. Bu ilişki, 1646'da Thomas Browne'un Pseudodoxia Epidemica'sında ilk kez basılı olarak ortaya çıkan İngilizce "elektrik" ve "elektrik" kelimelerine yol açtı. 17. yüzyılda ve 18. yüzyılın başlarında Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray ve C. F. du Fay tarafından daha fazla çalışma yapıldı. 18. yüzyılın sonlarında Benjamin Franklin, elektrik konusunda kapsamlı araştırmalar yaptı ve çalışmalarını finanse etmek için mallarını sattı. Haziran 1752'de, nemli bir uçurtma ipinin altına metal bir anahtar taktığı ve fırtınayla tehdit edilen bir gökyüzünde uçurtmayı uçurduğu söylenir. Anahtardan elinin arkasına sıçrayan bir dizi kıvılcım, yıldırımın doğasında gerçekten elektrik olduğunu gösterdi. Ayrıca, Leyden kavanozunun, hem pozitif hem de negatif yüklerden oluşan elektrik açısından büyük miktarlarda elektrik yükü depolama cihazı olarak görünüşte paradoksal davranışını da açıkladı. 1775'te Hugh Williamson, Kraliyet Derneği'ne elektrikli yılan balığı tarafından verilen şoklar üzerine bir dizi deney bildirdi; Aynı yıl cerrah ve anatom John Hunter, balığın elektrikli organlarının yapısını açıkladı. 1791'de Luigi Galvani, nöronların sinyalleri kaslara ilettiği ortamın elektrik olduğunu gösteren biyolojik elektromanyetik keşfini yayınladı. Alessandro Volta'nın 1800'lü yıllarda çinko ve bakır katmanlarından yapılmış bataryası ya da voltajik yığını, bilim adamlarına daha önce kullanılan elektrostatik makinelerden daha güvenilir bir elektrik enerjisi kaynağı sağladı. Elektromanyetizmin tanınması, elektrik ve manyetik olguların birliği, 1819-1820'de Hans Christian Ørsted ve André-Marie Ampère'e bağlıdır. Michael Faraday 1821'de elektrik motorunu icat etti ve Georg Ohm 1827'de elektrik devresini matematiksel olarak analiz etti. Elektrik ve manyetizma (ve ışık) James Clerk Maxwell tarafından, özellikle 1861 ve 1862'deki "Fiziksel Güç Çizgileri Üzerine" adlı çalışmasında kesin olarak bağlandı. 19. yüzyılın başlarında elektrik biliminde hızlı bir ilerleme görülürken, 19. yüzyılın sonlarında elektrik mühendisliğinde en büyük ilerleme görülür. Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, 1. Baron Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla ve George Westinghouse gibi kişiler aracılığıyla elektrik, bilimsel bir merakdan modern yaşam için gerekli bir alete dönüştü. 1887'de Heinrich Hertz, ultraviyole ışığı ile aydınlatılan elektrotların elektrik kıvılcımlarını daha kolay yarattığını keşfetti. 1905'te Albert Einstein, fotoelektrik etkisinden elde edilen deneysel verileri, elektrikli elektronları enerji veren, ayrık kuantleştirilmiş paketlerde taşınan ışık enerjisinin sonucu olarak açıklayan bir makale yayınladı. Bu keşif kuantum devrimine yol açtı. Einstein, 1921'de "fotoelektrik etkisinin yasasını keşfettiği" için Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü. Fotoelektrik etki, güneş panelleri gibi fotohücrelerde de kullanılır. İlk katı-hal cihazı, ilk olarak 1900'lerde radyo alıcılarında kullanılan "kedi bıyığı dedektörü" idi. Bir tel, bir radyo sinyali tespit etmek için bir katı kristalle (örneğin bir germanium kristalı) hafif bir şekilde temas etmektedir. Katı halli bir bileşende, akım, özellikle değiştirmek ve güçlendirmek için tasarlanmış katı elemanlar ve bileşiklerle sınırlıdır. Akım akışı iki şekilde anlaşılabilir: negatif yüklü elektronlar ve delikler olarak adlandırılan pozitif yüklü elektron eksiklikleri. Bu yükler ve delikler kuantum fiziği terimleriyle anlaşılır. Yapı malzemesi genellikle kristalin bir yarı iletkendir. Katı hal elektronikleri, transistör teknolojisinin ortaya çıkmasıyla ortaya çıktı. İlk işleyen transistör, bir germanyum bazlı nokta temaslı transistör, John Bardeen ve Walter Houser Brattain tarafından 1947'de Bell Laboratuvarlarında icat edildi ve ardından 1948'de bipolar bağlantı transistörü yapıldı.
İlk katı-hal cihazı, ilk olarak 1900'lerde radyo alıcılarında kullanılan "kedi bıyığı dedektörü" idi. Bir tel, bir radyo sinyali tespit etmek için bir katı kristalle (örneğin bir germanium kristalı) hafif bir şekilde temas etmektedir.