Што е ласерот и кој го создал?
Context:Ласерот е уред кој емитува светлина преку процес на оптичко засилување врз основа на стимулирана емисија на електромагнетно зрачење. Зборот ласер е анакроним кој потекнува како акроним за појачување на светлината со стимулирана емисија на зрачење. Првиот ласер бил изграден во 1960 година од Теодор Мејман во истражувачките лаборатории Хјуз, врз основа на теоретската работа на Чарлс Х. Таунс и Артур Леонард Шаулоу.  Ласерот се разликува од другите извори на светлина во тоа што емитира светлина која е кохерентна. Просторната кохеренција овозможува ласерот да биде фокусиран на тесна точка, овозможувајќи апликации како што се ласерското сечење и литографијата. Просторната кохеренција исто така овозможува ласерскиот зрак да остане тесен на големи растојанија (колимација), овозможувајќи апликации како што се ласерски показатели и лидар (откривање и растојание на светлина). Ласерите исто така можат да имаат висока временска кохеренција, што им овозможува да емитираат светлина со многу тесен спектар. Алтернативно, временската кохеренција може да се користи за производство на ултракратки пулси на светлина со широк спектар, но со траење од една фемтосекунда.  Ласерите се користат во оптички дискови, ласерски принтери, скенери за баркод, инструменти за секвенирање на ДНК, оптичка комуникација со влакна и слободен простор, производство на полупроводнички чипови (фотолитографија), ласерска хирургија и третмани на кожата, материјали за сечење и заварување, воени и уредби за спроведување на законот за означување на цели и мерење на опсегот и брзината, како и во дисплеи со ласерско осветлување за забава. Полупроводнички ласери во сината до блиска УВ светлина исто така се користат на место на светлосни диоди (ЛЕД) за возбудување на флуоресценција како извор на бела светлина. Ова овозможува многу помала емитирачка област поради многу поголемото зрачење на ласерот и го избегнува падот на LED-диодите; такви уреди веќе се користат во некои предни фарови на автомобилите.
Ласерот е уред кој емитува светлина од извор на електромагнетно зрачење. Првиот ласер бил изграден во 1960 година од Теодор Мејман во Хјуз истражувачките лаборатории, врз основа на теоретската работа на Чарлс Х. Таунс и Артур Леонард Шаулоу.  Ласерите емитуваат одреден вид светлина. Светлина која е кохерентна. Кохерентноста може да се измери просторно или временски. Пространствената кохеренција им овозможува на ласерските зраци да останат тесни на големи растојанија. Временската кохеренција може да се користи за да се произведат ултракратки топки светлина.  Некои примери за употреба на ласери се оптички дискови, ласерски принтери, скенери за баркодови, оптички влакна и фотолитографија