Korleis forsterkar ein transistor eit signal?
Ein transistor er ein konstruksjon av materiale som oppfører seg som halvleiarar - det vil seia at desse materialane fører elektrisk strøm, men berre når visse vilkår er oppfylte. Ved å kombinera desse materialane i eit apparat som vert kalla ein transistor, kan me laga ein elektronisk komponent som berre vil lede elektrisitet når ein liten elektrisk strøm er overført til den såkalla grunnpinnen i transistoren.  Ein opplagt bruk av slik oppførsel er å bruka transistoren som ein omskiftar - ved å påføre eller ta bort strøm til basen kan vi kontrollere om transistoren fører elektrisitet via kollektoren og emitterpinene sine. Når ingen strøm er til stades ved basepin, vil transistoren blokkere elektrisk overføring gjennom sine emitter- og kollektorpin.  Generelt sett er den elektriske strømen som trengs for å styre transistoren ved basen veldig liten. Mykje større straumar kan overførast gjennom einheten gjennom kollektor- og emitterpinne. I praksis bruker ein transistor ei svært lita innleiingsstrøm for å styra flyten av ei mykje større strøm.  Et lydsignal, til dømes, vert overført som ein veldig låg effekt elektrisk stråling -- i si opprinnelege form er det for lite for å kunne drive ein høyttaler til å lage lyder som er høyrbare for det menneskelege øyret. For å forsterke dette signalet slik at det kan brukast til å spela av lyd kan me bruke lydsignalet til ein transistors basespinn -- dette vil tillata at ein mykje større strøm renn mellom sender- og samlarspinnene og gjennom transistoren. Sidan strømmen er så stor skal den reflektere den mindre strømmen av det lydlege signalet, og difor vil me ha skapt ei mykje kraftigare versjon av det originale signalet.