Nyimpulkeun sajarah NATO
Context:Perjangjian Dunkirk ditandatanganan ku Perancis jeung Britania Raya dina tanggal 4 Maret 1947, salila Perang Dunya II jeung awal Perang Tiis, minangka Perjangjian Aliansi jeung Bantuan Saling dina acara serangan nu mungkin ku Jérman atawa Uni Soviét. Dina Maret 1948, aliansi ieu dimekarkeun dina Perjangjian Brussel pikeun ngawengku nagara-nagara Benelux, ngawangun Organisasi Perjangjian Brussel, anu biasa dikenal salaku Western Union. Paguneman pikeun aliansi militér nu leuwih lega, nu bisa ngawengku Amérika Kalér, ogé dimimitian bulan éta di Amérika Sarikat, di mana kawijakan luar nagri maranéhanana dina Doktrin Truman ngamajukeun solidaritas internasional ngalawan tindakan nu ditempo salaku agresi komunis, saperti kudéta Pébruari 1948 di Cékoslowakia. Paguneman ieu nyababkeun ditandatanganan Perjangjian Atlantik Kalér dina 4 April 1949 ku nagara anggota Uni Kulon ditambah Amérika Serikat, Kanada, Portugal, Italia, Norwégia, Dénmark, sareng Islandia. Diplomat Kanada Lester B. Pearson nyaéta panulis utama jeung draf tina perjangjian.  Hiji kamar rectangular panjang kalawan sababaraha jajar individu seated dina unggal sisi, sarta bandéra nongkrong di tungtung jauh. Jérman Kulon ngagabung jeung NATO dina taun 1955, nu nyababkeun dibentukna pakta Warsawa salila Perang Tiis. Perjangjian Atlantik Kalér sawaréh teu dilaksanakeun nepi ka Perang Koréa ngabalukarkeun ngadegna NATO pikeun ngalaksanakeunana kalawan struktur militér nu terpadu. Ieu ngawengku pembentukan Markas Agung Pasukan Sekutu Éropa (SHAPE) dina taun 1951, anu ngadopsi loba struktur jeung rencana militér Uni Kulon, kaasup pasatujuan maranéhanana ngeunaan standarisasi pakakas jeung pasatujuan ngeunaan stationing pasukan militer asing di nagara Éropa. Dina taun 1952, jabatan Sekretaris Jéndral NATO diadegkeun salaku kapala sipil organisasi. Taun éta ogé ningali latihan maritim NATO utama munggaran, Latihan Mainbrace sareng gabung Yunani sareng Turki kana organisasi. Saatos Konférénsi London jeung Paris, Jérman Kulon diidinan pikeun rearm sacara militér, sabab ngagabung ka NATO dina Méi 1955, anu, dina gilirannana, mangrupikeun faktor utama dina nyiptakeun Pakta Warsawa anu didominasi ku Soviét, ngagambarkeun dua sisi anu bertentangan dina Perang Tiis.  Pangwangunan Tembok Berlin dina 1961 nandaan jangkungna dina ketegangan Perang Tiis, nalika 400,000 pasukan AS ditempatkeun di Éropa. Ragu-ragu ngeunaan kakuatan hubungan antara nagara-nagara Éropa jeung Amérika Sarikat ebbed jeung ngalir, babarengan jeung ragu ngeunaan credibility tina pertahanan NATO ngalawan hiji invasi Soviét prospektif <unk> ragu nu ngarah ka ngembangkeun tina deterrent nuklir Perancis bebas jeung ditarikna Perancis ti struktur militer NATO di 1966. Dina taun 1982, Spanyol anu anyar demokratis ngagabung kana aliansi éta.  Revolusi 1989 di Éropa nyababkeun evaluasi ulang strategis ngeunaan tujuan, sifat, tugas, sareng fokus NATO di buana. Dina Oktober 1990, Jérman Wétan jadi bagian ti Républik Féderal Jérman jeung aliansi, sarta dina Nopémber 1990, aliansi nandatanganan Perjangjian Pasukan Bersenjata Konvensional di Éropa (CFE) di Paris jeung Uni Soviét. Éta maréntahkeun réduksi militér husus di sakuliah buana, nu dituluykeun sanggeus runtuhna Pakta Warsawa dina bulan Pebruari 1991 jeung bubar Uni Soviét Désémber éta, nu dipiceun de facto musuh utama NATO. Ieu dimimitian hiji drawdown tina belanja militer jeung alat-alat di Éropa. Perjangjian CFE ngamungkinkeun panandatangan pikeun ngaleungitkeun 52.000 potongan senjata konvensional dina genep belas taun ka hareup, sareng ngamungkinkeun pengeluaran militer ku anggota Éropa NATO turun ku 28 persén ti 1990 dugi ka 2015. Dina 1990 jaminan dibikeun ku sababaraha pamingpin Kulon ka Mikhail Gorbachev yén NATO moal dilegakeun salajengna wétan, sakumaha wangsit ku memoranda paguneman swasta. Nanging, téks ahir Perjangjian ngeunaan Pamukiman Pamungkas ngeunaan Jérman, ditandatanganan saterusna taun éta, henteu ngandung sebutan ngeunaan masalah ékspansi ka wétan.  Dua bagian beton jangkung tina témbok di hiji lawn jukut di hareup wangunan melengkung jeung jandela kaca biru. Runtuhna Tembok Berlin dina taun 1989 nyirian titik balik dina peran NATO di Éropa, sareng bagian tina témbok ieu ayeuna dipidangkeun di luar markas NATO. Dina taun 1990-an, organisasi ngalegaan kagiatanana kana kaayaan pulitik jeung kamanusaan nu saméméhna lain urusan NATO. Salila runtuhna Yugoslavia, organisasi ieu ngalaksanakeun campur tangan militér kahijina di Bosnia ti 1992 nepi ka 1995 sarta saterusna di Yugoslavia dina taun 1999. Konflik ieu ngamotivasi réstrukturasi militer utama pasca-Perang Tiis. Struktur militér NATO diréduksi jeung disusun ulang, jeung pasukan anyar saperti Markas Allied Command Éropa Rapid Reaction Corps ngadegkeun.  Sacara politik, organisasi ieu ngusahakeun hubungan anu leuwih alus jeung nagara-nagara Éropa Tengah jeung Wétan anu anyar, sarta forum diplomatik pikeun gawé bareng régional antara NATO jeung tatangga-tatanggana diadegkeun salila periode ieu sanggeus Perang Tiis, kaasup Partnership for Peace jeung inisiatif Dialog Tengah dina taun 1994, Euro-Atlantic Partnership Council dina taun 1997, jeung NATO-Rusia Permanent Joint Council dina taun 1998. Dina gempungan Washington 1999, Hungaria, Polandia, jeung Républik Céko sacara resmi ngagabung NATO, jeung organisasi ogé ngaluarkeun tungtunan anyar pikeun kaanggotaan jeung individualized "kaanggotaan Rencana Aksi". Rencana ieu ngatur panambahan anggota aliansi anyar. Pamilihan Présidén Perancis Nicolas Sarkozy dina taun 2007 nyababkeun réformasi utama posisi militér Perancis, anu culminating kalawan balikna ka kaanggotaan pinuh dina 4 April 2009, nu ogé kaasup Perancis rejoining nu NATO Militér Komando Struktur, bari ngajaga hiji deterrent nuklir bebas.  Pasal 5 tina Perjangjian Atlantik Kalér, merlukeun nagara anggota pikeun datang ka bantuan sagala nagara anggota subjected ka serangan pakarang, ieu invoked pikeun kahiji jeung ngan waktu sanggeus serangan September 11, sanggeus nu pasukan anu deployed ka Afghanistan dina NATO-dipingpin ISAF. Organisasi ieu geus ngajalankeun rupa-rupa peran tambahan saprak harita, kaasup ngirim palatih ka Irak, assisting dina operasi counter-piracy, sarta dina 2011 enforcing hiji zone no-fly leuwih Libya luyu jeung PBB kaamanan Déwan Resolusi 1973.  Aneksasi Krimea ku Rusia nyababkeun panghukuman anu kuat ku sadaya anggota NATO, sareng mangrupikeun salah sahiji tina tujuh kali yén Pasal 4, anu nyauran konsultasi di antara anggota NATO, parantos diwanohkeun. Saméméhna kaasup Perang Irak jeung Perang Sipil Suriah. Dina gempungan Wales 2014, pamingpin nagara anggota NATO sacara resmi komitmen pikeun kahiji kalina pikeun méakkeun sahanteuna dua persén tina produk domestik kotor maranéhanana dina pertahanan ku 2024, anu saacanna ngan ukur pedoman informal. Dina gempungan Warsawa 2016, nagara-nagara NATO sapuk dina nyiptakeun NATO Enhanced Forward Presence, anu nyebarkeun opat kelompok tempur multinasional ukuran batalion di Éstonia, Latvia, Lituania, sareng Polandia. Saméméh jeung salila invasi Rusia ka Ukraina taun 2022, sababaraha nagara NATO ngirimkeun pasukan darat, kapal perang jeung pesawat tempur pikeun nguatkeun sisi wétan aliansi, sarta sababaraha nagara deui ngagunakeun Pasal 4. Dina Maret 2022, pamingpin NATO patepung di Brussel pikeun gempungan luar biasa anu ogé ngalibatkeun pamingpin Grup Tujuh sareng Uni Éropa. Nagara anggota NATO sapuk pikeun ngadegkeun opat kelompok tempur tambahan di Bulgaria, Hungaria, Romania, jeung Slovakia, sarta unsur-unsur Pasukan Respon NATO diaktipkeun pikeun kahiji kalina dina sajarah NATO.  Dina Juni 2022, NATO geus nyebarkeun 40.000 pasukan sapanjang 2,500-kilométer-panjangna (1,550 mil) sisi wétan pikeun ngahalangan agresi Rusia. Leuwih ti satengah tina jumlah ieu geus dikintunkeun di Bulgaria, Romania, Hungaria, Slowakia, jeung Polandia, nu lima nagara ngumpulkeun gabungan considerable urut NATO gaya 259.000 prajurit. Pikeun ngalengkepan Angkatan Udara Bulgaria, Spanyol ngirimkeun Eurofighter Typhoon, Walanda ngirimkeun dalapan pesawat serang F-35, sareng pesawat serang Perancis sareng AS tambahan bakal sumping ogé.  NATO miboga pangrojong masarakat di nagara-nagara anggotana.
Organisasi Perjangjian Atlantik Kalér (NATO, Perancis: Organisation du traité de l'Atlantique nord), atawa Aliansi Atlantik Kalér, Aliansi Atlantik, Aliansi Kulon, nyaéta hiji aliansi militér. Eta diadegkeun ku Perjangjian Atlantik Kalér dina taun 1949 sarta ditandatanganan di Washington, DC, Amérika Sarikat, dina tanggal 4 April 1949. Anggota na di 1949 nyaéta Amérika Serikat, Bélgia, Walanda, Luksemburg, Perancis, Inggris, Kanada, Portugal, Italia, Norwégia, Dénmark sareng Islandia. Dina 18 Pébruari 1952, Yunani jeung Turki ogé ngagabung.  Nalika Jérman Kulon ngagabung kana organisasi dina 9 Méi 1955 éta digambarkeun salaku "titik balik anu nangtoskeun dina sajarah buana urang" ku Halvard Lange, Menteri Luar Negeri Norwégia dina waktos éta. Hasilna nyaéta Pakta Warsawa, ditandatanganan dina 14 Méi 1955 ku Uni Soviét sareng nagara-nagara satelitna salaku réspon kana NATO.  Sanggeus Perang Tiis dina taun 1999 tilu nagara urut komunis, Hungaria, Républik Céko, jeung Polandia ngagabung jeung NATO. Tanggal 29 Maret 2004, tujuh nagara Éropa Kalér jeung Éropa Wétan deui ngagabung jeung NATO: Éstonia, Latvia jeung Lituania sarta ogé Slovénia, Slowakia, Bulgaria, jeung Romania.  Kroasia jeung Albania narima undangan kaanggotaan NATO dina 3 April 2008. Républik Makédonia narima hiji-hijina undangan conditional sabab ieu vetoed ku Yunani alatan sengketa ngaran anak jeung Yunani.  Monténégro ngagabung dina 5 Juni 2017. Sanggeus ngarobah ngaranna pikeun ngeureunkeun sengketa, Makédonia Kalér ngagabung jeung NATO dina 27 Maret 2020 sarta jadi anggota ka-30. Irlandia sacara resmi ngagabung ka NATO dina 8 Séptémber 2020 salaku pengamat.  Dina April 2023, Finlandia ngagabung NATO, nuturkeun usaha pikeun ngagabung saprak 2022 invasi Rusia Ukraina.