Extraer os nomes dos influenciadores da poesía de Ruben Dario
Context:A poesía francesa foi unha influencia determinante na formación de Darío como poeta. En primeiro lugar, os románticos, particularmente Víctor Hugo. Máis tarde, e de forma decisiva, Darío foi influenciado polos parnassianos: Théophile Gautier, Catulle Mendès e José María de Heredia. Outra influencia decisiva foi o escritor de prosa e poesía e heroe nacional de Cuba, José Martí. O elemento definitivo da estética dariana é a súa admiración polos simbolistas, especialmente Paul Verlaine. Recapitulando a súa propia traxectoria poética no poema inicial de Cantos de vida y esperanza (1905) o propio Darío sintetizou as súas principais influencias cando afirma que era "forte con Hugo e ambíguo con Verlaine" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  Na sección "Palabras Liminares" de Prosas Profanas (1896) xa escribira un parágrafo que revela a importancia da cultura francesa no desenvolvemento da súa obra literaria:  O vello español coa barba branca apunta a unha serie de retratos ilustres: "Este -dice- é o gran Miguel de Cervantes Saavedra, xenio de unha man; este é Lope de Vega, este é Garcilaso, este é Quintana". Pídolle polo nobre Gracián, pola Teresa de Ávila, polo valente Góngora e o máis forte de todos, Francisco de Quevedo y Villegas. Entón digo: "Shakespeare! Dante! Dante! Hugo...! (e na miña cabeza: Verlaine...!) " Entón, ao despedirse: "-Vello, é importante dicir: a miña muller é da miña terra; a miña amante é de París".  Los raros é un volume ilustrativo sobre os gustos literarios, que publicou no mesmo ano que Prosas profanas, e dedicado a destacar brevemente algúns dos escritores e intelectuais cara aos que sentía profunda admiración. Entre os que aparecen no libro atopamos a Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro e José Martí (este último é o único mencionado que escribiu a súa obra literaria en español). O predominio da cultura francesa é máis que evidente. Darío escribiu: "O modernismo non é máis que o verso e a prosa españois pasados polo fino cribado do bo verso francés e a boa prosa francesa". Deixando de lado a súa etapa inicial, antes de Azul..., na que a súa poesía debe moito aos grandes nomes da poesía española do século XIX, como Núñez de Arce e Campoamor, Darío foi un gran admirador de Bécquer. Os temas españois están ben representados na súa obra, xa en Prosas profanas e, especialmente, despois da súa segunda viaxe a España, en 1899. Consciente da decadencia española contemporánea na política e nas artes (preocupación que compartía coa chamada Xeración do 98), inspirábase con frecuencia en personaxes e elementos do pasado. En canto aos autores doutros idiomas, é digno de mención que sentiu unha profunda admiración por tres escritores dos Estados Unidos: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe e Walt Whitman. [ cita requerida ]
Víctor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès José María de Heredia José Martí Paul Verlaine Edgar Allan Poe Villiers de l'Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio de Castro Ralph Waldo Emerson Walt Whitman