Biorąc pod uwagę ten paragraf o zimnej wojnie, dlaczego Sowieci wycofali się z wojny w Afganistanie?
Context:Po II wojnie światowej części Europy Wschodniej i Środkowej, w tym Niemiec Wschodnich i wschodnich części Austrii, zostały okupowane przez Armię Czerwoną zgodnie z postanowieniami konferencji w Potsdamie. W państwach satelitarnych bloku wschodniego ustanowiono zależne rządy komunistyczne. Po tym, jak stał się drugą potęgą nuklearną na świecie, Związek Radziecki ustanowił sojusz Układu Warszawskiego i wszedł w walkę o globalną dominację, znaną jako Zimna Wojna, z rywalizującymi ze sobą Stanami Zjednoczonymi i NATO. Po śmierci Stalina w 1953 roku i krótkim okresie rządów zbiorowych, nowy przywódca Nikita Chruszczow potępił Stalina i rozpoczął politykę destalinizmu, uwalniając wielu więźniów politycznych z obozów pracy w Gułagu. Ogólne złagodzenie polityki represyjnej stało się później znane jako Chruszczowskie odmrożenie. W tym samym czasie napięcia z czasów zimnej wojny osiągnęły swój szczyt, gdy obaj rywale zderzyli się z rozmieszczeniem amerykańskich rakiet Jupiter w Turcji i sowieckich rakiet na Kubie.  W 1957 roku Związek Radziecki wystrzelił pierwszy na świecie sztuczny satelitę, Sputnika 1, rozpoczynając w ten sposób erę kosmiczną. Rosyjski kosmonauta Jurij Gagarin stał się pierwszym człowiekiem na orbicie wokół Ziemi, na pokładzie załogowego statku kosmicznego Wostok 1 12 kwietnia 1961 roku. Po obaleniu Chruszczowa w 1964 roku nastąpił kolejny okres rządów zbiorowych, aż do momentu, gdy Leonid Breżniew został przywódcą. Era lat 70. i początku lat 80. została później określona jako Era Stagnacji. Reforma Kosygina z 1965 r. miała na celu częściową decentralizację radzieckiej gospodarki. W 1979 roku, po rewolucji komunistycznej w Afganistanie, siły radzieckie zaatakowały kraj, ostatecznie rozpoczynając wojnę radziecko-afgańską. W maju 1988 roku Związek Radziecki zaczął wycofywać się z Afganistanu, ze względu na międzynarodowy sprzeciw, trwałą antyradziecką wojnę partyzancką i brak poparcia ze strony radzieckich obywateli.  Od 1985 roku ostatni przywódca sowiecki Michaił Gorbaczow, który dążył do wprowadzenia liberalnych reform w sowieckim systemie, wprowadził politykę glasnost (otwartość) i perestrojki (restrukturyzacja) w celu zakończenia okresu stagnacji gospodarczej i demokratyzacji rządu. Doprowadziło to jednak do wzrostu silnych ruchów nacjonalistycznych i separatystycznych w całym kraju. Przed 1991 rokiem gospodarka ZSRR była drugą co do wielkości na świecie, ale w ostatnich latach wpadła w kryzys.  W 1991 roku, kiedy kraje bałtyckie zdecydowały się na odłączenie od Związku Radzieckiego, zaczęły się pojawiać zawirowania gospodarcze i polityczne. 17 marca odbyło się referendum, w którym zdecydowana większość uczestniczących obywateli głosowała za przekształceniem Związku Radzieckiego w odnowioną federację. W czerwcu 1991 roku Borys Jelcyn został pierwszym bezpośrednio wybranym prezydentem w historii Rosji, kiedy został wybrany na prezydenta Rosyjskiej SFSR. W sierpniu 1991 roku próba zamachu stanu ze strony członków rządu Gorbaczowa, skierowana przeciwko Gorbaczowowi i mająca na celu zachowanie Związku Radzieckiego, doprowadziła zamiast tego do upadku Partii Komunistycznej Związku Radzieckiego. W dniu 25 grudnia 1991 r., po rozpadzie Związku Radzieckiego, wraz z współczesną Rosją, powstało czternaście innych państw postsowieckich.
Sowieci wycofali się z wojny radziecko-afgańskiej, która rozpoczęła się w maju 1988 r. Ze względu na międzynarodowy sprzeciw, uporczywą antyradziecką wojnę partyzancką i brak poparcia ze strony radzieckich obywateli.