На аснове наступнага ўрыва апішыце першае цвёрдае прылада і яго выкарыстанне.
Context:Задоўга да таго, як людзі пачалі вывучаць электрычнасць, яны ведалі пра электрычныя рыбы. У старажытнаегіпецкіх тэкстах, якія датуюцца 2750 г. да н.э., гэтыя рыбы называліся "Громчыцай Ніла" і апісваліся як "абаронцы" ўсіх іншых рыб. Электрычныя рыбы былі зноў паведамлены тысячагоддзямі пазней старажытнагрэчаскімі, рымскімі і арабскімі натуралістамі і лекарамі. Некаторыя старажытныя пісьменнікі, такія як Пліній Старэйшы і Скрыбаніус Ларгус, пацвердзілі здранцвенне ад электрычных удараў, якія дастаўляюцца электрычнымі катомі і электрычнымі прамянямі, і ведалі, што такія ўдары могуць перасоўвацца ўздоўж праводных аб'ектаў. Пацыентам з такімі захворваннямі, як падагра і галаўны боль, рэкамендавалі дакранацца да электрычнай рыбы ў надзеі, што магутны ўдар можа вылечыць іх. Старажытныя культуры Міжземнамор'я ведалі, што пэўныя прадметы, напрыклад, кірпаты з бурштыну, могуць быць абціраныя кошачым футрам, каб прыцягнуць лёгкія прадметы, такія як пёры. Талес з Мілету зрабіў шэраг назіранняў за статычнай электрычнасцю каля 600 да н.э., з якіх ён лічыў, што трэнне робіць кебра магнітным, у адрозненне ад такіх мінералаў, як магніт, які не патрабуе трэння. Талес памыляўся, лічачы, што прыцягненне звязана з магнітным эфектам, але пазней навука даказала сувязь паміж магнетызмам і электрычнасцю. Згодна з супярэчлівай тэорыяй, парфяне, магчыма, ведалі пра электраплакаванне, заснаванае на адкрыцці Багдадскай батарэі ў 1936 годзе, якая нагадвае гальванічны элемент, хоць невядома, ці быў гэты артэфакт электрычным па прыродзе. Электрычнасць заставалася нечым большым за інтэлектуальнай цікаўнасцю на працягу тысячагоддзяў да 1600 года, калі англійскі навуковец Уільям Гільберт напісаў кнігу De Magnete, у якой ён уважліва вывучаў электрычнасць і магнетызм, адрозніваючы эфект магнетызму ад статычнага электрычнасці, атрыманага ад трэння янтара. Ён прыдумаў новае лацінскае слова electricus ("з бурштыну" або "як бурштына", электрон, грэчаскае слова для "бурштына"), каб звярнуцца да ўласцівасці прыцягнення дробных аб'ектаў пасля трэння. Гэтая асацыяцыя дала пачатак ангельскім словам "электрычнасць" і "электрычнасць", якія ўпершыню з'явіліся ў друкаваным выглядзе ў Pseudodoxia Epidemica Томаса Браўна ў 1646 годзе. Далейшыя працы былі праведзены ў XVII і пачатку XVIII стагоддзяў Ота фон Герыке, Робертам Бойлем, Стывенам Грэем і К. Ф. дю Фэй. У канцы XVIII стагоддзя Бенджамін Франклін правёў шырокія даследаванні ў галіне электрычнасці, прадаўшы ўсё, што меў, каб прафінансаваць сваю працу. У чэрвені 1752 года ён, як кажуць, прымацаваў металічны ключ да дна ўвільгатнёнай вяроўкі з змеем і паляцеў змеем па небе, пагражальнаму штормам. Паслядоўнасць іскры скачкі ад ключа да задняй часткі рукі паказаў, што маланка сапраўды электрычны ў прыродзе. Ён таксама растлумачыў, відавочна, парадаксальнае паводзіны Лейдэнскага сасуда як прылады для захоўвання вялікай колькасці электрычнага зарада ў выглядзе электрычнасці, якая складаецца як з станоўчых, так і з адмоўных зарадаў. У 1775 годзе Х'ю Уільямсан паведаміў Каралеўскаму таварыству аб серыі эксперыментаў па ўдарных сілах электрычнага вугорка; у тым жа годзе хірург і анатом Джон Хантэр апісаў структуру электрычных органаў рыбы. У 1791 годзе Луіджы Гальвані апублікаваў сваё адкрыццё біяэлектромагнетыкі, у якім прадэманстраваў, што электрычнасць з'яўляецца сродкам, з дапамогай якога нейроны перадаюць сігналы цягліцам. Батарэя Алесандра Вольты, створаная ў 1800 годзе з чарговых пластоў цынку і медзі, давала навукоўцам больш надзейны крыніца электрычнай энергіі, чым электрастатычныя машыны, якія выкарыстоўваліся раней. Распазнанне электрамагнітызму, адзінства электрычных і магнітных з'яў, звязана з Гансам Крысціян Эрстэдам і Андрэ-Мары Ампер у 1819-1820 гадах. Майкл Фарадей вынайшаў электрычны рухавік у 1821 годзе, а Георг Ом матэматычна прааналізаваў электрычную схему ў 1827 годзе. Электрычнасць і магнетызм (і святло) былі канчаткова звязаныя Джэймсам Клеркам Максвелам, у прыватнасці, у яго "На фізічных лініях сілы" у 1861 і 1862 гадах.  У той час як у пачатку 19-га стагоддзя назіраўся хуткі прагрэс у галіне электрычнай навукі, у канцы 19-га стагоддзя назіраўся найбольшы прагрэс у галіне электратэхнікі. Дзякуючы такім людзям, як Аляксандр Грэм Бэл, Ота Блаці, Томас Эдысан, Галілей Ферарыс, Олівер Хэвісайд, Аньёс Джэдлік, Уільям Томсан, 1-ы барон Кельвін, Чарльз Альджэрн Парсанс, Вернер фон Сіменс, Джозэф Сван, Рэгінальд Фесендэн, Нікола Тэсла і Джордж Вэстынгаўс, электрычнасць ператварылася з навуковай цікаўнасці ў неабходны інструмент для сучаснага жыцця. У 1887 годзе Генрых Герц выявіў, што электроды, асветленыя ультрафіялетавым святлом, больш лёгка ствараюць электрычныя іскры. У 1905 годзе Альберт Эйнштэйн апублікаваў артыкул, у якім тлумачыў эксперыментальныя дадзеныя фотаэлектрычнага эфекту як вынік пераносу святловай энергіі ў дыскрэтных квантаваных пакетах, якія актывізуюць электроны. Гэта адкрыццё прывяло да квантавай рэвалюцыі. Эйнштэйну была прысуджана Нобелеўская прэмія па фізіцы ў 1921 годзе за "адкрыццё закона фотаэлектрычнага эфекту". Фотаэлектрычны эфект таксама выкарыстоўваецца ў фотаэлементах, такіх як сонечныя панэлі. Першым цвёрдацельным прыладай быў "дэтектар кошачых вусоў", упершыню выкарыстаны ў 1900 у радыёпрымальніках. Дрот, падобны на вусачку, размяшчаецца ў лёгкім кантакце з цвёрдым крышталем (напрыклад, крышталем германія), каб выявіць радыёсігнал з дапамогай эфекту кантактнага злучэння. У цвёрдацельным кампаненце ток абмяжоўваецца цвёрдымі элементамі і злучэннямі, спецыяльна распрацаванымі для яго пераключэння і ўзмацнення. Плынь току можна зразумець у двух формах: як адмоўна зараджаныя электроны, і як станоўча зараджаныя электронныя дэфіцыты, званыя дзіркамі. Гэтыя зарадкі і дзіркі можна зразумець з пункту гледжання квантавай фізікі. Будаўнічы матэрыял часцей за ўсё крышталічны паўправаднік. Тэрытарыяльная электроніка атрымала асаблівую славу з'яўленнем транзістарных тэхналогій. Першы працоўны транзістар, на аснове германію кропкавага кантактнага транзістара, быў вынайдзены Джонам Бардзінам і Вальтэрам Хаўзерам Братэйнам у Лабараторыях Белла ў 1947 годзе, затым у 1948 годзе быў вынайдзены біпалярны транзістар.
Першым цвёрдацельным прыладай быў "дэтектар кошачых вусоў", упершыню выкарыстаны ў 1900 у радыёпрымальніках. Дрот, падобны на вусачку, размяшчаецца ў лёгкім кантакце з цвёрдым крышталем (напрыклад, крышталем германія), каб выявіць радыёсігнал з дапамогай эфекту кантактнага злучэння.