การสกัดชื่อผู้มีอิทธิพลต่อบทกวีของรูเบน ดาริโอ
Context:กลอนฝรั่งเศสเป็นอิทธิพลที่กําหนดการในการก่อตั้งของ Darío เป็นกวี. อันดับแรก นักโรแมนติก โดยเฉพาะวิคเตอร์ ฮิวโก้ ต่อมา และในทางที่ตัดสินใจ ดาริโอได้รับอิทธิพลจากพาร์นาสเซียน: เทโอฟิลล์ กอทีย์, แคทูลล์ เมนเดส, และ โฮเซ่ มาเรีย เดอ เฮเรเดีย. อีก คน หนึ่ง ที่ มี ผลกระทบ อย่าง ยิ่ง ใหญ่ คือ นัก เขียน บันทึก และ บันทึก กลอน และ พระเอก ชาติ ของ คิวบา คือ โฮเซ่ มาร์ติ. ปัจจัยสุดท้ายที่กําหนดความสวยงามของดาริอาน คือความชื่นชมของเขาต่อนักสัญลักษณ์ โดยเฉพาะพอล เวอร์เลน การสรุปเส้นทางกวีของเขาเองในบทกวีแรกของ Cantos de vida y esperanza (1905) Darío เองได้สังเคราะห์อิทธิพลหลักของเขาเมื่อเขายืนยันว่าเขา "แข็งแรงกับ Hugo และซับซ้อนกับ Verlaine" ("กับ Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  ในส่วน "Palabras Liminares" ของ Prosas Profanas (1896) เขาได้เขียนข้อที่แสดงถึงความสําคัญของวัฒนธรรมฝรั่งเศสในการพัฒนางานวรรณกรรมของเขา:  ชาวสเปนแก่ที่มีหนวดขาวชี้ไปยังภาพถ่ายที่โดดเด่น: "เขาบอกว่านี่คือ มิเกล เดอ เซอร์แวนเตส ซาเวดร่า ผู้ยิ่งใหญ่, อัจฉริยะมือเดียว; นี้คือ โลเป เดอ เวก้า, นี้คือ การ์ซิลาโซ, นี้คือ คินตาน่า. " ฉันขอให้เขาสําหรับคนสูงศักดิ์ Gracián สําหรับเทเรซ่าของ Avila สําหรับกอนโกรากล้าหาญและที่แข็งแกร่งที่สุดของทั้งหมด, ฟรานซิสโก เดอ Quevedo y Villegas แล้วผมก็พูดว่า "เช็กซ์พีร์! ดานเต้! ฮิวโก้...! (และในหัวของฉัน: เวอร์เลน...!) " จากนั้นเมื่อบอกลา "เจ้าแก่ มันสําคัญที่จะบอกว่า ภรรยาของฉันมาจากดินแดนของฉัน; ผู้หญิงของฉันมาจากปารีส"  ลอส ราโรส (Los raros) เป็นเล่มที่แสดงถึงความชอบทางวรรณกรรม ซึ่งเขาได้ตีพิมพ์ในปีเดียวกันกับ Prosas profanas และมอบหมายให้สั้น ๆ กับนักเขียนและนักปัญญาบางคนที่เขารู้สึกชื่นชมอย่างลึกซึ้ง ในหมู่ผู้ที่อยู่ในหนังสือเราพบว่า เอ็ดการ์ อัลลัน โป, วิลเลียร์ เดอ อีล อดัม, ลีออน บลอย, พอล เวอร์เลน, ลอตเรมอนต์, อูเจนนิโอ เดอ คาสโตร และ โฆเซ มาร์ติ (คนสุดท้ายเป็นเพียงคนเดียวที่กล่าวถึงที่เขียนงานวรรณกรรมของพวกเขาในภาษาสเปน) การมีอิทธิพลของวัฒนธรรมฝรั่งเศสนั้นชัดเจนกว่า ดาริโอ เขียน ว่า "วิถี โมเดิร์น ไม่ มี อะไร นอกจาก วรรณกรรม สเปน และ วรรณกรรม ฝรั่งเศส ที่ ดี และ วรรณกรรม ฝรั่งเศส ที่ ดี ที่ ได้ ผ่าน การ ตัด ดัด ดัด กัน" ยกเว้นช่วงแรกของเขาก่อน Azul..., ซึ่งบทกวีของเขาเป็นหนี้มากกับชื่อดังของบทกวีสเปนในศตวรรษที่ 19 เช่น Núñez de Arce และ Campoamor, Darío เป็นผู้ชื่นชม Bécquer มาก. หัวข้อสเปนมีตัวแทนดีในงานของเขา, เริ่มตั้งแต่ Prosas profanas และโดยเฉพาะหลังจากการเดินทางครั้งที่สองของเขาไปสเปนในปี 1899 ด้วยความตระหนักถึงความเสื่อมสลายของสเปนในยุคสมัยในด้านการเมืองและศิลปะ (ความสนใจที่เขาแบ่งปันกับสิ่งที่เรียกว่ารุ่นของปี 98) เขามักได้รับแรงบันดาลใจจากตัวละครและองค์ประกอบของอดีต ในส่วนของผู้เขียนในภาษาอื่น ๆ ควรกล่าวถึงว่าเขารู้สึกชื่นชมอย่างลึกซึ้งต่อนักเขียนสามคนจากสหรัฐอเมริกา: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe และ Walt Whitman. [ต้องการอ้างอิง]
วิคเตอร์ ฮูโก้ ธีโอฟิลล์ โกติเย่ แคทูลล์ เมนเดส โฮเซ่ มาเรีย เดอ เฮเรเดีย โฮเซ่ มาร์ติ พอล เวอร์เลน เอ็ดการ์ อัลแลน โป วิลเลียร์ส เดอ อิล แอดมอน ลีออน บลอย ลาทรีมอนต์ อูเจนนิโอ เดอ คาสโตร ราล์ฟ วอลโด เอเมอร์สัน วอลท์ วิทแมน