සීතල යුද්ධය ගැන මේ ඡේදය සැලකිල්ලට ගනිමින්, ඇයි සෝවියට් දේශය ඇෆ්ගනිස්ථානයේ යුද්ධයෙන් ඉවත් වුණේ?
Context:දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු, නැගෙනහිර ජර්මනිය සහ ඔස්ට් රියාවේ නැගෙනහිර කොටස් ඇතුළු නැගෙනහිර හා මධ් යම යුරෝපයේ කොටස් පොට්ස්ඩෑම් සමුළුවට අනුව රතු හමුදාව විසින් අල්ලා ගන්නා ලදී. නැගෙනහිර බ්ලෝකයේ චන්ද් රිකා රාජ් යයන්හි යැපෙන කොමියුනිස්ට් රජයන් ස්ථාපිත කරන ලදී. ලෝකයේ දෙවන න් යෂ්ටික බලවතා බවට පත්වීමෙන් පසු, සෝවියට් සංගමය වෝර්සෝ ගිවිසුම ඇති කර ගත් අතර, සීතල යුද්ධය ලෙස හැඳින්වෙන ගෝලීය ආධිපත් යය සඳහා සටන් කිරීමට එක්සත් ජනපදය හා නේටෝව සමඟ තරඟ කළේය. 1953 දී ස්ටාලින්ගේ මරණයෙන් පසු සහ සාමූහික පාලනයේ කෙටි කාල පරිච්ඡේදයකින් පසු නව නායක නිකීටා ක් රෂ්චෙව් ස්ටාලින්ව හෙළා දැක ස්ටාලින්වාදය නැති කිරීමේ ප් රතිපත්තිය දියත් කළ අතර ගුලාග් කම්කරු කඳවුරුවලින් බොහෝ දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කළේය. මර්දනකාරී ප් රතිපත්තිවල සාමාන් ය පහසුකම පසුව ක් රෂ්චොව් උණුසුම ලෙස හැඳින්වේ. ඒ සමගම, සීතල යුද්ධයේ ආතතීන් ඉහළම මට්ටමට ළඟා වූයේ, තුර්කියේ එක්සත් ජනපදයේ ජුපිටර් මිසයිල සහ කියුබාවේ සෝවියට් මිසයිල යෙදවීම සම්බන්ධයෙන් ප් රතිවාදීන් දෙදෙනා ගැටුම් ඇති වූ විටය.  1957 දී සෝවියට් සංගමය ලොව ප් රථම කෘතිම චන්ද් රිකාව වන ස්පුට්නික් 1 දියත් කළ අතර එමඟින් අභ් යවකාශ යුගය ආරම්භ විය. රුසියානු අභ් යවකාශගාමියා වන යූරි ගගාරින් 1961 අප් රේල් 12 වන දින වොස්ටොක් 1 මිනිසුන් සහිත අභ් යවකාශ යානය තුළින් පෘථිවිය වටා කක්ෂගත වූ පළමු මිනිසා බවට පත්විය. 1964 දී ක් රෂ්චොව්ගේ බලයෙන් පහ කිරීමෙන් පසු, තවත් සාමූහික පාලන කාලයක් ආරම්භ විය, ලෙනොනිඩ් බ් රෙෂ්නෙව් නායකයා බවට පත්වන තුරු. 1970 දශකයේ සහ 1980 දශකයේ මුල් භාගය පසුකාලීනව ස්ථාවර යුගය ලෙස නම් කරන ලදී. 1965 කොසිගින් ප් රතිසංස්කරණයේ අරමුණ වූයේ සෝවියට් ආර්ථිකය අර්ධ වශයෙන් විමධ් යගත කිරීමයි. 1979 දී, ඇෆ්ගනිස්ථානයේ කොමියුනිස්ට්වාදී නායකත්වයෙන් යුත් විප්ලවයෙන් පසු, සෝවියට් හමුදා රට ආක් රමණය කළ අතර, අවසානයේ සෝවියට්-ඇෆ්ගන් යුද්ධය ආරම්භ විය. 1988 මැයි මාසයේදී සෝවියට් දේශය ඇෆ්ගනිස්ථානයෙන් ඉවත් වීමට පටන් ගත්තේ ජාත් යන්තර විරෝධය, ස්ථිර සෝවියට් විරෝධී ගරිල්ලා යුද්ධය සහ සෝවියට් පුරවැසියන්ගේ සහයෝගය නොමැතිකම හේතුවෙනි.  1985 සිට, සෝවියට් ක් රමය තුළ ලිබරල් ප් රතිසංස්කරණ ක් රියාත්මක කිරීමට උත්සාහ කළ අවසාන සෝවියට් නායක මිහායිල් ගොර්බචොව්, ආර්ථික මන්දගාමී කාල පරිච්ඡේදය අවසන් කිරීමට සහ රජය ප් රජාතන්ත් රකරණය කිරීමට උත්සාහ කිරීම සඳහා ග්ලාස්නොස්ටික් (විවෘතභාවය) සහ පෙරෙස්ට් රොයිකා (ප් රතිව් යුහගත කිරීම) ප් රතිපත්ති හඳුන්වා දුන්නේය. කෙසේ වෙතත්, මෙය රට පුරා ප් රබල ජාතිකවාදී හා බෙදුම්වාදී ව් යාපාරයන්ගේ නැගීමට හේතු විය. 1991 ට පෙර සෝවියට් ආර්ථිකය ලෝකයේ දෙවන විශාලතම ආර්ථිකය වූ නමුත් එහි අවසාන වසරවලදී එය අර්බුදයකට වැටුණි.  1991 වන විට, ආර්ථික හා දේශපාලන අවුල් ජාලය වැඩි වීමට පටන් ගත්තේ බෝල්ටික් රාජ් යයන් සෝවියට් සංගමයෙන් වෙන් වීමට තීරණය කිරීමත් සමඟය. මාර්තු 17 වන දින ජනමත විචාරණයක් පවත්වන ලද අතර එයට සහභාගී වූ පුරවැසියන්ගෙන් අතිමහත් බහුතරයක් සෝවියට් සංගමය අලුත් ෆෙඩරල් රාජ් යයක් බවට පත් කිරීමට පක්ෂව ඡන්දය දුන්හ. 1991 ජුනි මාසයේ දී බොරිස් යෙල්ටින් රුසියානු ඉතිහාසයේ ප් රථම සෘජුවම තේරී පත් වූ ජනාධිපතිවරයා බවට පත් විය. 1991 අගෝස්තු මාසයේදී, සෝවියට් සංගමය ආරක්ෂා කිරීම අරමුණු කරගත් ගොර්බචොව්ගේ රජයේ සාමාජිකයින් විසින් ගොර්බචොව්ට එරෙහිව යොමු කරන ලද රාජ් ය පෙරළියක් උත්සාහ කිරීම, ඒ වෙනුවට සෝවියට් සංගමයේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ අවසානයට හේතු විය. 1991 දෙසැම්බර් 25 වන දින සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැරීමෙන් පසු, වර්තමාන රුසියාව සමඟ තවත් පශ්චාත් සෝවියට් රාජ් යයන් දහහතරක් බිහි විය.
1988 මැයි මාසයේ දී ආරම්භ වූ සෝවියට්-ඇෆ්ගන් යුද්ධයෙන් සෝවියට් දේශය ඉවත් වූයේ ජාත් යන්තර විරෝධය, ස්ථිර සෝවියට් විරෝධී ගරිල්ලා යුද්ධය සහ සෝවියට් පුරවැසියන්ගේ සහයෝගය නොමැතිකම හේතුවෙනි.