Βρες τα ονόματα των ανθρώπων που επηρέασαν την ποίηση του Ρουμπέν Ντάριο.
Context:Η γαλλική ποίηση ήταν καθοριστική επιρροή στην διαμόρφωση του Ντάριο ως ποιητή. Πρώτα απ' όλα, οι ρομαντικοί, ιδιαίτερα ο Βίκτορ Ουγκώ. Αργότερα, και με αποφασιστικό τρόπο, ο Ντάριο επηρεάστηκε από τους Παρνάσιους: Θεοφίλ Γκοτιέ, Κατούλ Μέντες και Χοσέ Μαρία ντε Ερέδια. Μια άλλη αποφασιστική επιρροή ήταν ο ποιητής και εθνικός ήρωας της Κούβας, ο Χοσέ Μαρτί. Το τελικό καθοριστικό στοιχείο της αισθητικής του Δαριανού είναι ο θαυμασμός του προς τους συμβολιστές, ειδικά τον Πωλ Βερλέιν. Ανακεφαλαιώνοντας τη δική του ποιητική πορεία στο αρχικό ποίημα του Cantos de vida y esperanza (1905) ο ίδιος ο Darío συνθέτει τις κύριες επιρροές του όταν επιβεβαιώνει ότι ήταν "ισχυρός με τον Hugo και αμφιλεγόμενος με τον Verlaine" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  Στο τμήμα "Palabras Liminares" του Prosas Profanas (1896) είχε ήδη γράψει μια παράγραφο που αποκαλύπτει τη σημασία του γαλλικού πολιτισμού στην ανάπτυξη του λογοτεχνικού του έργου:  Ο ηλικιωμένος Ισπανός με την λευκή γενειάδα δείχνει μια σειρά από διακεκριμένα πορτρέτα: "Αυτός, λέει, είναι ο μεγάλος Miguel de Cervantes Saavedra, η μεγαλοφυία με το ένα χέρι, αυτός είναι ο Lope de Vega, αυτός είναι ο Garcilaso, αυτός είναι ο Quintana". Τον ικετεύω για τον ευγενή Γκράσιαν, για την Τερέζα της Αβίλα, για τον γενναίο Γκόγκορα και τον πιο δυνατό απ' όλους, τον Φρανσίσκο ντε Κουεβέντο και Βίλεγκας. Τότε λέω: "Σαίξπηρ! Δάντη! Ο Χιούγκο...! (και στο κεφάλι μου: Βερλέιν...!) " Τότε, όταν λέτε αντίο: "-Γέροντα, είναι σημαντικό να πείτε: η γυναίκα μου είναι από τη χώρα μου, η ερωμένη μου είναι από το Παρίσι".  Το Los raros είναι ένας εικονογραφικός όγκος σχετικά με τα λογοτεχνικά γούστα, τον οποίο δημοσίευσε την ίδια χρονιά με το Prosas profanas, και αφιερώθηκε στην σύντομη διαφήμιση μερικών από τους συγγραφείς και τους διανοούμενους για τους οποίους αισθάνθηκε βαθύ θαυμασμό. Μεταξύ εκείνων που αναφέρονται στο βιβλίο βρίσκουμε τον Έντγκαρ Άλαν Πο, τον Βίλιαρς ντε ιλ Άνταμ, τον Λεόν Μπλου, τον Πωλ Βερλέιν, τον Λοτρεαμόν, τον Ευγένιο ντε Κάστρο και τον Χοσέ Μαρτί (ο τελευταίος είναι ο μόνος που αναφέρεται ότι έγραψε το λογοτεχνικό του έργο στα ισπανικά). Η κυριαρχία του γαλλικού πολιτισμού είναι περισσότερο από εμφανής. Ο Ντάριο έγραψε: "Ο μοντερνισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά ισπανική ποίηση και πρόσα που πέρασε από το λεπτό κόσκινο του καλού γαλλικού ποίησης και της καλής γαλλικής πρόσας". Αφήνοντας στην άκρη την αρχική του φάση, πριν από το Azul..., στην οποία η ποίησή του οφείλει πολλά στα μεγάλα ονόματα της ισπανικής ποίησης του 19ου αιώνα, όπως ο Núñez de Arce και ο Campoamor, ο Darío ήταν μεγάλος θαυμαστής του Bécquer. Τα ισπανικά θέματα εκπροσωπούνται καλά στο έργο του, ήδη στο Prosas profanas και, ειδικά, μετά το δεύτερο ταξίδι του στην Ισπανία, το 1899. Συνειδητοποιημένος της σύγχρονης ισπανικής παρακμής στην πολιτική και τις τέχνες (μια ενασχόληση που μοιράστηκε με την λεγόμενη Γενιά του '98), συχνά εμπνεύστηκε από χαρακτήρες και στοιχεία του παρελθόντος. Όσον αφορά τους συγγραφείς σε άλλες γλώσσες, αξίζει να αναφερθεί ότι αισθάνθηκε βαθύ θαυμασμό προς τρεις συγγραφείς από τις Ηνωμένες Πολιτείες: Ραλφ Γουάλντο Έμερσον, Έντγκαρ Άλαν Πόε και Γουόλτ Γουίτμαν. [ παραπομπή απαιτείται ]
Βίκτορ Ουγκώ Θεοφίλ Γκοτιέ Κατούλ Μεντές Χοσέ Μαρία ντε Ερέδια Χοσέ Μαρτί Πολ Βερλέιν Έντγκαρ Άλαν Πο Villiers de l'Isle Adam (Βιλιέ της νήσου Άνταμ) Λεόν Μπλόι Λοτρεαμόν Ευγένιο ντε Κάστρο Ραλφ Γουάλντο Έμερσον Γουόλτ Γουίτμαν