Bunaithe ar an sliocht seo a leanas, cur síos ar an gcéad fheiste staid shoiléir agus ar a úsáid.
Context:I bhfad sula raibh aon eolas ar leictreachas ann, bhí daoine ar an eolas faoi shóic ó iasc leictreach. Tagraíonn téacsanna san Éigipt ársa ó 2750 BCE do na hiasc seo mar "Thunder of the Nile", agus thuairiscigh siad iad mar "gcosantóirí" gach éisc eile. Tuairiscíodh iasc leictreach arís mílte bliain ina dhiaidh sin ag nádúr-eolaithe agus dochtúirí Gréagacha, Rómhánacha agus Arabach ársa. Deimhníonn roinnt scríbhneoirí ársa, mar shampla Plíine an Sean agus Scribonius Largus, go raibh éifeacht numbing ag turraing leictreacha a sheachadadh ag catfish leictreach agus geataí leictreacha, agus bhí a fhios acu go bhféadfadh turraing den sórt sin taisteal ar feadh rudaí a dhéanann seoladh. D'ordaíodh do othair a raibh tinneas orthu, mar shampla goit nó tinneas cinn, iasc leictreach a chur i dteagmháil leo sa dóchas go bhféadfadh an chrath cumhachtach iad a leigheas. Bhí a fhios ag cultúir ársa timpeall na Meánmhara go bhféadfaí rudaí áirithe, mar shampla barraí ambara, a scuabadh le gruaig cat chun rudaí éadroime cosúil le féar a mhealladh. Rinne Thales de Miletus sraith breathnóireachta ar leictreachas statach timpeall 600 BCE, as a chreid sé go ndearna frithghníomh ambar maighnéadach, i gcodarsnacht le mianraí mar maighnéitít, nach raibh gá le frithghníomhú. Bhí Thales mícheart i gcreidiúint go raibh an tarraingt mar gheall ar éifeacht maighnéadach, ach níos déanaí bheadh eolaíocht a chruthú nasc idir maighnéadachas agus leictreachas. De réir teoiric chonspóideach, b'fhéidir go raibh eolas ag na Parthánaigh ar leictreaplaint, bunaithe ar fhionnachtain 1936 ar an mBatraí Bagdad, a bhfuil cuma galvánach air, cé nach bhfuil sé cinnte an raibh an t-ealaín leictreach i nádúr. Ní bheadh an leictreachas níos mó ná fiosracht intleachtúil ar feadh na mílte bliain go dtí 1600, nuair a scríobh an eolaí Sasanach William Gilbert De Magnete, ina ndearna sé staidéar cúramach ar leictreachas agus maighnéadachas, ag idirdhealú éifeacht lodestone ó leictreachas statach a tháirgtear trí ambar a reáchtáil. Chinn sé an focal Laidineach Nua electricus ("de ambar" nó "mar ambar", elektron, an focal Gréagach le haghaidh "ambar") chun tagairt a dhéanamh do mhaoin rudaí beaga a mhealladh tar éis iad a chur i frith. D'eascair as an gcomhlachas seo na focail Béarla "leictreach" agus "leictreachas", a d'fhág a gcéad chuma i gcló i Pseudodoxia Epidemica de chuid Thomas Browne i 1646. Rinneadh tuilleadh oibre sa 17ú haois agus go luath sa 18ú haois ag Otto von Guericke, Robert Boyle, Stephen Gray agus C. F. du Fay. Níos déanaí sa 18ú haois, rinne Benjamin Franklin taighde fairsing ar leictreachas, ag díol a chuid seilbh chun a chuid oibre a mhaoiniú. I mí an Mheithimh 1752, tá cáil air go ndearna sé eochair miotail a cheangal ar bhonn sreang dromchla dromchla dromchla agus d'eitigh sé an dromchla ar spéir a bhí faoi bhagairt stoirme. Léirigh sreabhadh de sparks leapadh ó an eochair go dtí an chúl a láimhe go raibh lasadh i ndáiríre leictreach i nádúr. Mhínigh sé freisin an iompar paradoxical cosúil le jar Leyden mar gléas chun cainníochtaí móra de mhuirear leictreach a stóráil i dtéarmaí leictreachais comhdhéanta de mhuirear dearfach agus diúltach araon Sa bhliain 1775, thuairiscigh Hugh Williamson sraith turgnaimh don Chumann Ríoga ar na suaitheadh a thug an t-iola leictreach; sa bhliain chéanna sin, thuairiscigh an máinliacht agus an anatamaí John Hunter struchtúr orgáin leictreacha na n-iasc. Sa bhliain 1791, d'fhoilsigh Luigi Galvani a fhionnachtain ar bith-leictreamaighnéadaíocht, ag léiriú gur leictreachas an t-amhrán trína n-aistríonn néaróin comharthaí chuig na matáin. Thug cadhnraí Alessandro Volta, nó cadhnraí voltaic, ó 1800, a rinneadh as sraitheanna malartacha sinc agus copar, foinse fuinnimh leictreach níos iontaofa do shaineolaithe ná na meaisíní leictreastatacha a úsáideadh roimhe sin. Ba é Hans Christian Ørsted agus André-Marie Ampère a d'aithin leictreamaighnéadachas, aontacht na bhfeiniméan leictreacha agus maighnéadacha, i 1819-1820. D'fhorbair Michael Faraday an mótar leictreach i 1821, agus rinne Georg Ohm anailís mhatamaiticiúil ar an scairéad leictreach i 1827. Chuir James Clerk Maxwell leictreachas agus maighnéadachas (agus solas) i dteagmháil go cinntitheach, go háirithe ina chuid "On Physical Lines of Force" i 1861 agus 1862.  Cé go raibh dul chun cinn tapa déanta ag an 19ú haois luath i eolaíocht leictreach, feicfeadh deireadh an 19ú haois an dul chun cinn is mó i innealtóireacht leictreach. Trí dhaoine mar Alexander Graham Bell, Ottó Bláthy, Thomas Edison, Galileo Ferraris, Oliver Heaviside, Ányos Jedlik, William Thomson, 1ú Bairón Kelvin, Charles Algernon Parsons, Werner von Siemens, Joseph Swan, Reginald Fessenden, Nikola Tesla agus George Westinghouse, d'athraigh leictreachas ó fhigiúr eolaíoch go huirlis riachtanach don saol nua-aimseartha. Sa bhliain 1887, fuair Heinrich Hertz amach go ndéanann leictreoidí a bhfuil solas ultraivialait orthu sparks leictreacha a chruthú níos éasca. Sa bhliain 1905, d'fhoilsigh Albert Einstein páipéar a mhínigh sonraí turgnamhacha ón éifeacht fóta-leictreach mar thoradh ar fhuinneamh solais a bhí á iompar i bpacáistí quantized difriúla, ag cur leictreon le fuinneamh. Mar thoradh ar an bhfiosrúchán seo tháinig an réabhlóid chuanma. Bronnadh Duais Nobel na Fiosaice ar Einstein i 1921 as "a fhionnachtain ar dhlí na héifeachta fóta-leictreach". Baintear úsáid freisin as an éifeacht fhótagnéasach i bhfótarchill mar a fhaightear i phainéil ghrian. Ba é an chéad fheiste staid shoiléir an "fhiosóir cat-whisker" a úsáideadh den chéad uair sna 1900í i nglactóirí raidió. Cuirtear sreang cosúil le whisker i dteagmháil éadrom le criostail soladach (mar shampla criostail germanium) chun comhartha raidió a bhrath trí éifeacht an cheangail teagmhála. I gcomhpháirt soladach, tá an sruth teoranta do eilimintí soladacha agus do chomhdhúile a ndearnadh innealtóireacht orthu go sonrach chun é a athrú agus a mhéadú. Is féidir an sreabhadh reatha a thuiscint i dhá fhoirm: mar leictreoin a bhfuil muirear diúltach orthu, agus mar easnaimh leictreonacha a bhfuil muirear dearfach orthu ar a dtugtar poill. Tuigtear na muirir agus na poill seo i dtéarmaí na fisice cuanta. Is minic gur leathsheoltóir criostalach é an t-ábhar tógála. Tháinig leictreonaic staid shoiléir chun cinn le teacht chun cinn teicneolaíochta trasraitheora. An chéad thrasnistóir oibríochtúil, trasnistóir teagmhála pointe bunaithe ar ghearmáin, a chruthaigh John Bardeen agus Walter Houser Brattain ag Bell Labs i 1947, agus ina dhiaidh sin an trasnistóir nasctha débhléadach i 1948.
Ba é an chéad fheiste staid shoiléir an "fhiosóir cat-whisker" a úsáideadh den chéad uair sna 1900í i nglactóirí raidió. Cuirtear sreang cosúil le whisker i dteagmháil éadrom le criostail shoiléir (mar shampla criostail germanium) chun comhartha raidió a bhrath trí éifeacht an cheangail teagmhála.