Dewch o hyd i enwau dylanwadwyr ar farddoniaeth Ruben Dario
Context:Roedd barddoniaeth Ffrangeg yn ddylanwad penderfynol yn ffurfio Darío fel bardd. Yn y lle cyntaf, y rhamantus, yn enwedig Victor Hugo. Yn ddiweddarach, ac mewn modd penderfynol, cafodd Darío ei ddylanwadu gan y parnassianiaid: Théophile Gautier, Catulle Mendès, a José María de Heredia. Yr oedd Jose Martí, yr ysgrifennydd traeth a barddoniaeth a arwr cenedlaethol Cuba, yn ddylanwad pendant arall. Yr elfen ddiffiniol terfynol o esteteg Darianian yw ei edmygedd tuag at y symbolwyr, yn enwedig Paul Verlaine. Gan ail-gyfeirio ei lwybr poetaidd ei hun yn y farddoniaeth gychwynnol o Cantos de vida y esperanza (1905) synthesodd Darío ei brif ddylanwadau pan gadarnhaodd ei fod "yn gryf gyda Hugo ac yn amwys gyda Verlaine" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)  Yn yr adran "Palabras Liminares" o Prosas Profanas (1896) roedd eisoes wedi ysgrifennu paragraff sy'n datgelu pwysigrwydd diwylliant Ffrangeg wrth ddatblygu ei waith llenyddol:  Mae'r hen Sbaenwr gyda'r gwallt gwyn yn dangos at gyfres o luniau enwog: "Mae'r un yma - mae'n dweud - yn Miguel de Cervantes Saavedra mawr, genius un llaw; mae'r un yma yn Lope de Vega, mae'r un yma yn Garcilaso, mae'r un yma yn Quintana". Rwy'n gofyn iddo am y dyn anrhydeddus Gracián, am Teresa o Ávila, am y Góngora dewr ac am y mwyaf cryf oll, Francisco de Quevedo y Villegas. Yna dw i'n dweud: "Shakespeare! Dante! Hugo...! (ac yn fy mhen: Verlaine...!) " Yna, wrth ddweud ffarwel: "-Old ddyn, mae'n bwysig dweud: fy ngwraig yn dod o fy nhir; fy nghyfeiriaid yn dod o Paris. "  Mae Los raros yn gyfrol ddelfrydol ynglŷn â blasus llenyddol, a gyhoeddwyd yr un flwyddyn â Prosas profanas, ac a roddwyd i gloddio'n fyr rhai o'r awduron a'r dealluswyr yr oedd yn teimlo edmygedd dwfn tuag atyn nhw. Ymhlith y rhai yn y llyfr rydym yn dod o hyd i Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro a José Martí (y olaf yw'r unig un a grybwyllir a ysgrifennodd eu gwaith llenyddol yn Sbaeneg). Mae'r dominans o ddiwylliant Ffrangeg yn fwy na amlwg. Ysgrifennodd Darío: "Nid yw Moderniaeth yn ddim mwy na cherdd a phroses Sbaeneg wedi'i throsglwyddo trwy'r siwt fin o'r cherdd Ffrangeg da a'r proses Ffrangeg da". Gan adael ei gyfnod cychwynnol, cyn Azul..., lle mae ei farddoniaeth yn ddyledus iawn i enwau mawr barddoniaeth Sbaeneg y 19eg ganrif, fel Núñez de Arce a Campoamor, roedd Darío yn edmygwr mawr i Bécquer. Mae themâu Sbaeneg yn cael eu cynrychioli'n dda yn ei waith, eisoes yn Prosas profanas ac, yn arbennig, ar ôl ei ail daith i Sbaen, yn 1899. Gan fod yn ymwybodol o ddadlondeb Sbaeneg cyfoes mewn gwleidyddiaeth a'r celfyddydau (poblogrwydd a rennir ganddo gyda'r hyn a elwir yn Genhedlaeth '98), roedd yn aml yn cael ei ysbrydoli gan gymeriadau ac elfennau o'r gorffennol. O ran awduron mewn ieithoedd eraill, mae'n werth nodi ei fod yn teimlo edmygedd dwfn tuag at dri ysgrifennwr o'r Unol Daleithiau: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe a Walt Whitman.
Victor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès José María de Heredia Jose Martí Paul Verlaine Edgar Allan Poe Villiers de l'Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio de Castro Ralph Waldo Emerson Walt Whitman